back to top

Περιοδικόν διά την διάπλασιν κορασίδων και παίδων εντός και εκτός Κερκύρας

More
    Αρχική Blog Σελίδα 20

    Τι έχουμε να ακούσουμε και να δούμε ακόμα

    Μέχρι τις εκλογές έχουμε να ακούσουμε και να δούμε σημεία και τέρατα. Θα μας πρήξουνε
    με τα σώψυχά τους και τις διαθέσεις τους οι… πολιτευτές (πολύ τίτλος φίλε μου, τον λες
    και καμαρώνεις) του μιανού ή του αλλουνού κόμματος. Και ακόμα δεν έχουνε πει ποιοι
    θάναι υποψήφιοι βο(υ)λεφτάδες, περιφερειάρχες και δημαρχέοι. Άμα γίνει αυτό δε θα
    προλαβαίνουμε να γράφουμε.

    Προς το παρόν έχουμε κάποιους που το θέλουνε για υποψήφιοι βουλευτές και καλά
    κάνουνε και μπράβο τους, αλλά εμείς τι φταίμε;

    Έτσι τον ένα τον έχουμε κάθε βράδυ να μας … εκλαϊκεύει ότι αμολήσει ο κάθε κυβερνητικός
    παράγων (έτσι θέλει να λέει) και είναι βασιλικότερος του βασιλέα (για νάμαστε και λίγο
    επίκαιροι) για να τον συμπαθήσει η Τοπική. Είναι φοβερός. Λέει η κυβέρνηση ότι είναι καλό
    να ξυνόμαστε από αριστερά; Θα βγει αμέσως να πει γιατί αυτό είναι το τέλειο. Λέει η
    κυβέρνηση ότι πρέπει από αύριο θα πρέπει να πληρώνουμε το πετρέλαιο τέσσερα ευρώ το
    λίτρο; Θα βγει αμέσως να πει γιατί αυτό θα σώσει την οικονομία και είναι καλό για όοολους
    μας. Ας του πει κάποιος ότι μας έχει σκοτίσει τον έρωτα και έχει γίνει αντιπαθητικός. Εκτός
    αν επιδιώκει αρνητική διαφήμιση, οπότε μεγειά του και χαρά του. Εδώ είμαστε και το
    τσόκολο έτοιμο.

    Ο άλλος προέκυψε πιθανός υποψήφιος από το πουθενά. Λέει, λέει και τίποτα δε λέει.
    Προχτές είπε και κάτι για το ΕΣΥ που μας φάνηκε ότι εννοούσε να το οργανώσουμε εμείς ή
    κάτι τέτοιο γιατί δεν το πολυκαταλάβαμε. Τόσο σαφής ήταν.

    Η κουβέντα είναι ότι εκεί στη ΝΔούλα ξύνονται ποιοι θα είναι υποψήφιοι και αυτοί που
    θέλουν νάναι υποψήφιοι προσπαθούν να δείξουν ότι έχουν … λαϊκά ερείσματα (που να
    ταβρουν; Υμνολογώντας και λιβανίζοντας τη κυβέρνηση;). Ο νυν βουλευτής έχει αγριέψει
    βλέποντας ΝΔεπίδοξους μνηστήρες της έδρας (και είναι και άλλοι, έτσι Γιάννη;) και έχει
    πάθει πλάκα γιατί όσο και να του υπόσχονται, ο διάολος έχει πολλά ποδάρια και τι, να
    διακοπεί η δυναστεία; Δεν θα αρχίσει σιγά σιγά νάρχεται η τρίτη γενιά;

    Εκεί όπου επικρατεί επισήμως νεκρική σιγή είναι στο ΣΥΡΙΖΑ. Τι έγινε ρε παιδιά; Θέλετε
    κυβέρνηση και δε μπορείτε να προτείνετε υποψήφιους σε κάθε πόστο; Θα πρέπει πάντως
    να ψιλογίνεται το έλα να δεις (και μην αγοράσεις) εκεί μέσα αν κρίνουμε από την
    παραίτηση του ψηλέα από την υποψηφιότητα για το Δήμο.

    image_pdf

    Το γράμμα της Άννας

    Ένα ποίημα του Θόδωρου Αγγελόπουλου, του “ποιητή των εικόνων”, που έγραψε για τις ανάγκες της ταινίας “Μια αιωνιότητα και μια μέρα” (1988).

    ***

    «20 Σεπτεμβρίου 1966

    Κοιμόσουν ακόμα όταν ξύπνησα. Σε κοίταξα δίπλα μου ν’ ανασαίνεις.

    Ονειρευόσουν… Αλέξανδρε; Το χέρι σου κουνήθηκε λίγο σα να μ’ έψαχνε…τα βλέφαρά σου έπαιξαν κι έπειτα βυθίστηκες πάλι. Μια σταγόνα ιδρώτα ανάμεσα στα μάτια σου κύλησε και ταξίδεψε… Το μωρό από δίπλα μουρμούρισε ένα σιγανό παράπονο, μια πόρτα έτριξε. Βγήκα στην βεράντα… κι έκλαψα… (…)

    Αχ, να μπορούσα να κρατήσω αυτή τη στιγμή να την καρφιτσώσω σαν πεταλούδα να μην φύγει. (…)

    Σου γράφω μπροστά στη θάλασσα που απλώνεται… λιπόθυμη. Το σπίτι μυρίζει ζεστό γάλα κι υγρό γιασεμί. Σου γράφω, σου μιλάω… Νιώθω ότι σ’ έχω πλησιάσει τόσο πολύ που μου αντιστέκεσαι.

    Απειλώ τον κόσμο σου, Αλέξανδρε;
    Κι όμως δεν είμαι παρά μια ερωτευμένη γυναίκα. (…)

    Τη νύχτα σε κοίταζα. Δεν ήξερα αν κοιμόσουν ή σώπαινες. Φοβόμουν αυτό που μπορούσες να σκέφτεσαι. Φοβόμουν ότι είχα μπει μες στη σιωπή σου. Κι άρχισα να δείχνω εύθραυστη με τον μόνο τρόπο που ξέρω, με το κορμί μου, γιατί τότε δεν κινδύνευε η δική σου ασφάλεια. Δεν είμαι παρά μια ερωτευμένη γυναίκα, Αλέξανδρε. (…)

    Περπάτησα γυμνή στην άμμο. Φυσούσε… Ένα καράβι πέρασε. Αργούσες να ξυπνήσεις. Πάνω μου, η ζεστασιά σου ακόμα. Δεν τολμούσα να ονειρευτώ ότι μ’ ονειρεύεσαι. Αχ, Αλέξανδρε! Αν για μια στιγμή το πίστευα, θα διαλυόμουν σε μια κραυγή. (…)

    Προσπαθώ να σε κλέψω ανάμεσα σε δυο βιβλία. Ζεις τη δικιά σου ζωή κοντά μας, σε μένα και την κόρη σου, αλλά όχι μαζί μας. Ξέρω ότι κάποια στιγμή θα φύγεις. Ο άνεμος φυσάει τα μάτια σου μακριά… Όμως, δώσε μου τούτη τη μέρα… Σα να ‘ναι η τελευταία μας. Δώσε μου τούτη τη μέρα. (…)

    Πέρα μακριά στο πέλαγο. Το νησί σου ταξιδεύει. Ένα πουκάμισό σου ξεχασμένο ανεμίζει στο μπαλκόνι. Ο, εσύ προφυλαγμένε και μέσα στη σκιά ενός δωματίου, λεηλατημένο από τις φωνές της νύχτας. Σε κοιτάζω με κλειστά τα μάτια. Σ’ ακούω με τ’ αυτιά σφραγισμένα, χωρίς στόμα, σε παρακαλώ. (…)

    Σου γράφω μπροστά στη θάλασσα. Ακόμα κι ακόμα… Σου γράφω, σου μιλάω. Όταν… Όταν ξαναγυρίσεις κάποτε σε τούτη τη μέρα, θυμήσου…

    Την κοίταξα με όλα τα μάτια.

    Τη χάιδεψα με όλα τα χέρια.

    Στέκομαι δω και σε περιμένω τρέμοντας.

    Δώσε μου τούτη τη μέρα …».

    image_pdf

    Τελευταία οδήγηση κάθε νύχτα σ’ ένα τοπίο στην ομίχλη

    0

    Ένα videoclip για το τραγούδι Every Night των Last Drive με σκηνές από την ταινία “Τοπίο στην Ομίχλη” (1988) του Θόδωρου Αγγελόπουλου.

    image_pdf

    Η ποταμίσια μαρίδα του Απραού

    Η ποταμίσια μαρίδα θεωρείται από του ιχθυολόγους είδος υπό εξαφάνιση.
    Άλλοι, πάλι, συνάδελφοι τους ισχυρίζονται ότι έχει ήδη εξαφανισθεί και η συντήρηση του μύθου «δεν αφορά , πλέον, την επιστημονική κοινότητα».
    Η αλήθεια είναι ότι η ποταμίσια μαρίδα πάντα λίγη ήταν, απλώς παλαιότερα δεν είχε ανακαλυφθεί ο όρος «είδος υπό εξαφάνιση».

    Αντίθετα η μαρίδα της θάλασσας ήταν πάντα άφθονη.
    Ζει σε μεγάλα κοπάδια που κινούνται νευρικά σαν να τις χτυπά ηλεκτρικό ρεύμα.
    Βασανίζονται αιώνια από τον φόβο αμέτρητων εχθρών.
    Σχεδόν όλα τα ψάρια είναι μεγαλύτερά τους και τα περισσότερα τις κυνηγούν.

    Τα αόρατα δίχτυα αποτελούν τον μόνιμο εφιάλτη τους.
    Οι δολοφονικές ανεμότρατες εξοντώνουν τα πάντα στο πέρασμα τους .
    Ακόμα και τις νύχτες που ησυχάζει ο κόσμος του βυθού , τεράστια πλοία που διασχίζουν το στενό ανάμεσα στον Απραό και τους Άγιους Σαράντα αναστατώνουν τον ύπνο τους και τις τρέπουν σε ξαφνική και ασθμαίνουσα φυγή.

    Λένε (αυτοί που ξέρουν) ότι, πλέον, η θαλασσινή μαρίδα δεν μπορεί να ζήσει αλλιώς . Έχει εθισθεί στην αδρεναλίνη. «Αυτή είναι η φύση της».
    Μπορεί να καταριέται την μοίρα της- λένε- αλλά αν εκλείψουν αυτές οι συνθήκες ζωής της θα βυθισθεί σε μια ψυχολογική άβυσσο και θα πολλαπλασιαστούν τα φαινόμενα μαζικών αυτοκτονιών θαλασσινής μαρίδας δια της εισπνοής ατμοσφαιρικού αέρα.

    Παρόλα αυτά μερικές θαλασσινές μαρίδες μαζεύονται κοντά στις εκβολές του μικρού και ανώνυμου ποταμιού του Απραού και μαθαίνουν να ζουν στο υφάλμυρο νερό τους.
    Γεννούν τα αυγά τους εκεί και μαθαίνουν τα μικρά να ζουν σε αυτές τις συνθήκες.
    Από γενιά σε γενιά προσαρμόζονται και εισχωρούν μέσα στο ποτάμι .
    Φτιάχνουν καινούριες κοινότητες μέσα στους καλαμιώνες.
    Δεν είναι πολλές, είναι αλήθεια, αλλά οι ποταμίσιες μαρίδες πάντα λίγες ήταν.
    Η ζωή στους καλαμιώνες του ποταμιού δεν ήταν, βέβαια, ένας επίγειος παράδεισος.

    Έχω ακούσει αφηγήσεις για τις εποχές του μεγάλου λιμού, που οι άνθρωποι των γύρω χωριών ψάρευαν τις μικροσκοπικές μαρίδες για να επιβιώσουν.
    Έκλειναν τα ποτάμια σε ένα σημείο με πέτρες και έριχναν ασβέστη.
    Ύστερα ανακάτευαν το νερό με τσαπιά ώσπου να γίνει άσπρο σαν το γάλα.
    Οι μαρίδες και τα χέλια του ποταμιού τυφλωνόταν και ανέβαιναν στην επιφάνεια.

    Έκτοτε οι νυχτερινοί μου εφιάλτες, μερικές φορές, συνοδεύονται με τυφλά ψάρια που σπαρταρούν σε μια κατάλευκη επιφάνεια.

    Πολλοί είπαν ότι οι ποταμίσιες μαρίδες έχουν πλέον εκλείψει.

    Άλλοι πάλι λένε ότι απλώς δεν υπήρξαν ποτέ και ότι πρόκειται για έναν ακόμα λαϊκό θρύλο.
    Αν, όμως, καθίσεις στο ξύλινο γεφυράκι στο ποταμάκι του Απραού και έχεις υπομονή θα τις δεις να σε κοιτάζουν περίεργα ανάμεσα από τα καλάμια.

    Πρέπει να χαλαρώσεις.
    Σε αισθάνονται.

    Τότε θα αρχίσουν να βγαίνουν δειλά και θα πλησιάζουν το πόδι σου μέσα στο νερό.
    Θα σου γαργαλήσουν τις πατούσες απαλά και θα σε κάνουν να χαμογελάσεις.Μετά θα βγάλουν το κεφάλι τους μία-μία από το νερό.
    Στην αρχή θα νομίσεις ότι κάνουν μπουρμπουλήθρες με το ανοιχτό τους στόμα για να σε κοροϊδέψουν.

    Ξάπλωσε στο ξύλινο γεφύρι.
    Χαλάρωσε, κλείσε τα μάτια σου και διώξε τις σκέψεις που σε βασανίζουν.
    Άφησε το σώμα σου να αιωρείται στο άπειρο.
    Αν τα καταφέρεις θα τις ακούσεις να τραγουδούν.

    image_pdf

    YEGNA. Tα δικά μας Spice Girls στην Αντίς Αμπέμπα

    Επειδή έχω κουραστεί να ακούω χρόνια και χρόνια για το βαρβαρικό και αιμοδιψές DERG (η κομμουνιστική στρατιωτική οργάνωση που ξεκίνησε την Επανάσταση), για τον γενοκτόνο και αρχιεγκληματία Μεγκίστου, τον “νόθο”, τον “Μπολσεβίκο Κρόνο”, όπως τον αποκαλεί η “Μαύρη Βίβλος” και ο κύριος Σανταμαρία ειδικά, Για να μην δαιμονοποιήσουμε τους αγώνες μιας γενιάς και να ακρωτηριάσουμε άκριτα δεκαεφτά ολόκληρα χρόνια της Αιθιοπικής Ιστορίας ας συνδυάσουμε πολύ σύντομα το χτες με το σήμερα.

    Η επανάσταση του 1974, της οποίας ηγήθηκαν αξιωματικοί του στρατού και οι προοδευτικοί διανοούμενοι του DERG, ανέτρεψε το αυτοκρατορικό καθεστώς της Αιθιοπίας, που ήταν ένα από τα πιο αναχρονιστικά φεουδαλικά καθεστώτα του πλανήτη.
    Αγροτική μεταρρύθμιση, δημιουργία συνεταιρισμών, μετατροπή ενός κράτους που μέχρι τότε ήταν θεοκρατικό σε κοσμικό, καταπολέμηση του αναλφαβητισμού, εθνική ενότητα κλπ.

    Από το 1974 έως το 1980, ο αριθμός των μαθητών στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση ανέβηκε από 850.000 σε 1.400.000 και η εκστρατεία για την καταπολέμηση του αναλφαβητισμού των ενηλίκων αναφερόταν ως παράδειγμα από την UNICEF.
    Όλοι οι ειδικοί αναφέρουν στις αναλύσεις τους ότι η Αιθιοπία από το 1975 έως το 1980 υπήρξε «σχεδόν η μοναδική περίπτωση στην Αφρική όπου έγινε μια αγροτική επανάσταση… ένα αξιοσημείωτο αμάλγαμα της βούλησης για μια σοσιαλιστική κολεκτιβοποίηση με στοιχεία των κοινοτικών αφρικανικών εθίμων»

    (C. Coquery-Vidrovitch, Afrique noire, permanence et ruptures, V. Harmattan, 1992).

    Και όλοι αναφέρουν ότι είχε την αρχική υποστήριξη των χωρικών, ιδίως στο νότο, πριν αρχίσουν ν’ αντιμετωπίζουν εχθρικά τη γραφειοκρατική κολεκτιβοποίηση που ξεκίνησε από το 1984.

    Η «κόκκινη τρομοκρατία» υπήρξε ασφαλώς μια πραγματικότητα από το 1975 έως το 1980 και αναμφίβολα υπερέβη κατά πολύ και αιματηρά τα αναγκαία υποχρεωτικά μέτρα που πρέπει να λάβει μια κρατική εξουσία η οποία επιδιώκει να πραγματοποιήσει μεταρρυθμίσεις.

    Έγιναν πολλά λάθη ανωριμότητας και αντιγραφής του Σοβιετικού και του Μαοϊκού προτύπου και η τελική αποτυχία οφείλεται στο γεγονός ότι η εξουσία βρέθηκε απομονωμένη απέναντι στο κύμα των τοπικών ενόπλων εξεγέρσεων, οι οποίες ενισχύθηκαν σημαντικά από τις ΗΠΑ

    Παρ’ όλα αυτά, η διαπίστωση αυτής της αποτυχίας δεν μας δίνει το δικαίωμα να ξεχάσουμε τις αρχικές προόδους που συντελέστηκαν.

    H πρόοδος ξεχάστηκε και μπήκε στο τσουβάλι με την ερυθρά τρομοκρατία που ανάγεται περισσότερο στο διακρατικό πόλεμο με την Ερυθραία που συνεχίζεται μέχρι σήμερα παρά σε εσωτερικές εκκαθαρίσεις.

    Πέρασαν δεκαετίες για να σηκώσουν κεφάλι οι γυναίκες.

    Να ξεμυτίσουν κάποιες μικρές διεκδικήσεις.

    Οι πλούσιες δρομείς της χώρας πολυνικήτριες παγκόσμιων αγώνων δεν συνεισέφεραν στο παραμικρό πηγαινοέρχονται στις χώρες που διαπραγματεύονται τη παχυλή μεταγραφή τους υπό άλλες σημαίες.

    Από τη βάση από τις ταπεινές αγρότισσες και εργάτριες και τη φτωχή αδιόριστη διανόηση προέρχονται τα μέλη τωv Yegna: Η λέξη Yegna, σημαίνει «δικό μας» στην Αμχαρική, την επίσημη γλώσσα της Αιθιοπίας. Yegna είναι επίσης και ένα αιθιοπικό γυναικείο συγκρότημα ποπ μουσικής. Πρόκειται για πέντε κορίτσια με διαφορετικές προσωπικότητες, οι οποίες θεωρούνται οι Spice Girls της Αιθιοπίας.

    Οι Yegna, όπως κάθε επιτυχημένο συγκρότημα, αποτελείται από μέλη με διαφορετικές προσωπικότητες, ώστε να μπορούν να απευθύνονται σε ένα ευρύτερο κοινό και να διευρύνουν το ακροατήριό τους.

    Ωστόσο, κοινός στόχος των κοριτσιών είναι η γυναικεία χειραφέτηση. Το συγκρότημα έχει παράλληλα και μια εβδομαδιαία ραδιοφωνική εκπομπή αφιερωμένη στις νέες γυναίκες που αντιμετωπίζουν τον αποκλεισμό στην Αιθιοπία, με θέματα όπως ο καταναγκαστικός γάμος, η σεξουαλική παρενόχληση, η αυτοπεποίθηση, η σημασία της εκπαίδευσης. Όπως αναφέρουν τοπικά μέσα, η δράση των Yegna έχει τεράστιο αντίκτυπο στις ζωές των κοριτσιών.

    Οι Yegna σχηματίστηκαν τον Απρίλιο του 2013 ως μέρος ενός χρηματοδοτούμενου προγράμματος, του διεθνούς οργανισμού Girl Hub, που λειτουργεί επίσης στη Νιγηρία και τη Ρουάντα. Έτσι, πολλοί είναι αυτοί που τις επικρίνουν σημειώνοντας ότι τα χρήματα που λαμβάνουν είναι πάρα πολλά. Από την άλλη, δεν είναι λίγοι όσοι υποστηρίζουν το έργο τους και αναφέρουν ότι αφού τα χρήματα τίθενται για καλό σκοπό, τότε δεν θα πρέπει να τις κατακρίνουν.

    Επιπλέον, οι Yegna δε μάχονται μόνο για τις γυναίκες, αλλά και για τους άνδρες, στους οποίους το συγκρότημα έχει αρκετά μεγάλη απήχηση. Παρ΄ο,τι έχουν χαρακτηριστεί σαν “Μίνκι από *”

    Μερικά στατιστικά για τη ζωή των γυναικών στην Αιθιοπία:

    1 στις 3 κορίτσια δεν μπορούν να διαβάσουν

    1 στις 3 πάει στο σχολείο

    2 από τις 3 γυναίκες πιστεύουν ότι ο ξυλοδαρμός των γυναικών είναι δικαιολογημένος

    Το τελευταίο είναι και το πιο τρομακτικό στοιχείο

    Από τις πιο όμορφες και καλοφτιαγμένες γυναίκες του Κόσμου όπως μας διηγείτο ο Παντελής Βούλγαρης σαν γύρισε από τα γυρίσματά του του εκεί στη Γη των 12 φυλών οι απόγονοι της βασίλισσας του Σαββά ξαναβγαίνουν στο φώς με τη μουσική και το χορό.

    *Προϊσλαμική θρησκευτική έννοια του λαού των Χάμαρ είναι το μίνγκι, όρος που συνδέει με την “τελετουργική μόλυνση”

    Εκείνος που θεωρείται μίνγκι σύμφωνα με τα πιστεύω των Χάμαρ συχνά εξαναγκαζόταν σε μόνιμο χωρισμό από τη φυλή μένοντας μόνος στη ζούγκλα ή πνιγόταν στο ποτάμι.

    image_pdf

    Το μοιρολόι του Τζωρτζέτου

    Μια Σαλονικιά φιλούσε των χειλιών μου τσι κορφές
    κι όλο με παρακαλούσε μην το μάθουν στι Βρυξέλς.

    Και τό ‘πα μια και τό ‘πα δυό και το ‘μαθε το ευροχωριό,
    αχ άγιε μου Σπυρίδωνα, το στόμα μου να κλείδωνα.

    Τσι Βρυξέλες στη Περαία μού ‘χε πει τόσες φορές,
    αν μας δει κανένα μάτι θα με κάψουν τσι Βρυξέλς.

    Και τό ‘πα μια, και τό ‘πα δυο, (δικό σας..)

    (και τωρα δικό μου)

    Πάνε ευρόπουλα, ριάλια, τα ρεγάλα του Κατάρ,
    κι απ’ την αντιπροεδρία έχει μείνει το στελιάρ’

    (μαέστρο το ρεφρέν…) (και πάμε πάλε…)

    Τώρα στην μπουζού δακρύζει που δεν πάει για κατούρ’
    κάνει γιάτσο κι ‘ναι ζόρκα και την έπιακε τουρτούρ’ (ξερετε τώρα, δικό σας…)

    Ούτε πάπλωμα τση δώκαν ούτε ένα κουβερτίρ’,
    κι ο μπιντές με το δελτίο, το μαλλί επιάσε ψείρ’ (ξανά μανά…)

    Κορωπί δεν είναι η Εύα, αντιθέτως, ινοσάν,
    δήλωσε με στόμφο ο Μίκιος και με Γαλλικό αξάν. (μην τα ξαναλέμε…)

    Για αμπιούζ κατηγοράει του Βελγίου τσι αρχές,
    κι άμα αυτός την αθωώσει, θε να κατσω να με χέσ’…

    (αυτό και σώνει, εξεγουδελιάστηκα από τα σάρτα, γριγιά γυναάικα…)

    image_pdf

    Τι συμβαίνει στη Δεξιά του Δήμου;

    Ιδεολογική διάσπαση στη Δεξιά στο χώρο του Δήμου φαίνεται να σιγοβράζει.

    Μάλλον η πρόσφατη δήλωση του μικρού Νικολά είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου (βέβαια, αν μπορείς σε έναν τέτοιο πολιτικό χώρο να μιλάς για ιδεολογία, είναι άλλο καπέλο).

    Τι είπε όμως ο μικρός Νικολά; Του ξίνισε η κριτική που άσκησαν συμπολίτες και αναφώνησε κάτι ιστορικό «…τα έργα δεν έχουν ιδιοκτήτες, ανήκουν στους πολίτες. Για αυτούς γίνονται, για να βελτιώσουν την καθημερινότητά τους».

    Είπε και άλλα χαριτωμένα αλλά τέλος πάντων αυτή είναι η ουσία και τα ρέστα είναι παπαρίες.

    Ο μικρός Νικολά με την παραπάνω ρήση φαίνεται να προσχωρεί στις λαϊκές δυνάμεις οι οποίες αντιμάχονται την αντιλαϊκή δεξιά που εκφράζει την ιδιοκτησία στα πάντα, μέχρι και στο νερό που πίνουμε και τον αέρα που αναπνέουμε. Όλα στο λαό, φαίνεται να βροντοφωνάζει ο μικρός Νικολά, όπως πριν εκατό και βάλε χρόνια κάποιος άλλος βροντοφώναξε «όλη η εξουσία στα σοβιέτ».

    Οφείλουμε να συγχαρούμε το μικρό Νικολά για την επιλογή του αυτή η οποία θα σφραγίσει το πολιτικό του μέλλον και να πούμε ότι η Piera del Bando θα του χαρίσει τιμητικά μια τραγιάσκα (κι όποιος καταλάβει κατάλαβε).

    Τέτοια ωραία συμβαίνουν στον ωραίο Δήμο μας και στην ωραία επίσης τοπική ΝουΔούλα μας.

    image_pdf

    Τουρτούρ κουβερτίρ: Ο Δημητρακόπουλος σε νέα βασανιστήρια της γαλλικής γλώσσας

    ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:

    «Καταρχήν θέλω να σας ευχαριστήσω για το ενδιαφέρον σας για την κυρία Εύα Καϊλή. Θα λέω συνέχεια ότι η Εύα Καιλή είναι αθώα. Η Εύα Καϊλή μου ζήτησε να σας μεταφέρω τα εξής. Η Εύα Καϊλή δεν είχε καμιά επαγγελματική συνεργασία με τον κύριο Παντσέρι. Και τώρα τα δύσκολα και στενάχωρα: Η Εύα Καϊλή από την Τετάρτη 11 Ιανουαρίου έως την Παρασκευή 13 Ιανουαρίου ήταν σε απομόνωση με απόφαση του ανακριτή. Για 16 ώρες ήταν σε ένα κελί στην Αστυνομία, όχι στην φυλακή, με κρύο, ζήτησε μια δεύτερη κουβέρτα και δεν της έδωσαν, της πήραν το παλτό. Αυτά είναι βασανιστήρια. Το φως ήταν συνεχώς αναμμένο, δεν μπόρεσε να κοιμηθεί για ένα λεπτό, είχε περίοδο με πολύ αίμα και δεν της επέτρεψαν να πλυθεί. Αυτό συνιστά βασανιστήριο. Η Εύα Καϊλη κατηγορείται αλλά υπάρχει πάντα το τεκμήριο αθωότητας, είμαστε στην Ευρώπη! Αυτές οι πράξεις παραβιάζουν την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, είναι βασανιστήρια, είναι Μεσαίωνας. Σας παρακαλώ όλους, δημοσιοποιείστε τα αυτά, η δημοσιότητα είναι η ψυχή της δικαιοσύνης. Ελπίζω σε μια δίκαιη δίκη, είμαστε στην Ευρώπη!».

    image_pdf