Η περιπέτεια του νεαρού συγγραφέα Μόρις Λέσμορ ξεκινάει σε ένα μπαλκόνι στη Γαλλική Συνοικία της Νέας Ορλεάνης, όπου γράφει τα απομνημονεύματά του. Ξαφνικά ξεσπάει μια άγρια θύελλα που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά της, ακόμα και τις λέξεις, και ο Μόρις βρίσκεται μόνος σε μια έρημη, κατεστραμμένη και σκοτεινή πόλη, με μόνη παρέα του το βιβλίο του.
Χιλιοειδωμένο αλλά κλασσικό δεν γεράζει ποτέ το επεισόδιο του Ρόουαν Άτκινσον στην εκκλησία.
Νοιώθει άβολα, ξύνεται, θέλει να φτύσει να φτερνιστεί, να κλείσει το μαγκωμένο...
Πρόκειται για αλληγορία; Για κακόγουστο αστείο ή φάρσα; Ότι κι αν είναι, το ''La cabina'', η περίπου 36 λεπτών ταινία του 1972, παραμένει ανεξίτηλη στη μνήμη όσα χρόνια κι αν περάσουν.
Η ταινία συμμετείχε σαν γαλλική παρουσία το 2010 στα Όσκαρ
Την σκηνοθέτησε ο Φαμπρίς Ζουμπέρ με την στήριξη της σπουδαστικής ομάδας της Σχολής Ζωρζ Μελιέ.
Πανέξυπνο...
Στη "δημοκρατική" "πολιτισμένη" Κέρκυρα της ανοχής και της υποτιθέμενης σεξουαλικής ελευθερίας υπάρχει πολύς χώρος για τους ομοφοβικούς φασίστες, που ενθαρρύνουν οι εκκλησιαστικές ολονυχτίες και η ακροδεξιά ρητορική του βαθέος κράτους.
Μ’ αρέσουν και τα φολιέτα με τα παρατσούκλια, παρατσούκλια που έχουν τη δύναμη να ξεδιπλώνουν στα μάτια σου το χαρακτήρα του πεθαμένου κι ας μην τον είχες δει ποτέ στη ζωή σου.
Είμαστε περίεργοι για το διάδοχο της Μεροπίτσας – όποιος και νάναι- που θα παραλάβει ερείπια να καπνίζουν και ένα Δήμο που θα έχει ως τότε ιδιωτικοποιήσει μέχρι και τις τουαλέτες του Σαντζιάκομο.