back to top

Περιοδικόν διά την διάπλασιν κορασίδων και παίδων εντός και εκτός Κερκύρας

More
    Αρχική Blog Σελίδα 11

    “Αν ήμασταν νεοδιόριστοι στην μετά_κεραμέως εποχή θα κοβόμασταν πανηγυρικά!”

    Βάντα
    -
    0
    “Αν ήμασταν νεοδιόριστοι στην μετά_κεραμέως εποχή θα κοβόμασταν πανηγυρικά!”

    Από το 2016 είμαι συνταξιούχος, θήτευσα όμως ως διευθύντρια σχολείου για πολλά πολλά χρόνια. Όταν ανέλαβα, θυμάμαι, βρήκα ένα σχολείο με πολύ μεγάλο ποσοστό μεταναστών, πολλά παιδιά επιβαρυμένα με σοβαρά προβλήματα κοινωνικά και μαθησιακά και με σημαντική σχολική διαρροή. Επί 14 χρόνια έκανα ό,τι μπορούσα για να γίνει το σχολείο μου έστω και λίγο πιο ικανό να ανταπεξέρχεται στις ιδιαίτερες εκπαιδευτικές ανάγκες της περιοχής και του κάθε παιδιού ξεχωριστά.

    Ας πούμε, από την πρώτη στιγμή με απόφαση του συλλόγου διδασκόντων ενεργοποιήσαμε προγράμματα ένταξης για τα μεταναστάκια, ενισχυτικής διδασκαλίας για τα παιδιά με μαθησιακά κενά, αξιοποιήσαμε συνειδητά όλες τις ευκαιρίες που δίνει η σχολική ζωή (εκδρομές, σχολικές γιορτές, προαιρετικά προγράμματα, πάρτι κλπ) ως εναλλακτικές μαθησιακές διαδικασίες. Λίγο αργότερα και αφού ήδη είχε αναπτυχθεί μια σχολική κουλτούρα πιο συνεργατική και συμπεριληπτική, ζητήσαμε από την υπηρεσία την ίδρυση στο σχολείο μας τμημάτων ειδικής αγωγής (πράγμα που μας κατέστησε τότε ένα από τα ελάχιστα σχολεία της δευτεροβάθμιας με ειδική αγωγή) κι από τότε εξακολουθεί να λειτουργεί κανονικά, πάνε τώρα 16 χρόνια +.

    Καθώς, λοιπόν, με τον καιρό και με πολύ κόπο από την πλευρά όλων των καθηγητών του σχολείου βελτιωνόμασταν επαγγελματικά και γινόμασταν όλο και πιο ικανοί να στηρίξουμε τους μαθητές μας, το σχολείο μας απέκτησε καλό όνομα στην περιοχή και αρκετοί γονείς από όμορα σχολεία ζητούσαν να φέρουν τα παιδιά τους σ’ εμάς. Δυστυχώς, δε μπορούσαμε να κάνουμε τέτοια χατήρια. Όμως, αν επρόκειτο για παιδιά με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, αυτά γράφονταν αυτοδικαίως σ’ εμάς ακόμα κι από μακρινές γειτονιές, επειδή ήμαστε τότε τουλάχιστον οι μόνοι που προσφέραμε δυνατότητα ειδικής αγωγής.

    Επίσης, σε τρεις – τέσσερις τουλάχιστον περιπτώσεις χάρη στην παρέμβαση, την επιμονή τη γνώση και τον αξιοθαύμαστο ζήλο ορισμένων εκπαιδευτικών του σχολείου μας μαζέψαμε κυριολεκτικά από το δρόμο παιδιά που είχαν εγκαταλείψει άλλα σχολεία και τα στηρίξαμε αποτελεσματικά ωσότου να ολοκληρώσουν την υποχρεωτική τους εκπαίδευση.

    Υπήρξε βέβαια (στα 14 χρόνια) και μία μοναδική περίπτωση μιας μητέρας που, αφού χρησιμοποίησε κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσον για να πετύχει την απομάκρυνση από το σχολείο κάποιων συμμαθητών της κόρης της, οι οποίοι κατά την κρίση της ήταν… ακατάλληλοι και ανεπίδεκτοι και έδιναν το κακό παράδειγμα στα άλλα παιδιά, και αφού μας ταλαιπώρησε απίστευτα σχεδόν για μια ολόκληρη σχολική χρονιά, εντέλει ζήτησε μετεγγραφή και την πήγε αλλού.

    Με άλλα λόγια, θα μπορούσε κανείς να πει, ότι το σχολείο εκείνο – όχι τυχαία και όχι χωρίς κόπο – κατάφερε κάποτε να γίνει όχι απλώς ένα σταυροδρόμι πολιτισμών αλλά και ένα ζωντανό εργαστήρι απαλοιφής του στίγματος – κάθε λογής στίγματος – από τα μέλη του.

    Και ναι μεν εμείς ωραία τα περάσαμε, αλλά σύμφωνα με τα τωρινά θέσφατα του ΙΕΠ μόλις συνειδητοποιούμε σε τι τραγικά σφάλματα είχαμε υποπέσει και πόσο κακοί δημόσιοι υπάλληλοι υπήρξαμε. Τόσο που αν ήμαστε νεοδιόριστοι στην μετά_κεραμέως εποχή με αυτά τα μυαλά, θα κοβόμασταν πανηγυρικά! Απόδειξη το κάτωθι σενάριο που κατασκεύασαν κάποιο εγκέφαλοι του ΙΕΠ, μέρος του επιμορφωτικού υλικού για τους νεοδιόριστους. (Και πληρώθηκαν κιόλας φαντάζομαι γι αυτό).

    Ερώτηση ΙΕΠ

    image_pdf

    Ο Αποδυτηριάκιας

    Piera Del Bando
    -
    0
    Ο Αποδυτηριάκιας

    ΤΑ ΦΑΒΟΡΙ ΣΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ
    δείχνει το πανώ από την Θεσσαλονίκη που αναρτάω και ξεκαθαρίζει τα πράματα μια και καλή.
    Να ποντάρουμε σε σίγουρα άλογα, Τσίπρα, Κουτσιούνπα, Βαρουφάκη, μη γίνει κάνα αστείο και βγει ενισχυμένη η Αριστερά τώρα που ο Κούλης καταρέει.

    ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΑΡΤΑ
    έβγαλε η Μελογκράνα ΠΙΝάδα στη Λουμινόζα πρωθιέρεια του Δήμου ΚΚ για το πάρκι της Κάτω Πλατείας.
    Τσή ‘κοψε πρόστιμο ένα τριαμισάρι χιγιάρικα και σφράγισε το χώρο που εξακολουθεί να είναι φίσκα στα αυτοκίνητα.
    Αν έχει άντερα η ηλιοστάλαχτη πρέπει να της αντεπιτεθεί με καταγγελία για το γιοφύρι των στεναγμών (του Ποταμού) που παραδόθηκε στην κυκλοφορία με ψευτοδουλειές στο δάπεδο ενώ το πρόβλημα εντοπίστηκε σε καθίζηση και στην δομή της κατασκευής…
    Κοροιδεύουνε τον κόσμο…
    Έτσι απλά.

    ΑΙΦΝΙΔΙΑΣΜΟ
    στη μαυρίλα του συστήματος από τα αριστερά για τις επερχόμενες εκλογές ζήτησε ο Παφίλης από τα μέλη και τους οπαδούς του Κόμματος στη γιομάτη αίθουσα του εργατικού κέντρου.
    Μας έχουν συνηθίσει στους αιφνιδιασμούς οι σύντροφοι ειδικά με τις θέσεις της δεξιάς ουδετερότητας για την Ουκρανία, οι Αμερικάνοι αιφνιδιάστηκαν τόσο που δεν έχουν συνέλθει ακόμα από το σοκ και δέος.

    ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
    στο Χάρβαρντ δέχτηκε ο Αλέκος μετά την ερωτησή του στο κοινοβούλιο περί “νομικού πλαίσιου γιά την τεχνητή νοημοσύνη” για σειρά διαλέξεων με το σχετικό θέμα.

    ΔΕΝ ΣΩΖΕΤΑΙ
    με τίποτε ο Ηρακλής Σφακερών από την πτώση από την Β’ κατηγορίαςτου τοπικού. Ελλείψει Γ’ κατηγορίας η ομάδα θα πέσει στην Α’ τοπική βορρά Μπρίσκουλας στο καφενείο.

    image_pdf

    Η πορεία

    Γιώργος Καγκουρίδης
    -
    0
    Η πορεία

    – Επήγες κι εσύ;
    – Όχι. Στο καφενείο ήμουνε. Επέρασε από μπροστά μου. Έμεινα με το στόμ’ ανοιχτό. Πολύς κόσμος. Περσσότερος κι από τη πορεία του ΕΑΜ το ’45.
    – Και δεν ασκώθηκες;
    – Όχι. Έμειν’ αποσβολωμένος. Εκοίταα. Νιάτα, γέροι, μεσήλικες, ΟΛΟΙ!
    – Εφωνάζανε;
    – Ναι.
    – Και τι ελέανε;
    – Δε τα συγκράτησα. Την αγανάχτησή τους εφωνάζανε. Φωνή Λαού, Οργή Θεού. Εσυγκλονίστηκα. Τι χαλεύει αυτό το πλήθος; Αυτό το αδιαμαρτύρητο στα τόσα και στα τόσα;
    – Είχαμε και 57 νεκρούς.
    – Όλοι νεκροί ειμάστενε. Από κείνη τη μέρα όλοι νεκροί ειμάστενε. Με το μπαμπάκι στο στόμα. Με το δάκρυτο στο μάγουλο. Ήπρεπε νάβλεπες το κόσμο. Μιτσά του σκογειού, μανάδες με καροτσάκια, γέροι με μπαουλίνια.
    – Είδες γνωστούς;
    – Πολλούς. Με χαιρετάγανε και τσου χαιρέταγα.
    – Και δεν ασκώθηκες;
    – Όχι, δεν ασκώθηκα. Ακόμα κι όταν τα μιτσά εφωνάζανε που τα δολοφονούνε. Μόνο εκοίταα. Το μύρμηρο τση αγανάχτησης. Με το κεφάλι κάτου. Δε μπόρουνα να το σηκώσω.
    – Και;
    – Τι και; Επερνούσανε και δεν εσώνανε. Είπα αμάν να σώσουνε. Στο τέλος ήτανε κάτι μιτσά πολύ αγαναχτισμένα. Εφωνάζανε το αίμα στάζει εκδίκηση ζητάει. Τι να τσου πεις;
    – Και πόσοι ήτανε;
    – Δε σούπα; Πιγιότεροι κι από τη πορεία του ΕΑΜ το ’45.
    – Δεν είχα γεννηθεί.
    – Ούτε κι εγώ, αλλά ξέρω.
    – Ξεράδια και παλούκια.
    – Εσύ που ήσουνε;
    – Εγώ; δε κατεβαίνω από πρωΐ. Το ξέρεις, δε το ξέρεις;

    image_pdf

    “Το Παιχνίδι των Λυγμών” – The making of

    Piera Del Bando
    -
    0
    “Το Παιχνίδι των Λυγμών” – The making of
    image_pdf

    Στους δρόμους θα κριθεί το δίκιο

    Δημήτρης Λεβέντης
    -
    0
    Στους δρόμους θα κριθεί το δίκιο

    Μεγαλειώδης ήταν η πρωινή πορεία.

    Όχι τόσο για το μέγα πλήθος, όσο για τη νεολαιίστικη σύνθεσή της που αποτελούσε τα 3/4 του σώματος, καθώς και για την πολιτική της κατεύθυνση που μετέτρεπε το πένθος σε οργή αποδίδοντας την τραγωδία εκεί που αντικειμενικά ανήκει, στο Κράτος και το Κεφάλαιο, ζητώντας όχι απλά δικαιοσύνη αλλά και εκδίκηση.

    Χθες η δημοκρατία κατέλαβε την πραγματική της θέση -εγκαταλείποντας τις πλαστές φωλιές των δημαρχείων, των περιφερειών και της Βουλής- σε ένα ανθρώπινο ποτάμι που έφτανε μέχρι την Κάρπαθο, την Αντίπαρο και την Ανάφη, εκεί που χτυπά η πραγματική της καρδιά, μέσα στη κοινωνία.

    Χθες ένα παλλόμενο συγκροτημένο πλήθος νέων ανθρώπων, που δεν δέχονται πια να ζουν με επιδόματα και να πεθαίνουν με εισιτήριο, φόρτισε με ηλεκτρισμό την πολιτική ατμόσφαιρα που μέχρι πρότινος -εδώ στο νησί- φαινόταν να ’χει κατακάτσει στα κατακάθια από τα φλυτζάνια των καφενέδων, κύλησε σαν καθαρό νερό στην Πόλη μας και ξέπλυνε την ντροπή της χρόνιας ακινησίας.

    Τη στιγμή που η κεφαλή της διαδήλωσης ξεπρόβαλε στου Μαρόλα η οπισθοφυλακή της δεν είχε περάσει ακόμη την Ανουντσιάτα, δηλαδή άρχιζε και τελείωνε περίπου στο ίδιο σημείο, κλείνοντας με ένα μεγάλο “Π” μέσω της Ευγενίου Βουλγάρεως το Λιστόν, τη Νικηφόρου Θεοτόκη ως του Αγάθου, τη Μιχαήλ Θεοτόκη, την πλατεία Βραχλιώτη κι ένα τμήμα της Γεωργίου Θεοτόκη μέχρι το περίπτερο.

    Έβγαλα μολύβι και χαρτί κι εμβαδομέτρησα το χώρο πάνω στον χάρτη σε κλίμακα 1:500 του σχεδίου πόλεως κι εύρηκα πως αγγίζει τα 3,2 στρέμματα. Χρησιμοποιώντας τον επίσημο συντελεστή των Αρχών για τον υπολογισμό πλήθους, δηλ. 2 άτομα / 1 τ.μ βγαίνει ο πρωτοφανής για τα κορφιάτικα δεδομένα αριθμός των 6.400 κεφαλών.

    Η μόνη διαδήλωση που μπορεί να συγκριθεί με τη σημερινή είναι εκείνη του 1999 κόντρα στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Γιουγκοσλαβία – εποχή που τα περισσότερα από τα σημερινά κορίτσια και αγόρια που βρέθηκαν οργισμένα στο δρόμο ήταν ακόμα αγέννητα και που επέδειξαν περισσότερο παλμό και σφρίγος συγκρίνοντας με το τότε.

    Μεγάλο μέρος του πλήθους συγκεντρώθηκε ασφυκτικά γύρω από τη Νομαρχία και το Θέατρο. Εκεί μίλησαν ο εκπρόσωπος της ΑΔΕΔΥ, κι ακολούθησε ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Σταμάτης Πελάης (που παρουσιάστηκε μπροστά στον χαρούμενο κόσμο αρκετά εκνευρισμένος για λόγους που ξέρει μόνον ο ίδιος). Έκλεισε η ΟΓΕ και μετά ακολούθησαν τα νέα παιδιά κι εκεί ήταν πράγματι «πού σε πονεί και πού σε σφάζει».

    Κυριάρχησε ένας λόγος αυθόρμητος, ειλικρινής, εναλλασόμενος, χειμαρρώδης, δίχως φτιασίδια και ξύλινες κοινοτυπίες, όπου σχεδόν καμμία/κανείς δεν διάβασε κάτι από γραμμένο χαρτί: Ο θρίαμβος του αυθόρμητου κατά των φωτισμένων καθοδηγητάδων.

    Η δυσοσμία εκείνων που περιφέρουν το σαρκίο τους στις διαδηλώσεις μόνο για να τις ποδηγετήσουν, να φρινιμέψουν τ’ αγριεμένα πνεύματα και να διώξουν τον κόσμο με χιλιοειπωμένες εμετικές φλυαρίες χανόταν μες στην ανυπόκριτη νεανική ορμή.
    Εκείνοι που έστρωσαν χαλί στο Μητσοτάκη και αντιπολιτεύονται με βελούδινο γάντι ένιωσαν ότι είναι ασήμαντοι μπροστά στο φαινόμενο και κρύφτηκαν. Οι προϋποθέσεις αυτού του άλματος απεξάρτησης αχνοφάνηκαν ήδη από την επιτυχημένη πρώτη συγκέντρωση-πορεία της περασμένης βδομάδας όπου συντρίφτηκαν οι διαθέσεις για σιωπηρές διαμαρτυρίες και λιτανείες.

    Εξαφανισμένοι ήταν όλοι οι ντόπιοι εκλεγμένοι και μη ταγοί της εξουσίας, οι πολιτικοί λουστραδόροι της καταστροφής και της απαξίωσης της Κέρκυρας.

    Τις τελευταίες μέρες ζούμε μια Γένεση.
    Από τις κινητοποιήσεις των καλλιτεχνών και την τωρινή συνέχεια ξεπροβάλει ένας τρίτος πόλος, ανεξέλεγκτος από τη συστημική αριστερά που γνωρίζουμε.

    Ο κόσμος είναι ακόμη μουδιασμένος γιατί δεν μπορεί να συνέλθει από την τελευταία πουλησιά και το φτύσιμο που δέχτηκε από την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ το καλοκαίρι του 2015.

    Η καπηλεία της μοναδικότητας της Αριστερής έκφρασης από τον δεξιότατο ΣΥΡΙΖΑ, χρέωσε σε όλη την Αριστερά την ήττα, και η ανυπαρξία του σαν μαχητική αντιπολίτευση, την αδράνεια που ακολούθησε.

    Ένα ταξικό κίνημα που έκανε 32 χρόνια να συνέλθει από τη συμπόρευση της οικουμενικής διακυβέρνησης του ’90, ξαναπήρε κουράγιο το 2008 και πλημμύρισε τους δρόμους το 2012, ξαναδέχτηκε μια σπρωξιά στην ήττα, την υποχώρηση και το συμβιβασμό που θα κοστίσουν ακόμα κάποιες ντουζίνες χρόνια καθυστέρησης.

    Δεν ήταν αρκετά ώριμο ώστε να ξεπεράσει το μαντρί της κοινοβουλευτικής διαδικασίας και να περάσει σε άλλες μορφές σύγκρουσης μετά την υποχώρηση της κοινοβουλευτικής -συντριπτικής- πλειοψηφίας στις απαιτήσεις του πολυκέφαλου ξένου παράγοντα.
    Έφτανε μέχρις εκεί η αντοχή και η συνοχή του δεν είχε δύναμη για παραπέρα… αρκέστηκε στις καταγγελίες και τη κριτική.

    Αυτά σε μια χώρα όπου δεν πεθαίνουμε από τύχη.
    Ζούμε από τύχη.
    Ή καλύτερα ζούμε από ατυχία.

    Οι ζυμώσεις που θα φουντώσουν από την ενωτική πάλη για την ανατροπή της πιο αναίσχυντης, φασιστικής και επικίνδυνης δεξιάς που γνώρισε ο τόπος από το τέλος του δεύτερου αντάρτικου και δώθε ελπίζω να οδηγήσουν σε αυτήν τη συγκεκριμενοποίηση στόχων και μεθόδων ανατροπής μέσα από μορφές οργάνωσης που θα δοκιμάσει και θα επιλέξει η βάση του νέου τούτου κινήματος.

    Οι δρόμοι είναι το δικό μας γήπεδο, τα κουλουάρ των κοινοβουλίων το δικό τους. Θα πάρει καιρό ακόμα η υπόθεση που το γκρέμισμα αυτής της φασιστικής συμμορίας δεν είναι παρά ένα μικρό κεφάλαιο της.

    Στο μυαλό έρχονται οι στίχοι από το τραγούδι της Εθνικής Αλληλεγγύης.

    «Στους δρόμους θα κριθεί το δίκιο
    στους δρόμους θα πνιγεί ο σατράπης
    κι απ την σκλαβιά θε να φυτρώσει
    το νέο βλαστάρι της αγάπης.»

    Εδώ σε μια μοναδική εκτέλεση από τον εκπληκτικό Ηλία Λογοθέτη

    image_pdf

    Η γεωργική επανάσταση VII

    Γιώργος Καγκουρίδης
    -
    0
    Η γεωργική επανάσταση VII

    Από κει και πέρα εγίνηκε και τι δεν εγίνηκε. Η Συμφερούπολις εγίνηκε ολόκληρη Αυτοκρατορία. Άλλαξε και όνομα. Βαβυλών. Δύναμις. Πλούτος.
    Η Αϊσά τόνε μεγάλωνε το Δαρείο της με του πουγιού το γάλα. Επρόσεχε και να μη τση τόνε σκοτώσουνε τί τσου πήρε μυρωδιά τι κουμάσια ήταν’ οι μυαλωμένοι.
    Αυτοί εμασουλούσανε ένα φυτόν το οποίον χρησιμοποιήθηκε, χρόνια μετά, και εις το εργοστάσιον Καννάβεως και Ιούτης του Δεσύλλα. Τσούπιανε κάτι περίεργον και σε βαρούσανε πού σε πονεί και πού σε σφάζει. Οι δούλοι τήνε πλερώνανε πρώτοι. Τσου πουλούσανε κιόλας εις σκλαβοπάζαρα και είχανε τυφλή υποταγή στον Αρχηγό τους. Αμφισβητήσανε μέχρι και τον ίδιονε το Ζαρατούστρα.
    – Να τα μαζεύετε τα μπογαλάκια σας κι αμείτε παρακάτου.
    – Μα τι λέτε; Εγώ εδώ έχω οίκον εμπορίου ιδρυθέντα από ιδρύσεως κόσμου.
    – Μωρέ τι μας λες… Ημείς όλα τα σφάζουμε κι όλα τα μαχαιρώνουμε. Ασασσίνους θα μας επούνε μετά από χρόνια κι άμε ρώτα τσου Γάλλους τι πάει να πει assassin. Εσύ τι κάνεις; Άχρηστος είσαι.
    – Δεν έχετε ούτε ιερόν ούτε όσιον.
    – Θα σου αστράψω καμία…
    – Καλά, μη βαράτε…
    Κι έτσι τόνε κλείσανε το καημένονε το Ζαρατούστρα σ’ ένα πάπυρο (είχανε βρει πλέον και το πάπυρο) και τον αφήκανε κει μέσα να τόνε διαβάζουνε κάτι περίεργοι που τσου αρέσουνε τα παγιά.
    Τα μάθαινε όλ’ αυτά η Αϊσά και αι κακαί γλώσσαι ελέανε που αφού πρώτα εκοίμιζε το Δαρείο μετά εκοίμιζε και τον αρχηγό των Ασασσίνων, το μυαλωμένο, αλλά αυτό δεν έχει βρεθεί γραμμένο σε καένα πάπυρο και πρόκειται περί κακοήθειας, ανάξιας πάσης διαψεύσεως. Fake news, απ’ αυτά που μήτε η τηλεόραση δε λέει. Μάλιστα.
    – Ασασσίνε μου, το μιτσό να μου προσέχεις κι από μένα ό,τι θέλεις.
    Έτσι εγίνηκε Βασιγιάς ο Δαρείος σου αλλά φελλός. Δεν έπαιρνε από τίποτις. Τόνε στείλανε και στο εξωτερικό, στας Αθήνας, για σπουδάς, τί εις τη Βαβυλώνα ούτε το Γυμνάσιο δεν έβγαλε και το Ενδεικτικόν τση πέμπτης τάξεως χατιρικά του το δώκανε. Τούβλο Μεσοποταμίας επήγε, κοτρώνα κολοκοτρωνέϊκη εγύρισε.
    Όμως δεν ενόχλαε καένα μυαλωμένο Ασασσίνο κι αφού δεν ενοχλούσε δε τον ενοχλούσανε κι αυτοί. Μόνο που τον εβάνανε να σφραγίζει με το δαχτυλίδι του το καλό ό,τι του φέρνανε. Κι αυτός, όλα κι όλα, τα σφράγιζε.
    – Κουραστήκατε Βασιλέψ;
    – Πολύ. Εις τας Ελλάδας όπου εσπούδασα όλο μηχανές φτιάχνουνε. Δε μπορούμε κι εμείς να κάνουμε μια μηχανή να σφραγίζει;
    – Ρε, άϊ σιχτίρ…
    – Μάλιστα.
    Αλλά από γεννατσούργια ο Δαρείος σου άλλο τίποτα. Καρπερός. Μέχρι που χρόνια μετά ένας απόγονός του, Δαρείος κι αυτός, ίδρυσε ολόκληρη δυναστεία, των Αχαιμενιδών, που τήνε ξήλωσε ένας Αλέξανδρος Μέγας, αν έχετε ακουστά.
    Αυτά περί τση Γεωργικής Επαναστάσεως που ευδόκισε να μάθει που η Γη είναι στρογγυλή και δεν έχει άκρη να πηγαίνουνε τα Βασιλόπουλα να φέρνουνε το αθάνατο νερό στσι Βασιλοπούλες, που γυρίζει γύρω από τον εαυτό της και γύρω από τον Ήγιο, που υπάρχει κάτι που το λένε άτομο, που άφηκε το πάπυρο κι έπιακε το τυπωμένο χαρτί κι ένα σωρό ακόμα μυστικά που τα φυλάγανε εφτασφράγιστα κάτι λίγοι, να μη τα μάθει όλος ο κόσμος και ξυπνήσει.
    Όμως από καιρό τση σκάβανε το λάκκο τση Γεωργικής.
    Με τη σειρά ο Ήρωνας, ο Τόμας Σέϊβερι, ο Τόμας Νιούκομεν και ο Τζέϊμς Βατ εφτιάχνανε τσι ατμομηχανές. Αυτές αντικαταστήσανε τη μυϊκή δύναμη του εργάτη κι εξ αυτού εδώκανε τέλος και στη δουλεία, την απάνθρωπη. Και μην ακούτε περί ανθρωπισμού και τα τοιαύτα. Το συφέρον κάνει κουμάντο.
    – Λέω να πάρουμε μια μηχανή να κάνουμε τη δουγειά μας, σερ Τόμας, κι όχι να τρέχουμε στη καλύβα του μπάρμπα Θωμά και να μας εκάνουνε και βιβλίο. Νομίζω;
    – Κι είναι καλές αυτές οι μηχανές;
    – Οι καλύτερες.
    – Παράγγειλε μου δύο.
    – Μία μας σώνει. Την άλλη τι να τήνε κάνουμε;
    – Θα στρώσω ράγες και θα την εβάλω να τραβάει βαγόνια να κουβαλούμε τη σοδειά μας. Εδιάβασα για ένα Δίολκο που τραβούσε τα καράβια στον Ισθμό τση Κορίνθου. Θα κάνω κι εγώ το ίδιο.
    – Γίνονται αυτά τα πράματα;
    – Γίνονται και παραγίνονται. Θα ξεκινήσω μίαν νέαν επανάστασιν. Την Βιομηχανικήν. Η Γεωργική μας τελείωσε. Ο σιδηρόδρομος θα την ενταφιάσει.
    – Δεν αφήνεις τη κουβέντα όπως είναι, σιορ Θωμά μου, που είδα και κακό όνειρο…
    – Τι είδες;
    – Είδα ένα Βασιγιά που με κλώτσαε κι ας είχε οκιοπουλίν.

    image_pdf

    Τα κόκκινα φανάρια

    Γιώργος Καγκουρίδης
    -
    0
    Τα κόκκινα φανάρια

    – Άχ…, αυτά τα κόκκινα φανάργια…
    – Λεμονιά; Οδός Φυλής;
    – Άκου πού πήγε το μυαλό του, ορέεε…
    – Και πού να πάει; Στη ταινία με τη Καρέζη;
    – Στο Γληγόρη και στο Σταμάτη.
    – Ά! αυτά που είναι σβηστά στο Σαρόκο;
    – Μωρέ ποιό Σαρόκο… Αυτά σβηστά είναι αλλά τα συνηθίσαμε και προσέχουμε εις τας διαβάσεις. Δε τήνε πλέρωσε κείνη κει η κοπέλα και τση ανάβουνε το καντήλι κάθε τόσο στη βάση τση κολώνας; Μου πονεί η ψυχή που το βλέπω κάθε μέρα που πάω για ψωμί. Και δεν είναι μόνο τα φανάργια στις διαβάσεις κλειστά. Παντού σβηστά είναι. Όπου και να κοιτάξεις.
    – Μη δε πλερώνουνε το φως;
    – Ημπορεί στο Σαρόκο να μη το πλερώνουνε. Αλλά και στα Τέμπη;
    – Γι’ αυτό λες;
    – Γι’ αυτό λέω. Τόσο πολύ σπουδαίο είναι ν’ ανάβει το πράσινο και το κόκκινο;
    – Θα επιληφτούν οι εμπειρογνώμονες και θα επιμεριστούν αι ευτύναι που πρέπει να αναζητηθούν εις βάθος χρόνου αλλά πάρα πολύ χρόνου. Από Χαριλάου Τρικούπη. Όλοι φταίνε. Κι όσο πιο πολλοί φταίνε δε τήνε πλερώνει καένας. Μόνο λίγος χρόνος χρειάεται για να ξεπεραστεί ο σκόπελος και να τραβήξουμε και πάλι την οδό τση προόδου δια της ιδιωτικιάς αναπτύξεως. Να συνέρθουνε και λίγο τα νούμερα.
    – Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι. Και το ’17 στο Άδεντρο που τάπαν’ όλα οι εμπειρογνώμονες μετά αυτά που τσούπανε τα κάμανε;
    – Στο Άδεντρο εσκοτωθήκανε μόνο τρεις νοματαίοι. Άντε τέσσερεις. Στα Τέμπη 57. Δεν είναι το ίδιο.
    – Το διάολο μέσα σου.
    – Τώρα θα τα σιάξουνε. Δε τσου παίρνει άλλο. Το καταλάβανε. Έφτακε ο κόμπος στο χτένι.
    – Όταν η γριά εγκαστρώθη ύστερις εκληδομανταλώθη.
    – Συμβαίνουν’ αυτά. Ανθρώπινα λάθη. Άνθρωποι είμαστε και σφάρματα κάνουμε. Αλλά και αι θυσίαι για το καλό μας γένονται. Βελτιώνουν τας υποδομάς. Άκουσα που αλλάξανε τσι λάμπες αμέσως.
    – Παντού;
    – Όχι και παντού… Μα τι είναι; Ο Τιραμόλας είναι; Ξέρεις πόσο κάνει μια πράσινη λάμπα; Οι κόκκινες είναι πιο ακριβές. Άλλωστε, πρώτα θα κάμουνε ολοκληρωμένη μελέτη αλλαγής λαμπών, για να μας έρθει και φτηνότερα το έργον, όπως πάντα. Μετά θα το στείλουνε στην Αποκεντρωμένη, αυτή θα το στείλει πίσω και στη τρίτα φορά θα το εγκρίνει. Έπειτα θα το βγάλουνε δημοπρασία. Θ’ ανοίξουνε τσου φακέλους. Μετά θα γίνουνε ενστάσεις. Μετά θα επικαιροποιηθεί η μελέτη αλλά θα έχει σώσει το ΕΣΠΑ 2014-2020 και θα περιμένουμε να βγει άλλο ΕΣΠΑ για να εξασφαλιστεί η χρηματοδότηση. Και μετά θα το ξαναβγάλουνε δημοπρασία. Πάνου απ’ όλα η Νομιμότης! Κι η Διαύγεια!
    – Να το κάμουνε γέφυρα με το επόμενο ΕΣΠΑ.
    – Ξέρεις πόσο κάνει μια τέτοια γέφυρα; Και το γιοφύρι τση Άρτας πιο φτηνά εκόστισε.
    – Εβουρλίστηκες; Για ν’ αλλάξουμε μια λάμπα θε να ξανακάνουμε τη γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου;
    – Κι όμως… Εσύ δεν ηξέρεις από ιδιωτικιά Διοίκηση. Σπεύδει βραδέως αλλά από δουγειά ντρινγκ μαϊ φορντ.
    – Εδώ για μια λάμπα λέμε.
    – Άμα βιάεσαι φώναξε το Τωνάκη.

    image_pdf

    Πάει… χαλάσανε και οι ιρανοί άντρακλες

    Piera Del Bando
    -
    0
    Πάει… χαλάσανε και οι ιρανοί άντρακλες

    Γεμίσανε crossdresers τα φαρμακεία του Ιράν.

    Oι άντρες εργαζόμενοι χλευάζουν φορώντας χιτζάμπ τη διάταξη της Υπηρεσίας Τροφίμων και Φαρμάκων του Ιράν που αναγκάζει τις γυναίκες συναδέλφους τους να ντύνονται το μαύρο πέπλο ντροπής και παρθενίας στο χώρο των φαρμακείων.

    Βήματα αργά, σταθερά, ουσιαστικά, από το αυθόρμητο ευρηματικό κίνημα κατά του θρησκευτικού φονταμενταλισμού.

    Ιρανός άντρας ντυμένος με χιτζάμπ

    Ιρανός άντρας ντυμένος με χιτζάμπ

    image_pdf

    Ζωζώ-Λουμινόζα: Σημειώσατε Χ

    Kopronymous@Delfinous
    -
    0
    Ζωζώ-Λουμινόζα: Σημειώσατε Χ

    Την τελευταία Κυριακή της Απόκριας είχαμε την έμπνευση να κατέβουμε να δούμε την
    καρναβαλίτικη παρέλαση, λες και δε ξέραμε τι θα δούμε, αλλά τέλος πάντων. Αποτέλεσμα
    να τη πατήσουμε και να κάνουμε τέσσερις μέρες μέσα.

    Δεν είδαμε όλη την παρέλαση αλλά ένα κομμάτι της και για τα υπόλοιπα μας
    πληροφόρησαν μέλη της φοβερής και τρομερής τοπικής Οχράνα. Έτσι καμαρώσαμε τη
    λαμπροφορεμένη μας κοντεσίνα Λουμινόζα και την ανταγωνίστριά της κοντεσίνα Ζωζώ
    που θριάμβευσαν και έκλεψαν την παράσταση της ημέρας. Πριν βέβαια μας προκύψουν
    κοντεσίνες ήταν επαναστατημένα νιάτα και στη μέση της παρέλασης άλλαξαν για να
    δείξουν πόσο in είναι και πόσο δικές μας είναι. Όπως πάντα δηλαδή λες και απευθύνονται
    σε άγριους. Τα καθρεφτάκια έλειπαν. Ξαναψηφίστε και αυτές και το υπόλοιπο τσούρμο για
    να κάνει πιο μεγάλη προκοπή η πόλη.

    Το απογοητευτικό του καρναβαλιού ήταν η έλλειψη σάτιρας. Ενώ μόνο και μόνο οι
    συνεδριάσεις και οι αποφάσεις του δημοτικού αλλά και του περιφερειακού συμβουλίου
    έδιναν πάμπολλες αφορμές , κανένας δεν τις εκμεταλλεύτηκε. Κρίμα.

    Τέλος πάντων μόνο το τάγμα των… Παραβαλανέων του Αγίου Σάββα μας σώζει εδώ που
    είμαστε. Αμήν.

    image_pdf

    Φθέγγομαι τον τρόμο. Νύχτες Κροστάνδης.

    Δημήτρης Λεβέντης
    -
    0
    Φθέγγομαι τον τρόμο. Νύχτες Κροστάνδης.

    Την 1η Μάρτη του 1921 ξεκινούσε η εμφύλια σύγκρουση μεταξύ της εξεγερμένων δυνάμεων του στόλου της Βαλτικής που είχαν τη στήριξη ένοπλων εργατικών τμημάτων του Πέτρογκραντ και των δυνάμεων του Κόκκινου στρατού των πιστών στο Μπολσεβίκικο κόμμα και θα κρατούσε δέκα φρικτές αδελφοφάδες μέρες.

    Οι ναύτες της Κροστάνδης δεν ήταν κανένα συνηθισμένο στρατιωτικό σώμα. Ήταν οι περίφημοι «κόκκινοι ναύτες» του 1905, 1917 και του εμφυλίου πολέμου.

    Κατά κοινή ομολογία οι ναύτες της Κροστάνδης θεωρούνταν σαν τα πιο πιστά και πολιτικοποιημένα στρατιωτικά στοιχεία του νεοεγκαθιδρυμένου Σοβιετικού καθεστώτος.

    Η Κροστάνδη είχε εξεγερθεί σαν αποτέλεσμα ενός απεργιακού κινήματος που ξέσπασε στην Πετρούπολη, μιας κοντινής εξέγερσης του προλεταριάτου της βιομηχανικής πόλης.

    Τα αιτήματα των ναυτών της Κροστάνδης δέν ήρθαν απ’ τα ουράνια ούτε διατυπώθηκαν μέσα στο φρούριο ενός απομονωμένου νησιού στον κόλπο της Φινλανδίας. Αναπτύχθηκαν σαν αποτέλεσμα της στενής επαφής ανάμεσα στη ναυτική βάση και στους ξεσηκωμένους εργάτες της Πετρούπολης ,των οποίων τα αιτήματα εξέφραζε βασικά το πρόγραμμα των 15 θέσεων.

    Όπως υποχρεώθηκε ν ’αναγνωρίσει ο τροτσκιστής ιστορικός Ισαάκ Ντώϊτσερ, η αποκήρυξη της εξέγερσης της Κροστάνδης απ’ τους Μπολσεβίκους σαν «συνωμοσία Λευκοφρουρών» ήταν απλά αστήρικτη κι επιπόλαια.

    Η Κρονστάνδη ζήτησε μόνο δικαιοσύνη για τους απεργούς της Πετρούπολης και επανόρθωση των κακών που προκάλεσαν οι Κομισάριοι. Ήταν έτοιμοι να εκλέξουν ένα νέο Σοβιέτ στην πόλη τους και επέμειναν στο δικαίωμά τους να δράσουν χωρίς την ανάμειξη των Μπολσεβίκων.

    Οι ναύτες και οι στρατιώτες της Κρονστάνδης εξέδωσαν πολυάριθμες προκηρύξεις και δημοσίευσαν μια ημερήσια εφημερίδα, επιβεβαιώνοντας την αφοσίωσή τους στο Σοβιετικό σύστημα και την πίστη τους στο Κομμουνιστικό Κόμμα, δηλώνοντας ξανά και ξανά ότι ζητούσαν απλά και μόνο τα επαναστατικά δικαιώματά τους ως προλετάριοι.

    Κάλεσαν επανειλημμένα τους Μπολσεβίκους να επιλύσουν τη διαμάχη τους με αδελφικό τρόπο, ορκιζόμενοι ότι η Επανάσταση και οι σκοποί της τους ήταν ιεροί και διακηρύσσοντας σε ολόκληρη τη χώρα: “Δεν θέλουμε αιματοχυσία”!

    Η πίστη των Κρονστανδιωτών στην επαναστατική ακεραιότητα της Μπολσεβίκικης αρχής ήταν τραγική.

    Τα νέα έφθασαν την ώρα που βρισκόταν εν εξελίξει το 10ο συνέδριο του μπολσεβίκικου κόμματος, ότι η ναυτική βάση της Κροστάνδης είχε εξεγερθεί ενάντια στην μπολσεβίκικη κυβέρνηση. Οι μπολσεβίκοι κομμισάριοι είχαν συλληφθεί και κρατούνταν.

    Τα συνθήματα της εξέγερσης ήταν: ελευθερία για τους εργάτες, ελεύθερες εκλογές για τα Σοβιέτ και ελευθερία εμπορίου για τους αγρότες.

    Όλοι οι σύνεδροι, ακόμη και αυτοί που διαφωνούσαν με την επίσημη γραμμή του κόμματος, αποκήρυξαν την εξέγερση.

    Ο Τρότσκι, με τη δικαιοδοσία του αρχηγού του Κόκκινου Στρατού διέταξε τους εξεγερμένους να παραδοθούν άνευ όρων. Οι εξεγερμένοι αγνόησαν την προειδοποίηση και προσπάθησαν να κερδίσουν χρόνο. Ο Φιλανδικός Κόλπος ήταν ακόμη παγωμένος. Σε λίγες μέρες όμως οι πάγοι θα άρχιζαν να σπάνε. Και τότε το φρούριο της Κροστάνδης που υποστηριζόταν από τον στόλο της Βαλτικής και μπορούσε να πάρει προμήθειες από τη Φιλανδία και τις άλλες Βαλτικές χώρες θα ήταν απόρθητο.

    Οι μπολσεβίκοι, αν όντως είχαν σκοπό να καταστείλουν την εξέγερση της Κροστάνδης έπρεπε να βιαστούν. Και αυτό ακριβώς έκαναν.

    «Μην κάνετε οικονομία στις σφαίρες!» διέταξε ο Τρότσκι στα στρατεύματά του. Είχε μπόλικες σφαίρες όταν ήταν να χτυπήσει τους ναύτες, τους εργάτες και τους κόκκινους φαντάρους.

    «Θα σας τουφεκίσω σαν πέρδικες» έγραφαν οι προκηρύξεις με την υπογραφή του που ρίχτηκαν από αεροπλάνο στη βάση..

    Δέκα λεπτά πριν από τα μεσάνυχτα της 17ης Μαρτίου, το Γενικό επιτελείο των μπολσεβίκων έστειλε στην επιτροπή άμυνας της Πετρούπολης το νικηφόρο ανακοινωθέν:

    «…οι φωλιές των αντεπαναστατών του Πετροπαυλόφσκ και της Σεβαστούπολης εξουδετερώθηκαν. Και στα δύο πλοία οπαδοί των σοβιετικών αρχών πήραν την εξουσία στα χέρια τους. Κάθε πολεμική δραστηριότητα στο Πετροπαυλόφσκ και στη Σεβαστούπολη έχει σταματήσει, πήραμε επείγοντα μέτρα για να συλληφθούν οι αξιωματικοί που προσπαθούν να ξεφύγουν στη Φινλανδία…». Πάνω από 15 χιλιάδες οι νεκροί των μαχών και των εκτελέσεων.

    Μια παρένθεση για να εξηγήσουμε γιατί χαρακτηρίστηκε το φρούριο του Κοτλίν σαν “αβύθιστο πλοίο”, επειδή στηρίζεται σε πρωτοποριακή έξυπνη τεχνική που χρησιμοποιήθηκε για την οικοδόμησή του σαν αμυντικό έργο στις σκανδιναβικές επιθέσεις. Καθώς το χειμώνα τα ρηχά νερά (περ. 4 μέτρα) γύρω από το Κότλιν παγώνουν, οι Ρώσοι έχτισαν τα οχυρά επάνω στον πάγο.

    Έτσι, όταν μπήκε η άνοιξη και οι πάγοι έλιωσαν, τα οχυρά βούλιαξαν και η βάση τους πακτώθηκε στον πυθμένα της θάλασσας!

    Με αυτόν τον τρόπο σε λίγους μόνο μήνες ήταν έτοιμο το φρούριο Κρόνσλοτ, το οποίο εγκαινιάσθηκε στις 18 Μαΐου 1704.

    Έκτοτε η Κροστάνδη άρχισε να μεγαλώνει, με αποτέλεσμα πόλη και νησί να γίνουν πια συνώνυμα.

    Κλείνοντας πρέπει να πούμε ότι η εξέγερση της Κροστάνδης έθεσε στο επαναστατικό καλεντάρι πολύ βασικά προβλήματα που ακόμη δεν έχουν απαντηθεί ολοκληρωμένα, δηλαδή: τη σχέση ανάμεσα στις λεγόμενες «μάζες» και τα κόμματα τα οποία ισχυρίζονται ότι μιλάνε στο όνομα τους και στη φύση του κοινωνικού συστήματος που επικράτησε στην ΕΣΣΔ.

    Ουσιαστικά, η εξέγερση της Κροστάνδης παραμένει μια διαρκής πρόκληση απέναντι στη Μπολσεβίκικη αντίληψη για την ιστορική αποστολή μόνο ενός κόμματος και στην θεώρηση της Σοβιετικής Ένωσης σαν «εργατικό» ή «σοσιαλιστικό» κράτος.

    Σηματοδότησε την κατάργηση του λαϊκού έλεγχου και διάλογου και την απαρχή μιας κακέκτυπης καρικατούρας που οδήγησε στην χρεωκοπία τόσων ονείρων.

    Παραθέτουμε αποσπάσματα από τη μοναδική διήγηση του δεξιοτέχνη της πένας Νίκου Καρούζου:

    “Νεολιθική νυχτωδία στην Κροστάνδη”

    Τραυλίζοντας οἰκουμένη καθὼς

    ἡ πραγματικότητα χωλαίνει κι ὅπως

    ἀσπροφωλιάζει ἡ λευτεριὰ στὸν ἄστοργο πάγο

    περικαλιόμαστε τὴ σώτειρα τήξη.

    (Νὰ ἰδοῦμε ἂν ἡ ἄνοιξη θὰ συνδράμει τὰ ὄνειρά μας.)

    Ἡ ἐξουσία εἶναι τῆς Ἱστορίας ἡ εὐκοιλιότητα.

    – Στὸ χωριό μου τὴ λένε γλεντοκώλα.

    ………….

    – Φθέγγομαι τρόμο.

    Δούλα τοῦ φωτὸς πεταλούδα, φτερὰ καὶ χνούδι

    σὲ ἐξωφρένεια!

    Εὐωδιάζουμε ἀπὸ τρέλα.

    Δὲν πιάνουν τὰ φρένα,

    Ὑπερφίαλο φῶς ἰσχνότητα τοῦ ἔρωτα!

    Τί νᾶν τὰ λέμε. Αὐτοψυχίατρος εἶναι ὁ ποιητὴς

    μὲ καθαρὸ οἰνόπνευμα.

    Κυρίως θὰ λεγᾳ θεοσταγὴς καὶ προ-ἰοῦσα σφῆκα.

    Θὰ γαλαζώσει πάλι.

    – Μὰ εἶναι κι ὁ ἄλλος ἔρωτας, ὁ γενετήσιος.

    – Τί νὰ σοῦ κάνει αὐτός. Ἂν θέλεις, βάζει λίγα παγάκια στὴ

    μελαγχολία μου.

    ………….

    Εἴθε νὰ μὴν ὑπῆρχα

    μαβὴς ὁ χτύπος τῆς καρδιᾶς, ἀλητεία.

    Τί ἐστὶ λάμψη;

    – Ποιὸς ἀποφάσισε τὰ πτώματά μας;

    ………….

    – Ξέχειλα τὰ ὁράματά μας. Ἐμπλουτισμένοι ἀθανασία.

    – Νυμφίοι τῆς ἐλπίδας ἀρουραῖοι.

    {Λάμπουμε ὅλοι στὴν Κρονστάνδη. Στὴν πιὸ περήφανη γεωγραφία]

    ………….

    Σὲ βοερὰ μνημόσυνα βορᾶς κι ἀθῴας βαρβαρότητας

    μὲ πετεινῶν ἀθλήματα στοὺς χαμηλόκορμους οὐρανοὺς

    ὡσότου πιάσουν ἕνα γῦρο οἱ βροχάδες τὰ πρωτόνερα

    ὥσπου νὰ ἀνοίξει τῆς χυνοπωριᾶς τὸ κατουροβάρελο.

    Θά ῾τανε πέρσι.

    Ρεμβώδη νοήματα, τυραγνία τοῦ βῆχα, σκελετὸς ἀπὸ μέσα …..

    ………….

    [Βραδυάζει στὸ κείμενο.

    Ἡ κατακρήμνιση τοῦ ἀπογεύματος: ὡριμότητα.]

    – Ἂν ἕλιωνε ὁ πάγος, ἂν τοὺς προλάβαινε ἡ Ἄνοιξη…

    …δὲν ἔχει ὅρια ἡ εὐφράδεια τῆς Σταύρωσης

    οὔτε τὸ πορτοκαλὶ ποὺ μὲ τύφλωνε

    φωσφορίζοντας

    μὰ ἐγὼ τὴ γλῶσσα τὴν ἀποκλήρωσα

    δὲ μαζεύω ψυχοχάρτια χαζεύω τὴν ἀγριότητα

    οἱ καιόμενες πορφυρὲς δεκαετίες

    ἀπὸ ὑδρόγεια νόηση

    καὶ ἀναπηδᾷ στὴ χύτρα τοῦ πεπρωμένου

    ὁ χόχλακας.

    Φεγγάρι μου βγαλμένο μάτι ρεμβάζω σου

    τ᾿ ἀσπράδι.

    ………….

    Ἐγὼ λοιπὸν ἔκπληχτος ἀπὸ χέρι διαστέλλω γαλαξίες

    κι ἀνατείνομαι ὄνειρος

    ἀποβάλλοντας τὸ πραγματικὸ κι ἀναθυμούμενος μόλις

    ἐκείνη τὴν ἀρτηρία τοῦ ἀόρατου

    τὴν πλεξούδα τοῦ καπνοῦ σὲ ἀνώδυνο ὕψος .

    Ἐδῶ ἐπιμένουμε ὅλοι.

    – Ἄννα, τί συμβαίνει;

    – Ἄρχισε ἡ ἐπίθεση.

    – Ἄννα, ἔχε γειά, θὰ πεθάνουμε.

    – Νικολάι, σ᾿ ἀγαποῦσα ὁλόκληρη.

    – Μίαν ἄλλη φορά, θὰ ξαναγίνει, Ἄννα

    [… et Dieux font un tapis την ώρα τούτη με τον πάγο κάτω

    απ’ τα πέλματα των συντρόφων απέναντι, για να περάσουν

    αιωρούμενοι.]

    διεδίδοτο δε εκάστω καθότι άν τις χρείαν είχεν –

    KRONSTADT

     

    Σ.Σ. “Τ”: Αξίζει το κόπο ένα διάβασμα στο έργο της Ίντα Μετ “Η Κομμούνα της Κροστάνδης” στα ελληνικά από τη “Διεθνή Βιβλιοθήκη”.

    Oλόκληρο το κείμενο της ποιητικής αλήθειας του Νίκου Καρούζου εδώ

    Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στις 09-03-2021.

    image_pdf
    1...101112...56Σελίδα 11 από 56

    Στη θέση του σημερινού Β’ και Γ’ δημοτικού σχολείου στην πλατεία Δημαρχείου, κατά το παρελθόν υπήρχε το Βαϊλάτο το οποίο κατεδαφίστηκε το 1931 για να χτιστούν τα σχολεία. Λίγο πιο κάτω υπάρχει εντειχισμένη η επιγραφή «1698 Piera del Bando», δηλαδή, πέτρα της προκήρυξης, της ανακοίνωσης. Κατά την ενετοκρατία, εκεί στεκόταν ο κήρυκας και εκφωνούσε τις διάφορες ανακοινώσεις, αφού πρώτα ειδοποιούσε με τη σάλπιγγά του. Ο κήρυκας αντικαθιστούσε στις περισσότερες πόλεις τον τύπο, ανακοινώνοντας τα νέα. Στο σημείο αυτό τοιχοκολλούνταν και διάφορες ανακοινώσεις.

    Ιστολόγιο συλλογικής ελεύθερης έκφρασης. Τα πνευματικά δικαιώματα των άρθρων ανήκουν στους συντάκτες τους.