Δεν διέθετε την δαντελένια ντρίπλα του Ριβέρα, ούτε την αρχοντιά του Ματσόλα. Ήταν ένα ευκίνητο θωρηκτό που δεν έπεφτε κάτω με τίποτε, κέρδιζε τις σκληρές κόντρες και σημάδευε την αντίπαλη εστία με τα δυο ποδάρια, με κεφαλιές ψαράκι κι ανάποδα ψαλίδια.
Ο διακεκριμένος πανεπιστημιακός που πέθανε το 2017 μιλάει στον Θοδωρή Αντωνόπουλο του περιοδικού Lifo για τους ευρέως διαδεδομένους μύθους της επανάστασης.
Η ταινία αποκαλύπτει την πολιτική, οικονομική και περιβαλλοντική μάχη μεταξύ των υποστηρικτών της χρηματιστικοποίησης του νερού και εκείνων που αντιστέκονται σε αυτή την τάση, θεωρώντας την πρόσβαση στο νερό ως καθολικό δικαίωμα.
Στη "δημοκρατική" "πολιτισμένη" Κέρκυρα της ανοχής και της υποτιθέμενης σεξουαλικής ελευθερίας υπάρχει πολύς χώρος για τους ομοφοβικούς φασίστες, που ενθαρρύνουν οι εκκλησιαστικές ολονυχτίες και η ακροδεξιά ρητορική του βαθέος κράτους.
Δεν είναι μόνο που έσβησαν τα τραγούδια, οι φωνές κι οι συγκεντρώσεις. Δεν είναι που ακολούθησε σιωπή για τα σημαντικά. Είναι που ακολούθησε ατελείωτη μπουρδολογία.
Χαρακτηριστική η περίπτωση της δικής μας Εύας Καΐλή. Το δράμα της ξεκινάει από την παιδική της ηλικία, τότε, που οι κομμουνιστοσυμμορίτες (διάβαζε ένας ακροδεξιός τραμπούκος του χωριού) δολοφόνησαν τον παππού της (που δεν ήταν τελικά παππούς της).