Ήτανε η δεύτερη χρονιά της Χούντας. "Ανάσταση" διπλή εθνικιά και θρησκευτικιά γιορτάζανε οι πραξικοπηματίες φασίστες μιάς κι έπεφτε εικοσιμιά τ'Απρίλη το Πάσχα.
Ο Μιχαήλ ο Εκδικητής Άγγελος της εν Ουκρανική γη Ελληνορθοδοξίας ανελήφθη εις τους ουρανούς κληθείς υπό του Πανάγαθου, μετά τον κρυστάλλινον λόγον του, ον και εξεφώνησεν εις την Εκκλησίαν του Δήμου, προϊσταμένου του Κυριακούλη του Καλοτύχου.
Ωραία πήγε η λιτανεία των Βαΐων. Όμως τις καρδιές των πιστών έκλεψαν οι δύο κυρίες που παρεπιπτόντως και αυτές ακολουθούσαν πίσω από τον Άγιο. Δηλαδή η Ροδιά μας και το Μεροπάκιον μας.
Είχαμε στο Μαντούκι ένα παιδί με φτιαξιά και τίρο όμορφα που του άρεσαν τ' αγόρια. Γυναικωτό τον φώναζαν οι νοικοκυράδες, Τζιώρτζιο τα κορίτσια που αποζήταγαν τη παρέα του και μοιραζόταν τα μυστικά τους, γιατί ήξερε τα πάντα στη γειτονιά.
Στη "δημοκρατική" "πολιτισμένη" Κέρκυρα της ανοχής και της υποτιθέμενης σεξουαλικής ελευθερίας υπάρχει πολύς χώρος για τους ομοφοβικούς φασίστες, που ενθαρρύνουν οι εκκλησιαστικές ολονυχτίες και η ακροδεξιά ρητορική του βαθέος κράτους.