Οι αρρώστιες των κινητών
Εκτός από την αποβλάκωση, τη μοναξιά, τη χειραγώγηση, τον απόλυτο έλεγχο και την αστυνόμευση, υπάρχουν τουλάχιστον οκτώ σωματικές και διανοητικές επιπτώσεις στον ανθρώπινο οργανισμό από την υπερβολική χρήση των κινητών.
1. Νομοφοβία (nomophobia): Είναι ένας σχετικά πρόσφατος όρος και η ετυμολογία έρχεται από το No Mobile Phone Phobia, δηλαδή η φοβία του να μην έχει κάποιος κινητό τηλέφωνο.
2. Μηνύματα στον ύπνο και αίσθημα κούρασης: Δεν είναι λίγοι οι λάτρεις των smartphones που στέλνουν μηνύματα ενώ κοιμούνται και αυτό συμβαίνει κυρίως τις πρώτες δύο ώρες του ύπνου με τον χρήστη να μην έχει συνείδηση ότι έχει πληκτρολογήσει sms.
3. Το σύνδρομο της ψεύτικης δόνησης: Είναι μια από τις πιο συνηθισμένες ασθένειες και είναι η αίσθηση ότι το τηλέφωνό σου δονείται ενώ δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Ορισμένοι άνθρωποι έχουν συνηθίσει τόσο πολύ στη δόνηση του κινητού που πολλές φορές το μυαλό τους παίζει παιχνίδια.
4. Ναυτία του Διαδικτύου: Προέρχεται από τη διαφωνία μεταξύ της κίνησης των ματιών και της κίνησης της τρισδιάστατης εικόνας. Η αδυναμία συγχρονισμού μπορεί να προκαλέσει αίσθημα ναυτίας,
5. Πιάσιμο από την πληκτρολόγηση: Η ασταμάτητη πληκτρολόγηση μπορεί να δημιουργήσει αίσθημα πόνου και κράμπες στα δάκτυλα, τον καρπό ακόμη και τον βραχίονα.
6. Κακή στάση του σώματος: Οταν χρησιμοποιούμε τον υπολογιστή ή ακόμη και το smartphone μας, καμπουριάζουμε και σκύβουμε το κεφάλι, με αποτέλεσμα να ασκείται επιπλέον πίεση στη σπονδυλική στήλη και να προκαλείται πόνος στον αυχένα, το κεφάλι και τους ώμους.
7. Προβλήματα όρασης: Τα προβλήματα όρασης, όπως για παράδειγμα η εμφάνιση μυωπίας, έχουν αυξηθεί κατά πολυ στους νέους εξαιτίας της χρήσης ηλεκτρονικών υπολογιστών κι άλλων συσκευών τεχνολογίας όπως τα smartphones.
8. Ξηροφθαλμία: Οι ώρες μπροστά από μια οθόνη υπολογιστή ή κινητού που αναβοσβήνει οδηγεί σε εξάτμιση των δακρύων και οδηγεί σε ξηροφθαλμία.
Save Erimitis
Εδώ και δεκαπέντε ημέρες επήγανε να περάσουνε από το Ανώτατο Συμβούλιο Διοίκησης που αποτελείται από 12 γραμματείς Υπουργείων τις τροποποιήσεις της περιβαλλοντικής μελέτης και να μπάσουνε γεωτρύπανο ν’ αρχινίσει τη δειγματοληψία εδαφών για να ξεκινήσει η εδαφολογική μελέτη.
Λέγεται ότι έγιναν δεκτές με κάποιες προϋποθέσεις…
Λέγεται επίσης ότι ο Αμερικάνος τηλεφώνησε στον Κούλη και τον ρώτησε αν θα τον στηρίξει άμα θα πάρουνε την εξουσία πάλε (όχι πως δεν την έχουνε τώρα) κι εκείνος τους είπε:
– Προατείτε παιδιά με φοβάστε τίποτις εγώ είμαι δω.
Έτσι και βρει μπροστά του τον Ρότσιλντ βέβαια ο γουρλομάτης θα βάλει τσι κόρσες και θα γίνει Λιούις γιατί με την εξουσία του χρήματος δεν παίζουνε τσι κουμπάρες.
Αυτοί δεν αστειεύονται τσου βάνουνε φιτιλιές και τα κάνουνε όλα βουρδούλιο εις τη γαλάζια τη καμόρα.
Τρομοκρατική ενέργεια
Κατέρρευσε βενετσιάνικο φανάρι από το Λιστόν στο πεζοδρόμιο, χωρίς ευτυχώς να προκληθεί ατύχημα.
Οι Νιοραντίστας δεν έχουν καμία ανάμιξη στην πτώση του φαναριού…
Η μόνη πτώση που ευχόμαστε και μαχόμαστε να πραγματοποιηθεί είναι η πτώση του Τρεπεκλισμού και του Σαρλισμού, με τελικό αποτέλεσμα την άνοδο και καθιέρωση του Γιοχαλισμού!!!
Περί “κόκκινων” δανείων
Μια απορία έχω, η άσχετη.
Όταν λέμε ότι για τα κόκκινα δάνεια θα εγγυηθεί το ελληνικό δημόσιο, τι εννοούμε;
Ότι το ελληνικό δημόσιο θα εγγυηθεί πως οι “επενδυτές” που θ’ αγοράσουν τα χρεόγραφα
δε θα χάσουν όσα αληθινά λεφτά τυχόν θα βγάλουν από το πουγγί τους, ή θα τους εγγυηθεί
τα όποια “προσδοκώμενα” κέρδη λογάριασε ο κάθε διεστραμμένος τους CEO;
Υ.Γ από την αναγνώστρια της Βάντα κα Δανάη Μυλωνάκη υπήρξε η
κάτωθι ευστοχος απάντησις:
Δεν νομίζω ότι μπορεί. Θα θεωρηθεί παρέμβαση στην αγορά και νόθευση του ανταγωνισμού. Κανονικά θα έπρεπε να παρέμβει η ΕΚΤ και με το ρυθμιστικό της ρόλο να
εξομαλύνει την αγορά χρηματοδοτώντας έναν ευρωπαικό οργανισμό (όχι εθνικό) που θα τα εξαγόραζε. Αλλά άφαντη. Έτσι ο κάθε επιτήδειος βρίσκει αφορμή το πραγματικό πρόβλημα των κόκκινων δανείων και δημιουργεί τεχνητές κρίσεις (ιδίως άμα βοηθάει η συγκυρία, όπως τώρα με την Ιταλία). Το χρήμα δεν χάνεται απλώς το ενθυλακώνουν άλλοι, καθώς οι τίτλοι αλλάζουν χέρια.Δεν μπορεί το δημόσιο, το κράτος. Με την εγγύηση ενισχύει τις τράπεζες, θα θεωρηθεί ως ένα είδος επιδότησης που απαγορεύεται αυστηρά από το κοινοτικό δίκαιο.
Μπατσοκρατία εις τα Λεύκη
Δύο γεροντάκια στην Λευκίμμη ξεκινήσανε πρωί πρωί με τα μπαστούνια τους να πάνε στο χωράφι.
Στο δρόμο τους σταμάτησε η Πολιτσία για έλεγχο ταυτοτήτων.
Ταυτότητες δεν είχαν λόγω του ότι ουδέποτε τις παίρνουν μαζί τους στα χωράφια.
Η Πολιτσία τους πήγε στο τμήμα.
Εκεί εμφανίστηκε η κόρη τους με το υπόλοιπο σόι και αρχινήσανε τα μπινελίκια.
Συλλαμβάνεται η κόρη και την πάνε στον εισαγγελέα.
Πρόκειται για μια συνηθισμένη υπόθεση ρουτίνας στην ταλαιπωρημένη Λευκίμμη που έχει περισσότερους Ματατζήδες παρά κατοίκους.
Ερυθρός Κχμέρ
Τοξικότητα παντού
Πάντως για να πάμε την κουβέντα σε ένα άλλο επίπεδο: όλο αυτό που ζούμε με τα θύματα και τους θύτες, τις επιθέσεις και τις άμυνες, είναι αποτέλεσμα αυτής της τόσο έντονης τοξικότητας που διαπερνά αυτόν τον τόπο σαν το γκρίζο νέφος πάνω από τα κεφάλια μας.
Διαρκως αναζητούμε αφορμές για να εκδηλώσουμε την κακία, να ξεσπάσουμε στους άλλους, να βρούμε μια ωραία, περιποιημένη δικαιολογία μετά για όσα έχουν συμβεί και να συνεχίσουμε την ημέρα μας στον ίδιο τοξικό ρυθμό.
Να τσακωθούμε στις υπηρεσίες με τον υπάλληλο, να σιχτιρίσουμε τον γείτονα, να βάλουμε τον εαυτό μας συνεχώς σε μια φθορά που επεκτείνεται προς τους άλλους, όπως ένας φαύλος κύκλος, χωρίς αρχή και τέλος.
Τοξικότητα ειδικά εδώ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που παρέχουν μεγάλη ευκολία ως προς τα αναθέματα, τις υπερβολές, τις αποψαρες, την αντιπαράθεση για την αντιπαράθεση.
Τοξικότητα στα δελτία ειδήσεων, στις εφημερίδες, στα γεγονότα τα ίδια: που πήγε ας πούμε η διάθεση για να βοηθηθεί ένας άνθρωπος που πήρε τον «λάθος» δρόμο;
Που είναι τα διδάγματα αγάπης που υποτίθεται έχουμε ως λαός πιστός και θεοσεβούμενος;
Γιατί να μην βρεθεί ένας να δώσει χέρι βοήθειας και συγχώρεσης αλλα προτιμά να κλωτσά μέχρι θανάτου έναν συνάνθρωπο ήδη εξευτελισμένο;
Πόσο συχνά πια βλέπουμε φράσεις όπως «κρέμασμα», «μόνο με θάνατο!», «θα τον σκότωνα με τα ίδια μου τα χέρια» και αλλα τόσα και τόσα κηρύγματα μίσους;
Μετά απορούμε γιατί το μίσος επιστρέφει πάνω μας, ξεχνάμε ότι είναι όλο αυτό μια ταλαιπωρημένη γίδα που επιστρέφει πάντα στον ιδιοκτήτη της, σε αυτόν που την ανέθρεψε με φθόνο και δίψα για αγανάκτηση, για εκδίκηση.
Δεν προσποιούμαι τον ιεροκήρυκα, εξάλλου δεν θεωρώ ότι αυτά όλα πρέπει να μας τα πουν
θεοί και δαίμονες για να τα εφαρμόσουμε, είναι τόσο αυτονόητα, όσο το αν πάψουμε να πίνουμε νερό, η ψυχή μας, το πνεύμα μας, το μυαλό μας, το σώμα μας θα διψάσει αναπόφευκτα όσο το αφηνουμε στεγνό από συναισθήματα αλληλεγγύης, αλτρουισμού, φιλανθρωπίας, αίδεσης.
Αυτή η τοξικότητα είναι που μας έχει κάνει σαν τα εντομοκτόνα.
Ψεκάζουμε και ψεκαζομαστε με δηλητήριο, νομίζοντας πως η λύση είναι στη βίαιη αντίδραση, στο να θεωρούμε τον εαυτό μας υπερδύναμο, ακατάβλητο, ανυπέρβλητο σαν καποιον που δεν αντιλαμβάνεται ότι ο ιδιος πεθαίνει λίγο λίγο κάθε μέρα από τους γύρω τους μικρούς και μεγάλους μας θανάτους.
Χαίρετε.
Οι νοικοκυραίοι και οι ατσούμπαλοι
Καθαρολόγοι, καθαρολόγοι παντού!
Απ’ τη μια όσοι θέλουν να καθαρίσουν την κοινωνία (τους;) από τα πρεζάκια, τα κλεφτρόνια, τους μελαψούς, τους πούστηδες, τις τσούλες.
Από την άλλη εκείνοι που όταν λένε “νοικοκυραίος” βάζουν στη λέξη αυτή μια τέτοια δόση περιφρόνησης του άλλου, που μπορεί να σκοτώσει και ελέφαντα.
Σάμπως η λύση να είναι να χωρίσουμε επιτέλους τα τσανάκια μας.
Όμως το ΜΑΖΙ είναι η μοίρα τ’ ανθρώπου.
Κατάρα και ευλογία μαζί.
Κι εκείνη η κοινωνία όπου κάποιος θα γίνεται δεκτός μόνο όταν θα προσκομίζει τα πιστοποιητικά ότι είναι αρκούντως φιλόζωος, γκέι φρέντλυ και μορφωμένος και ανοιχτόμυαλος θα είναι ομοίως αβίωτη με την άλλη, των κυρ-Παντελήδων.
Αν έπρεπε να διαλέξω, από την κοινωνία των “καθαρών”, θα προτιμούσα χωρίς αμφιβολία να ζήσω μέσα στο σκληρό πάνθεον του Ζαν Ζενέ.
Νομίζω το ίδιο και ο Ζακ Κωστόπουλος, κι ας μην τον γνώρισα.
Περίοδος Εκπτώσεων
σενάριο: Σμπαροχαύλης
επιμέλεια: Πέρονας
– Ωρέ Ντόντο τι γκουαρντάρεις μη σ’έχουνε μέσα εις τη λίστα;
Eπείραξε το φίλο του το μαρμαρογλείφτη ο Τάτος όπου εκαθότανε κάτω από τη σκαλινάδα εις του Μουζακίτη κι εχάζευε σα στήλη άλατος όπως η Γυναίκα του Λωτ, ακούνητος.
– Ε! τι να κάμω; Γλέπω με τσι ζέστες όπου μάς έσκασε, εδούλεψε καλά το πραχτορείο ταξειδιώνες επήρε γιά μπάρκο πράμα πολύ.
– Αν πήρε λέει!
– Δε χωράει η ταμπέλα άλλα φογιέτα κι εκκρεμάσανε εις τη γής.
– Για να μη λέμε κουταμάραι πάντως δεν είναι από τσι κάψες μοναχά. Έχουμε περίοδος εκπτώσεων και είναι φτενά τα ‘σειτήρια.
– Μα τι εβιαστήκανε! Όλοι μαζεμένοι στοίβα, θα περάσουνε στο ορθάτο με το Ντραγκέτο του Χάροντα.
– Τσώπα τώρα! Εμείς τσι καθυστερήσεις παίζουμε και κερδάμε από το διαιτητή παράταση, τον εξεγελάμε το Βαρκάρη μέχρι σήμερις!
– Τι να το κάμεις ωρέ Ντόντο, αφού δε μας σκώνεται άλλο τι να τηνε κάμουμε τέτοια ζωή;
– Χτύπα ξύλο ωρέ πανκούτιακα! Μη το ξαναειπείς! Και η κατουρομυνάδα που τραβούμε καλή είναι! Μας γλέπει ο Χάροντας που βαστάμε ακόμα και τονε κογιονάρουμε και μας τηνε χαρίζει τούτη τη μπακιά!!
Κι εξελιγωθήκανε εις τα γέγια, ετρανταζότανε λες κι είχανε λόξυγκα ώρα πολύ, μέχρι π’αρχινήσανε να βήχουνε κι εκοκκινησανε και πρασινήσανε, παραλίγο να τσου γράφανε κι αφτουνούς στα φολιέτα αν δεν έβγαινε απο τσι φημερίδες ο Θανάσης να τσου δώκει ένα ποτήρι νερό…