Όταν μεγαλώναμε εσύ μάζευες βόλους και πεταλούδες. Εγώ μάζευα βότσαλα και κοχύλια.
– Είναι τόσο σκληρό να συλλέγεις πεταλούδες, σου είπα. Είναι ζωντανές και πληγώνονται.
– Αλήθεια; βιάστηκες να απαντήσεις, θρασύς και ετοιμόλογος. Ποιος σου είπε ότι εσύ δεν πληγώνεις τα βοτσαλα; Ποιος σου είπε ότι δεν κλαίνε όταν τα παίρνεις από τ’ ακρογιάλι;
Έκλαψα εκείνο το βράδυ γιατί σ’ αγαπούσα, πόσο σ’ αγαπούσα!! και τα λόγια σου πάντοτε με πλήγωναν, ποτέ δε με χάιδευαν.
Έτσι την άλλη μέρα ξημέρωσα στη θάλασσα κι επέστρεψα τις συλλογές μου στη μήτρα τους.
– Δεν πειράζει, είπα, εγώ πάντα θα θυμάμαι κάθε λαμπρό πρωινό, κάθε γλυκό σούρουπο που μου θύμιζε το κάθε βότσαλο, το κάθε κοχύλι.
– Δεν πειράζει, πάντα θα τα κουβαλώ μέσα μου όπως κουβαλούσα εσένα τόσα χρόνια παρά τα σκληρά σου λόγια, παρά τις άκαρδες πράξεις σου.
Κι όσο μεγαλώναμε τόσο με πλήγωνες.
Συναντηθήκαμε ξανά ένα απομεσήμερο του Αυγούστου στο δικό μας ακρογιάλι.
Πάντα η θωριά σου ξυπνάει τις παλιές πληγές.
Καθόσουν ανάμεσα σε τεράστιους κορμούς που είχε ξεβράσει η θάλασσα, ίδιοι θαλάσσιοι λέοντες σε αποσύνθεση.
– Ξέρεις, μου είπες, ελευθέρωσα κι εγώ τις πεταλούδες.
Αλλά μα την αλήθεια δεν ξέρω πως να εξιλεωθώ για τόσο πόνο. Κι έτσι κατεβαίνω κάθε μέρα στο ακρογιάλι μπας και σε συναντήσω και μου δείξεις τον τρόπο.
Εξιλέωση
Στην Κέρκυρα του 1962 από την British Pathe
Πεντάλεπτο κατατοπιστικό ντοκιμαντέρ για τους Άγγλους.
Ξεκινά από την άχτιστη Παλιοκαστρίτσα, κάνει ένα τουρ σε Λάκωνες, Μακράδες κι Αγγελόκαστρο με την αφράτη Εγγλέζα να καβαλά το υπομονετικό γαϊδουράκι ενώ οι θειάδες την παρατηρούν γνέθοντας στη ρόκα.
Κωδωνοκρούστης στο μοναστήρι είναι μάλλον ο Παντελής Ζερβός λίγο αδυνατισμένος.
Κάνει και μια βουτιά στη Γλυφάδα που φαίνεται πιο παρθένα από Πολυνησία στη μέση του Ειρηνικού.
Ο φακός επικεντρώνεται στα φραγκόσυκα που οι Ευρωπαίοι τα ξέρανε μόνο γι’ Αφρικάνικα κι εντυπωσιάζεται από την πατέντα με το τσίγκινο ποτήρι. Οι παυλοσυκιές τεράστιες κάργα φορτωμένες από καρπό, που πριν να έρθουν οι τσιμεντόλιθοι και τα συρματοπλέγματα χώριζαν τα όρια των ιδιοκτησιών σαν φυσική όμορφη αδιαπέραστη περίφραξη.
Μετά η οικογένεια επισκέπτεται την ξενοδοχειάρα της εποχής, το Κορφού Παλάς, που έγινε από τους Ελβετούς της Γκάουερ.
Φτάνουν με ενοικιαζόμενο Φίατ 600 κάμπριο με τέντα, που τα νοίκιαζε μοναχά ο Μάνεσης στη Λεωφόρο και λεγόταν “Μιραμαρέτα” και η έδρα τους βρισκόταν στο Μιραμάρε που τώρα πια το έχουν ξεκοιλιάσει οι πετρελαιάδες.
Μπουκάρουν μέσα στην πιάτσα και πάνε στο Περίπτερο του πλακάδου ν’ αγοράσουν χαϊμαλιά που τότε τα φτιάχναν οι φυλακισμένοι και οι πολιτικοί εξόριστοι.
Ο Παπαγιώργης σταθερός, ο Τάραντος (5,06′) (τσιγαράδικο σήμερα) που ήταν μανάβικο και προμηθευτής της Βασιλικής Αυλής με κεφαλαία γράμματα, ήταν χασάπικο με κρεμασμένα κοτόπουλα, και τα ψαράδικα, ζωντανά, πολύχρωμα, το πανηγύρι της κορφιάτικης καθημερινότητας, με διαρκή ενημέρωση τοπική και παγκόσμια από τους τελάληδες-διαφημιστές ή image makers αν προτιμάτε των μαγαζιών που ενημερώνονταν από το τρανζίστορ και τις αμέτρητες γυναίκες που διάβαιναν και συζητούσαν φωναχτά
Πολλά θα δουν οι πιο έμπειροι επιζώντες στο άκρως ενδιαφέρον βίντεο.
Πώς θα αποκτήσετε την ησυχία σας
Επειδή ως γνωστόν πήρατε απόφαση να κοντραρηστείτε σοβαρά με τους μηχανισμούς του καθεστώτος.
Πρέπει να μη δίνετε πουθενά το στίγμα σας.
Καιρός λοιπόν να ξεφορτωθείτε τα “Κουνιστά” σας, που είναι οι προσωπικοί σας χαφιέδες.
Προδίδουν τη θέση σας ανά πάσα στιγμή και μπορούν να αναμεταδώσουν στις αρχές Ασφαλείας ακόμη και μαγνητοφωνημένη συνομιλία στο χώρο σας ακόμη και κλειστά.
Μαζεύετε λοιπόν ό,τι υπάρχει σπίτι, από παλιό σεντουκοτηλέφωνο έως τα Iphone, τα Ipad και δεν συμμαζεύεται.
Μη υποκύψετε στις σειρήνες, ούτε των παιδιών, ούτε των εκπροσώπων των αντιπάλων σογιών .
Καιρός να ανοίξουν κανένα βιβλίο.
Παίρνετε το δίκανο του Πάπου και κάνετε ότι και ο φίλος του gif.
Ουφ!
Ο καλός Σαμαρείτης
Μια εικόνα του χθες και του σήμερα…
Ένα μεσημέρι του Φεβρουαρίου του 2016…
Ήταν διπλοπαρκαρισμένος με το βανάκι του στο Σαρόκο.
Είχε κλείσει μία σειρά αυτοκίνητα κάτω από τα γραφεία του παλιού Κουκουέ.
Προνοητικότατος ο καλός Σαμαρείτης περιέλαβε λογικά στις ευχές και τα γαμοσταβρίδια που του έριξαν οι μπλοκαρισμένοι οδηγοί.
Η σπάκα
Έπαιρνες φόρα όξω από τη πόρτα από τα Γυναικεία κι από το πρώτο σκαλί τση Σκάλας εκτιναζόσουνε σα και το Τσαρδάρη όπου έκανε το μπλονζόν. Τα νερά ρηχά κι ήπρεπε να τήνε κόψεις τη βουτιά να μη καρφωθείς στσι πέτρες. Είχανε κι αχινιούς. Αλλά άμα έπεφτες σπάκα, σα και το κάρλακα που βουτάει με τη κοιγιά, όξω από τη τσουσμάρα άκουες και τη ρέστα μουλαρία να σου φωνάζει:
– Σπάαακάαα…
– Δεν έκανα σπάκα. Ορίστε κι η κοιγιά μου… Είναι κόκκινη; είναι κόκκινη;
– Ορέ, άμε ορέ, άμεεε…, ρώτα και τη κυρία. Κυρία σπάκα δεν έπεσε;
– Με βρέξατε!
– Εμείς; αυτός! Δε ξέρει να πέφτει, πέφτει σπάκα κι ασκώνει νερά. Ορέ, έβρεξες τη κυρία, ορέε… Έ! πως την έκαμες…, σούρωμα την έκαμες. Θα πάτε μπάνιο κυρία; Στα Γυναικεία; Εγώ απ’ όξω από τα σύρματα θάρθω.
– Κύργιε ναύτη, κύργιε ναύτη… Αυτοί οι μούλοι μας ενοχλάνε.
– Εμπρός διαλυθείτε. Ή στα Αντρικά ή φύγετε.
– Δε τση κάναμε τίποτις. Αυτός εβάρησε σπάκα κι αυτή λέει που την έβρεξε. Δε την έβρεξε. Έτο! Κοίταξέ τηνε…, στεγνή είναι.
– Δεν επιτρέπεται να βαρείτε βουτιές από τη Σκάλα. Την άλλη φορά ένας έφαε τα ποδάργια του στο τελευταίο σκαλί και τόνε τρέχανε στο Γιατρείο. Διαλυθείτε!
– Όχι, κύργιε ναύτη, ελάτε εδώ να σας εδείξω. Έλα, δω να δεις. Εδώ στο τελευταίο σκαλί ειμάστενε, εδώ, εδώ… Από δω έπεσε. Από δω μπορεί ν’ ασκώσει νερά; Μην αμπώνετε, ορές, να του δείξω θέλω πως έγινε. Μην αμπώνετε, θα πέσουμε μέσα. Θα κάμουμε μπλουμ, άααάαα…
– Μας ερίξανε οι μούλοι, κύργιε ναύτη μου, εγώ δε τόθελα. Και σου βράχήκανε κι οι γκέτες. Κι ο πηλίσκος σου κάνει απλέου. Έ, πως εγίνανε. Έφυγε όλο το πάϊπερ. Δε πειράζει όμως, κάτσε στον ήγιο να στεγνώσεις. Δεν είναι τίποτις. Εκεί πήγαινε κάτσε. Στο πεζούλι. Ορές; Φέρτε του μια πετσέτα του άχαρου.
– Εσένα θα σε πάρω μέσα.
– Εμένα; Γιατί; Μαζί δεν επέσαμε; Μας αμπώσανε και τσου δυο μας. Εγώ τι φταίω;
– Άμα δε μ’ έπιανες δε θάπεφτα. Εσύ έχεις και μπανιερό.
– Και τι ήθελες; Να τόβγανα; Επήγα να κρατηθώ από πάνου σου, ο άχαρος, κι επέσαμε παρέα. Κάτσε τώρα να στεγώσεις, φλιμένε μου, τι άμα πας έτσι στη Βάση αλλοίμονό σου. Φυλακή θα σου ρίξουνε. Άσε που όπως έπεσες εβάρησες σπάκα κι άσκωσες του κόσμου τα νερά… Κυρία σας έβρεξε ο κύργιος ναύτης; Δε μιλείτε;
– Η σιωπή μου προς απάντησίν σας.
– Στα σύρματα μετά, εντάξει;
* Δεν εγίνηκε ακριβώς, έτσι, αλλά κάπως έτσι εγίνηκε.
** Φωτ.: 11-9-1962, Εφημερίς «Ναυσικά».Δείτε λιγότερα
Πρώτη “πειραματική” εκτέλεση ανθρώπου με εισπνοή αζώτου στις ΗΠΑ
Για άλλη μία φορά οι πολιτικοί των ΗΠΑ πρωτοπορούν και φέρνουν την χώρα τους στην πρώτη γραμμή της παγκόσμιας κτηνωδίας!
Εκτέλεση με εισπνοή αζώτου!!! Θάνατος, δηλαδή, που περιλαμβάνει την βάσανο της παρατεινόμενης ασφυξίας μέχρι την επέλευση του μοιραίου… Θέλει κανένα 20λεπτο, περίπου για να επέλθει, όπως έδειξε η ‘πρωτοποριακή’ εκτέλεση του Κένεθ Γιουτζίν Σμιθ στην πολιτεία της Αλαμπάμα.
Ύστερα από απόφαση του εφετείου και του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ, που δεν εμπόδισαν αυτή την τεχνική θανατικής εκτέλεσης και την οποία δεν ματαίωσε με την απόδοση χάρης η κυβερνήτης της Αλαμπάμα ρεπουμπλικανή Κέι Άιβι.
Την μέθοδο έχει επικρίνει και ο ΟΗΕ καθώς εκτιμά πως «ενδέχεται να τον υποβάλει σε «βάναυση, απάνθρωπη ή ταπεινωτική μεταχείριση ή ακόμη και βασανιστήρια».
Οι Αμερικάνοι, όμως σαν άνθρωποι της προόδου δεν άφησαν την ευκαιρία να πάει χαμένη. Και ήταν ευκαιρία γιατί τον Νοέμβρη του 2022 είχε δοκιμασθεί η εκτέλεση του εν λόγω κατάδικου με ενέσιμο θανατηφόρο διάλυμα αλλά απέτυχε… Πιθανότατα δεν του έβρισκαν φλέβα…
Ιδού, λοιπόν η ευκαιρία για να δοκιμάσουν κάτι το ασυνήθιστο, το εναλλακτικό, το πρωτοποριακό… Ασφυξία! Όχι με στραγγαλισμό ή απαγχονισμό αλλά με εισπνοή αζώτου… Και ιδού που η επιστήμη έχει μπροστά της τα πρώτα αποτελέσματα, χάρις στην επιμονή των ρηξικέλευθων δικαστικών και πολιτικών αρχών, που δεν δίστασαν μπροστά σε ανθρωπιστικού χαρακτήρα ενστάσεις και άλλες τέτοιες … ανοησίες και προχώρησαν αποφασιστικά, χαρίζοντας στην χώρα τους και ολόκληρη την ανθρωπότητα μία νέα διδακτική εμπειρία…
Ιδού, λοιπόν οι πρώτες περιγραφές αυτής της νέας επιστημονικής κατάκτησης: Η εκτέλεση διήρκεσε περίπου 22 λεπτά και ο Σμιθ φαινόταν να διατηρεί τις αισθήσεις του για αρκετή ώρα. Για τουλάχιστον δύο λεπτά φάνηκε να τρέμει και να σπαρταρά πάνω στο φορείο, μερικές φορές τραβώντας τις ζώνες με τις οποίες είχε δεθεί. Ακολούθησαν αρκετά λεπτά βαριάς αναπνοής, μέχρι που πλέον δε φαινόταν να αναπνέει καθόλου.
Ελπίζουμε να παραβρέθηκε το αναγκαίο επιστημονικό προσωπικό, που θα μπορεί να αξιοποιήσει τα δεδομένα της πειραματικής αυτής διαδικασίας για την εξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων, όσων αφορά αποτελεσματικότερες μεθόδους θανάτωσης…
Όλα έχουν καταγραφεί λεπτομερειακά και σχολαστικά και θα μπορεί να είναι μέγα το πλήθος των επιστημονικών ανακοινώσεων, που θα παραχθούν…
Βέβαια, μία αξιόπιστη μελέτη χρειάζεται έναν ελάχιστο αριθμό πειραμάτων.
Όταν όμως το υλικό της επιστημονικής έρευνας σπανίζει, ακόμη και ένα (1) περιστατικό μπορεί να χαρίσει επαίνους, βραβεία, δόξες, δημοσιεύσεις… Μην σας πω και μεταπτυχιακούς τίτλους…
Βέβαια καλό θα είναι να έχουμε και άλλα τέτοια περιστατικά για να δούμε π.χ. το ίδιο θα κρατήσει η επιθανάτια αγωνία; Είκοσι δύο λεπτά ή παραπάνω; Ή και λιγότερο; Οι σπασμοί θα διαρκέσουν μόνον δύο λεπτά η θα παραταθούν;;; Μήπως το υπό εκτέλεση ανθρώπινο πειραματόζωο κάνει και κάποιες άλλες κινήσεις, εκτός από τους σπασμούς και τον τρόμο… Μήπως κιόλας κάποιος άλλος μπορέσει να αρθρώσει κάποια κραυγή, οιμωγή, εκείνη την ώρα, πριν δηλαδή μεταπέσει στην άμεση προθανάτια φάση;
Υπάρχει μέγα πλήθος ερωτημάτων Μεγγελικού ήθους περιέργειας τα οποία θα μπορέσουν να τύχουν πλέον αξιόπιστης απάντησης αν αυτή η μεγάλη αρχή για την ανθρωπότητα λάβει και την πρέπουσα συνέχεια…
Έχουμε εμπιστοσύνη στις Αμερικανικές αρχές και προσβλέπουμε με αισιοδοξία… Για το καλό της δικαιοσύνης, της επιστήμης, της ανθρωπότητας και γενικώς…
Η Κάτε και η Μάντε προσμένοντας το “φιλί της ζωής”
Design: Stingray
Σενάριο: Mutus
Ξαναβλασταίνουν πόθοι και πάθη, φτερουγάνε πάλι οι καρδιές, στον διασωθέντα πόντε του Μον Ρεπού!
Η γενιά του Γούντστοκ ξαναζεί τους τρελούς χίπικους έρωτές της, χάρη στις γκρίζες ταξιαρχίες του Νεράντζη!
Ο εξευτελισμός τους να γίνει τέλειος… Και ο δικός μας…
Μία εβδομάδα πριν από το έγκλημα στα Τέμπη, απαντώντας ο τότε υπουργός συγκοινωνιών σε επερώτηση βουλευτή της αντιπολίτευσης, που αναφέρονταν σε… ανεπάρκειες των σιδηροδρομικών μεταφορών, κατακεραύνωσε τον επερωτώντα…
Όχι μόνον διαβεβαίωσε την Βουλή και τον λαό για την άριστη λειτουργία των Ελληνικών σιδηροδρόμων αλλά επέπληξε το βουλευτή, που με την επερώτησή του δημιουργεί… εθνικό πρόβλημα…
Η αλήθεια είναι πως ο υπουργός δάκρυσε όταν πήγε στον τόπο της τραγωδίας… Αυτό το δείγμα… ειλικρινούς συγκίνησης πρέπει να εξετίμησε ο λαός της εκλογικής του περιφέρειας, που τον εξέλεξε πανηγυρικά βουλευτή-εκπρόσωπό του, λίγους μήνες μετά…
Βέβαια, τα στοιχεία της τραγωδίας και παρά τις διαφαινόμενες προσπάθειες αλλοίωσης ακόμη και των υπαρκτών στοιχείων στον τόπο του εγκλήματος ήταν τόσα και τέτοια, που θα έπρεπε να καθίσουν στο σκαμνί με βαρύτατες κατηγορίες εγκλήματος κατά συρροή μέγα πλήθος υπευθύνων κρατικών λειτουργών και των υπηρεσιακών τους κολαούζων…
Ζήσαμε και την κωμωδία με τον υπάλληλο-στέλεχος της ΝΔ, που ταξίδεψε με δήθεν αίσθημα απόλυτης ασφάλειας μετά το έγκλημα… Ζήσαμε τον υπάλληλο, που κατήγγειλε ελλείψεις παρά την προσδοκία σιωπής…
Και τώρα ζούμε την μετατροπή του εγκλήματος σε ιλαροτραγωδία, αφού κοινοβουλευτική επιτροπή θα αποφασίσει ότι ο γάϊδαρος πετάει!!! Κατά πλειοψηφία βεβαίως, βεβαίως αφού έχουμε δημοκρατία…
Πιο συγκεκριμένα, την ευθύνη ολόκληρη φέρει ο εξαυλωθείς κατά το δυστύχημα οδηγός της μίας αμαξοστοιχίας!!!
Κανένας οργανισμός, καμία κρατική υπηρεσία, κανένας πολιτικός ή υπηρεσιακός παράγοντας δεν φέρει την παραμικρή ευθύνη για ένα απίστευτο στον 20ο αιώνα δυστύχημα, αφού οι δύο αμαξοστοιχίες πορεύονταν αντίθετα στην ίδια σιδηροδρομική γραμμή επί τουλάχιστον 20 λεπτά της ώρας.
Πώς θα μπορούσε, όμως να είναι αλλιώς, αφού η κυβερνώσα παράταξη είναι αυτή, που κουβαλάει στις πλάτες της και στην παραμικρή του λεπτομέρεια το έργο της διάλυσης των σιδηροδρομικών συγκοινωνιών της χώρας από την εποχή του εθνάρχη…
Εβδομήντα και πλέον χρόνια μετεμφυλιακού βίου οι ανήκοντες εις την δύση άρχοντες έφεραν την χώρα σε κατάσταση τραίνων ‘μπανανίας’ που απέχουν έτη φωτός από τις αμέσως λιγότερο άθλιες στην Ευρωπαϊκή Ηπειρο…
Αυτό το σκηνικό της συγκάλυψης και της νομιμοποιημένης άφεσης αμαρτιών ήλθε να χαλάσει μία μάνα: η Μαρία Καρυστιανού, πρόεδρος του Συλλόγου Θυμάτων της σιδηροδρομικής τραγωδίας, μητέρα μία 20χρονης φοιτήτριας, που έχασε τη ζωή της στο έγκλημα της ντροπής.…
Δεν χρειάζεται να εστιάσουμε ή να υπογραμμίσουμε κάτι από όσα είπε αυτή η μητέρα στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής… Αξίζει τον κόπο η παρακολούθηση του 15λεπτου βίντεο…
Για να βιώσουμε το μέγεθος της εξαπάτησης σε όλο του το μεγαλείο.
Για να αισθανθούμε (πιθανόν) τα όρια της εξευτελιστικής μας μεταχείρισης από τους άρχοντες της Πολιτείας…
Για να ευχαριστήσουμε σεμνά την γυναίκα, που πήρε πάνω της το μέρος της οφειλόμενης οργής μίας κοινωνίας, που η πλειοψηφία της καθεύδει…


