Τα πάνινα κουκλάκια Βουντού με έμπρακτη συμπαράσταση και θυσίες παίρνουν εκδίκηση από την κακιά μάγισσα που τα έχει ταράξει στις Βελονιές.
Σκοτεινή εικόνα και πανέξυπνο τρυφερό σενάριο.
Kαναδική συμμετοχή στο Φεστιβάλ των Καννών το 2009.
Στου Καγιαμπή το ουζερί
Είναι απαίσια η Πόλη του Ηράκλειου Κρήτης για κάποιο που είναι μαθημένος στο περιβάλλον της Κέρκυρας και πολύ περισσότερο της Ευρώπης, σκαρωμένη με άξονα το όφελος του κάθε ιδιώτη χωρίς λογική και σεβασμό παρά μόνο για την πάρτη του.
Ένας απέραντος τσαμπουκάς που αποτυπώνεται με κακοφτιαγμένες κατασκευές σε ένα λαβύρινθο όπου ο κοινόχρηστος σχεδιασμός και η λογική φαίνεται περίττευαν.
Την επισκέφτηκα πρόσφατα και διαπίστωσα ότι οι Κρητικοί διαθέτουν δύο Κεφάλαια που εμείς δεν τα έχουμε και δύσκολα θα τα αποκτήσουμε.
Σχεδόν παντού ψηλής ποιότητας υγιεινό φαγητό και το μαγαζί του Καγιαμπή.
Το μαγαζί του συντρόφου Κα-για-μπή είναι ένα προσκυνητάρι της Κομμουνιστικής αριστεράς.
Μια αίθουσα όχι πάνω από είκοσι τετραγωνικά με τα ντουβάρια πηγμένα με τα πορτραίτα των δικών μας Άγιων και ενθυμήματα από τα δύο αντάρτικα.
Μια επιγραφή
«Εμείς την Ιστορία μας τη γράφουμε με μπάλες (βόλια) και με νεκρούς που κείτονται στις μαρμαρένιες σκάλες».
Φυσεκλίκια, χειροβομβίδες Μίλς, ένα Μάνλιχερ, δύο σοβιετικά 45αρια Μακάρωβ, κάλυκες από Ιταλικές Ρουκέτες Απρίλια, αυτοσχέδια φονικά μαχαίρια κι αντίγραφα με τις τελευταίες σημειώσεις των εκτελεσμένων συντρόφων δίπλα από το χώρο του ταμπλίστα.
Καντήλια καίνε κάτω από τον Άρη, τον Κτιστάκη, την Βαγγελιώ Κλάδου, τον Μπλαζάκη, τον Βλαντά.
Τα άρματα του τελευταίου τα σήκωνε ορντινάτσα τότε ο επονίτης πατέρας του Καγιαμπή.
Τού σκληρού πολέμαρχου Μήτσου Βλαντά που έφυγε μόνος και περιφρονημένος εδώ και καιρό κι άντεξε τρίωρη ανάκριση του Μανιαδάκη πάνω σε αναμμένη ξυλόσομπα που άντεξε το στίγμα της 6ης Ολομέλειας κι έφυγε από τη Ρουμανία όπου ήταν πολιτικός πρόσφυγας για να δουλέψει λαντζέρης στη Γαλλία που τον φιλοξένησε.
Όταν σιωπήσουν τα μαχαιροπήρουνα τότε ξεκινά η “Θεία Λειτουργεία”.
Ο Καγιαμπής με ένα φακό εστιάζει στα πορτραίτα και λέει δύο κουβέντες για το καθένα στέκεται λίγο παραπάνω στη Βαγγελιώ τη Κλάδου τη δασκαλίτσα από τ’ Ανώγεια που πάλευε για δέκα άντρες και που άφησε την τελευταία της πνοή μαχόμενη στο φαράγγι της Σαμαριάς κι ανταρτών, όπως οι χανιώτες Σπύρος Μπλαζάκης (Μπλαζοσπύρος) και Γιώργης Τσομπανάκης (Τσοπανογιώργης), οι ατρόμητοι μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού Κρήτης, που δεν παραδόθηκαν ποτέ, αλλά έζησαν κυνηγημένοι στα βουνά της Δ. Κρήτης τριάντα πέντε ολόκληρα χρόνια (1948-1975)!
Η τελετή γίνεται με το σιγανό μουρμούρισμα μακρόσυρτων αντάρτικων και του πένθιμου Ρέκβιεμ από τους πελάτες.
Ο Καφενές της Κα Γκέ Μπέ είναι δέκα λεπτά -μιά τσιγάλα – δρόμο από τα Λιοντάρια. Χώρος αρτυμένος με φαγάκι φρεσκομαγειρεμένο, κρασάκι καλοφτιαγμένο και ρακί, ωσάν καύσιμο, για να πάρει μπρος η γλώσσα.
Τραπεζάκια και καρέκλες καφενέ και ζεστή ατμόσφαιρα, οικογενειακή, με την κουζινούλα του ανοιχτή, να επιβλέπει τα καθέκαστα.
Από που έρχεται όμως η ετυμολογία του ονόματος του αφεντικού το μάθαμε όταν μπήκαμε.
Περνάς από ήρεμη και εξονυχιστική “ανάκριση” δίχως λάμπα αλλά πρόσωπο με πρόσωπο.
Ερωτήσεις κρίσης και εχτιμήσεις γιά το κίνημα πάνε κι έρχονται.
Έτσι από αυτη την εισαγωγική ανάκριση πρώτου βαθμού σε στυλ Κά-Γκέ-Μπέ πήρε το παρατσούκλι του ο μαστρο-Μήτσος.
Παραφθάρηκε το όνομα από Καγκεμπίτης στο πιό κρητικό Καγιαμπής.
Άλλαξε και την ταυτότητα.
Δημήτρης Καγιαμπάκης γράφει στην κορνιζαρισμένη άδεια.
Ύστερα από προτροπή του Μαστρο- Μήτσου πήραμε με τον άγγονα της αδελφής μου που έχει ρίξει άγκυρα κεί κάτω κι ένα πιατάκι με ανθόγαλα – «που δρα αφροδισιακά» – τρυφερό, κρεμώδες τυράκι, με λεπτούς κόκκους βουτύρου ολούθε, να σκάνε πλημμυρίζοντας τον ουρανίσκο.
Ο πιτσιρικάς μου δοκίμασε τη δράση του και μου είπε ότι βελτιώνει την απόδοση εγώ παίρνω σειρά την επόμενη.
Τσακισμένα πουλιά
Είμαστε από τους πρώτους που είχαμε ανακαλύψει την πλατεία Αβησσυνίας και αισθανόμαστε περήφανοι γι’ αυτό. Κερδίζαμε ήδη λεφτά από τη δουλειά μας και πηγαίναμε άνετα πια στο στέκι εκείνο της μόδας που μας άρεσε τόσο πολύ. Καλοκαιρινό βράδυ στην Αθήνα, γλυκό, τα επιπλάδικα κλειστά, οι δρόμοι έρημοι, ο ήχος από τα ακριβά μαχαιροπήρουνα που πέφτουν πάνω στην πορσελάνη, ποτήρια με δροσερό κρασί, πιάτα ευφάνταστα και νόστιμα, κόσμος ενδιαφέρων, απόηχος από κουβέντες και γέλια. Στάθηκε δίπλα μας σαν τσαλαπατημένο, βρώμικο πουλί. Δεν καταλάβαινες αν ήταν άντρας ή γυναίκα, ένα κορμί φασματικό σ’ ένα λερό τζιν κι ένα μπλουζάκι. Ζήτησε λεφτά, κάτι, οτιδήποτε. Χάρηκα κρυφά όταν της έφεραν από το μαγαζί μια πορτοκαλάδα. Της δώσαμε λίγα ψιλά, ένα τσιγάρο και περιμέναμε ότι θα έφευγε. Και τότε εκεί, μπροστά μας, ενώ εμείς περιμέναμε να γευτούμε και να χαρούμε μια βραδιά που θεωρούσαμε ότι τη δικαιούμαστε, αφού ήπιε την πορτοκαλάδα, έκανε έναν κίτρινο, άρρωστο, πονεμένο εμετό μπροστά μας (μπορεί αλήθεια ο εμετός να είναι αλλιώς;) επιβεβαιώνοντας ότι αυτό το τσαλακωμένο πουλί κουβαλούσε πολλές αμαρτίες στα τσακισμένα φτερά του. Ήσυχα, απαλά, σχεδόν με αγάπη την τράβηξαν μακριά οι άνθρωποι του μαγαζιού κι αυτή χάθηκε μέσα στη νύχτα. Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε. Δεν ξέχασα ποτέ το τσακισμένο πουλί. Πήγα σε μέρη πιο προνομιακά, πιο προφυλαγμένα, μέρη που το χρήμα επιμελώς κρύβει τα τσακισμένα πουλιά που ζουν ανάμεσά μας. Ή που πιστεύει ότι αρκούν λίγα ψιλά για να «βοηθήσεις» τα τσακισμένα πουλιά αυτού του κόσμου. Τα τσακισμένα πουλιά που πλήθυναν ανεπανόρθωτα και κάθε μέρα πληθαίνουν. Τα τελευταία ξεβράστηκαν σε μια παραλία σ’ ένα ελληνικό νησί. Εκεί κάτι άλλα πουλιά, βορινά, ενοχλήθηκαν, γιατί αλήθεια πώς μπορείς να φας όταν ο πεινασμένος σε κοιτάζει στο στόμα; Πώς μπορείς να κολυμπήσεις όταν η Μεσόγειος ξεβράζει πτώματα; Τα βορινά πουλιά όμως είπαν ότι δούλευαν όλο το χρόνο για να πάνε σε αυτό το νησί και δεν μπορούσαν να βλέπουν τα τσακισμένα πουλιά όταν έχουν πληρώσει. Τα βορινά πουλιά προσπαθούν να μας πουν με πειθώ ότι η ζωή δεν είναι αλυσίδα, ότι αυτό εμένα ποτέ δεν θα μου συμβεί, ότι όταν ο Ηράκλειτος έλεγε τα πάντα ρει δεν ήξερε τι έλεγε, ότι μια βδομάδα νεκρωμένων αισθήσεων είναι το ίδιο σημαντική για την ευεξία σου είτε είσαι στην Κω, είτε στην Πατάγια είτε στην Καλκούτα κι ότι σίγουρα τα τσακισμένα πουλιά φταίνε γι’ αυτό που τους συνέβη. Ακόμη, η αλληλεγγύη δεν είναι σημαντική και το «εγώ» βρίσκεται πάντα στο κέντρο του Σύμπαντος. Εγώ όμως, εκείνο το βράδυ, παρά τη φυσική μου συστολή, τόλμησα και κοίταξα το τσακισμένο πουλί στα μάτια και για μια απειροελάχιστη στιγμή καθρεφτιστήκαμε και οι ρόλοι μας άλλαξαν. Κι αυτό ήταν αρκετό για να διαλύσει όλα τα περί αντιθέτου επιχειρήματα.
Ευτυχισμένα γενέθλια! Πιέρ Εταίξ: η ευρωπαϊκή απάντηση στον Μπάστερ Κήτον, και ένα ιστορικό Κουίζ
Δεν ήταν ο Ζάκ Τατί ο Γάλλος Μπάστερ Κήτον αλλά ο μαθητής του Πιέρ Εταίξ που παρέδωσε το ταλέντο του στα καλώδια της παμφάγας τηλεόρασης.
Ο Μεσιέ Υλώ δεν είναι συγκρίσιμος με τίποτα πέρα από τον Ατλαντικό αντίθετα ο νεαρός τότε Εταίξ προσέγγιζε και είχε συχνότατες αναφορές με τον τρόπο του τους πρωτοπόρους Αμερικανούς.
Τα “Γενέθλια” βραβεύτηκαν με Όσκαρ καλύτερης ταινίας μικρού μήκους το 1962.
Προσπαθήστε να μαντέψετε το μοντέλο του λευκού ιταλικού cabrio αυτοκινήτου.
Τζάκσον Πόλοκ, ο Πικάσο πέραν του Ατλαντικού
Ήταν η απάντηση της Αμερικής στην Ευρώπη.
Το 1950 το TIME τον χαρακτηρίζει ως τον «μεγαλύτερο εν ζωή Αμερικανό καλλιτέχνη».
Η ραγδαία καθιέρωσή του είναι αποτέλεσμα μιας επαναστατικής μεθόδου που είχε επινοήσει το 1947 και την παρουσίασε το 1948. Πρόκειται για το dripping που θα αποτελέσει τη σφραγίδα της προσωπικής του γραφής.
«Οι νέες ανάγκες χρειάζονται νέες τεχνικές. Και οι σύγχρονοι καλλιτέχνες έχουν βρει νέους τρόπους και νέα μέσα για να εκφράζονται… Κάθε εποχή βρίσκει τις δικές της τεχνικές» δήλωνε ο ίδιος, παρουσιάζοντας την επινόηςή του.
Παράλληλα διευκρίνιζε ότι στους πίνακες του δεν επιδιώκει και δεν κυριαρχεί το τυχαίο.
Πέρασαν αρκετά χρόνια από το θάνατο του κορυφαίου Αμερικανού ζωγράφου (1912-1956) για να αντιληφθούμε ότι οι χαοτικοί πίνακες που δημιουργούσε στάζοντας χρώμα με ορμή στον καμβά, δεν προέκυψαν από κάποια εκκεντρική καλλιτεχνική επιλογή.
Επιστημονικές έρευνες που έγιναν τα τελευταία χρόνια, όπως εκείνη στο Πανεπιστήμιο του Νew South Wales της Αυστραλίας, αποκάλυψαν ότι οι πίνακες του αφηρημένου εξπρεσιονιστή ζωγράφου, δεν είναι τόσο χαοτικοί, όσο νόμιζαν ορισμένοι, αλλά αντικατοπτρίζουν τη δομή αυτό-ομοιότητας των fractals.
Στο τρισδιάστατο σύμπαν που ζούμε ,έχουμε και δικαίως ,την αίσθηση ότι οι διαστάσεις είναι ακέραιοι αριθμοί. Μια ονοδιάστατη γραμμή, ένα δισδιάστατο τρίγωνο, ένας τρισδιάστατος κύλινδρος. Όλα αυτά προ φράκταλ, τα συγκεκριμένα σχήματα έχουν τόσο μεγάλο βαθμό πολυπλοκότητας που η διάστασή τους παύει να είναι ακέραιος και κυμαίνεται ανάμεσα στο 1 και το 3. Για παράδειγμα η ακτογραμμή της Βρετανίας έχει φράκταλ διάσταση ίση με 1,25, το κουνουπίδι 2,33, ο ανθρώπινος πνεύμονας 2,97. Τι σχέση όμως έχει η φράκταλ διάσταση με την ζωγραφική;
Ο Τζάκσον Πόλοκ ολοκλήρωσε αρκετές «θορυβώδεις» συνθέσεις με την τεχνική του σταξίματος πάνω σε τεράστιους καμβάδες. Ο ίδιος αισθανόταν ότι δημιουργούσε πίνακες «απόλυτης αρμονίας», ενώ οι επικριτές του χαρακτήριζαν, με μια δόση ποιητικής ειρωνείας τα έργα του, «τυχαίες, ανοργάνωτες εκρήξεις ενέργειας».
Οι ερευνητές αφού εξέτασαν μια σειρά από πίνακες που ο ζωγράφος έφτιαξε από το 1943 μέχρι το 1952 μάλλον δικαίωσαν τον δημιουργό, αφού εντόπισαν στις παραστάσεις του στοιχεία από τη δομή των fractals και όχι συναισθηματικές ρίψεις χρωμάτων στον καμβά.
Χαρακτηριστικό των fractals είναι η αυτό-ομοιότητα σε πολλαπλές κλίμακες: το μικρό κομμάτι ενός fractal έχει παρόμοια χαρακτηριστικά με ένα μεγαλύτερο. Στις αναλύσεις που έγιναν οι ερευνητές εντόπισαν το ίδιο χαρακτηριστικό και στους πίνακες του ζωγράφου.
Η τεχνική του σταξίματος που επινόησε ο Πόλοκ άρχισε να γίνεται ακόμα πιο περίπλοκη με την πάροδο του χρόνου. Σε ένα πρώιμο έργο του 1943 οι ανορθόδοξες «πινελιές» χρώματος κάλυπταν μόνο το 20% του καμβά.
Από το 1952, ο Πόλοκ άρχισε να ζωγραφίζει πιο σύνθετες παραστάσεις, όπου οι διάσημες «μουτζούρες» του κάλυπταν περισσότερο από το 90% της επιφάνειας του καμβά. Αντιστοίχως, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η fractal διάσταση των έργων του αυξήθηκε σταθερά, από μια χαμηλή τιμή που πλησίαζε το 1 στην υψηλότερη τιμή του 1,72.
Όταν, λοιπόν, βρεθείτε ξανά μπροστά από ένα πίνακα του Τζάκσον Πόλοκ, σκεφτείτε λίγο πριν πείτε τις φράσεις: «Τι είναι αυτό; Θα μπορούσα να το είχα κάνει κι εγώ».
Στα δύο πρώτα βίντεο βλέπουμε τον ζωγράφο με το αιώνιο τσιγάρο στα χείλη να εφαρμόζει το στάξιμό του (Dripping) στην αγροτική αποθήκη -στούντιο που αγοράστηκε με 2 χιλιάδες δανεικά δολάρια από την Γκαγκενχάϊμ.
Σε μερικές περιπτώσεις ζωγράφιζε πάνω σε παλιούς του πίνακες καταστρέφοντας, μην αφήνοντας ίχνη για κάτι που θεωρούσε ξεπερασμένο.
Κλείνουμε με μία δεκάλεπτη παρουσίαση του έργου του.
Μια μικρή πασχαλίτσα…
Παρατημένη στο κηπάκο του σπιτιού εκεί, που γεννήθηκε ο Ρίτσος στης Μονεμβάσιας το βράχο που σήμερα σφύζει από τη ζωή του Σαββατοκύριακου και από των αργιών το φευγιό…
Μια μικρή λιγνή πασχαλίτσα ανθισμένη απ’ του Μαγιού το ξεμπρόστιασμα, δείχνει με το πείσμα της να στέκι μόνη, πως κάποτε ποτίζονταν και λιπαίνονταν και εκείνη από του Ρίτσου τους στίχους…
Εκεί στα αριστερά ανεβαίνοντας στο στενό αδιέξοδο σοκάκι που αν δεν προσέξεις τη μικρή μισόσβηστη πινακίδα που δείχνει το δρόμο του Αθάνατου τον προσπερνάς όπως και οι περισσότεροι…
Δεν είναι εύκολη η πρόσβαση σ’ αυτόν αφού θα πρέπει να αψηφήσεις εμπόδια από οσμές και γεύσεις, μπιχλιμπίδια «ντόπιας λαϊκής τέχνης» από χέρια κινέζικα!
Επιπλωμένα δωμάτια με θέα στο πέλαγος και το ανθρώπινο ποταμάκι που αδιάφορο για μνήμες και μνημεία πολιτισμού ψάχνει εναγωνίως τις καλλίτερες φωτοσκιάσεις για να εστιάσει της στιγμής την εικόνα…
Μια μικρή πασχαλίτσα με μια διακριτική ευωδιά, άρωμα θείο, που σου φέρνει στη μνήμη τις στροφές εκείνου: «Κάθε λουλούδι έχει τη θέση του στον ήλιο, κάθε άνθρωπος έχει ένα όνειρο…»
Όμως από καιρό τώρα τα όνειρα των περισσότερων ανθρώπων της πατρίδας μου άλλαξαν χρώμα.
Τα όνειρα αυτών έχουν πια το χρώμα από τη γάνα της σκουριάς που εκείνη σούρωσε απ’ της συναλλαγής το ξέπλυμα και έβαψε ανεξίτηλα, εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους με το χρώμα του πρόσκαιρου «κέρδους»…
Εκεί στης μικρής καστροπολιτείας το χώρο με την μοναδική «έμβαση» κατάλαβα πως ξεχάσαμε πια «να κουβεντιάζουμε ήσυχα-ήσυχα κι απλά…» και πως «ούτε καταλαβαινόμαστε πια και ούτε αύριο θα γίνουμε πιο απλοί…» όπως εκείνος πίστευε, ίσως γιατί μας έπεισαν πως μας χρειάζονται ακόμα και πιο περισσότερα μπιχλιμπίδια, οσμές και γεύσεις, δώματα με θέα στο πέλαγος για να γεμίζουμε το διαρκώς αυξανόμενο κενό μας… « Η μοναξιά, είπε, κάθεται πίσω απ’ τη φωνή μας…»
Και εκείνη, η φωνή της μοναξιάς μας, η δική μας φωνή, προσπαθεί μάταια να περάσει μέσα από τα τσιπάκια του κινητού μας για να ανταμώσει με τη φωνή της άλλης μοναξιάς του απέναντι…
Μια μικρή πασχαλίτσα που έζησε για να συντροφεύει τη χάλκινη προτομή Εκείνου.
Χαλκός στολισμένος με γιρλάντα από μαραμένες μαργαρίτες του αγρού…
Χαλκός οξειδωμένος που αλίμονο με στόμα θεόκλειστο ανίκανο πια να απαγγείλει της Ρωμιοσύνης τους στίχους, σιωπηλός αγναντεύει το γαλάζιο της θάλασσας έτσι όπως απλώνεται κάτω από του βράχου το ψήλωμα…
Και στ’ απόγιομα εκεί που ο ήλιος παίρνει βόλτα πίσω από της καστροπολιτείας τους βράχους και πάει αργά, αργά για το νύχτωμα θυμάσαι εκείνον το στίχο του, που μίλαγε για τις:
«Τόσες νύχτες, τόσους βράχους, τόσους σκοτωμένους ―είπε― εσύ, Επανάσταση, μας άνοιξες τις φαρδιές λεωφόρους για μια πανανθρώπινη συνάντηση…»
Αλίμονο, αυτές οι φαρδιές λεωφόροι της κάποτε ελπίδας μας, είναι τώρα γεμάτες από πεινασμένους μετανάστες, σκοτεινές συμμορίες, πόρνες και επαίτες άθλιους, μοναχικούς διαβάτες της απόγνωσης, όλα αυτά μιας πολύχρωμης εξουσίας γεννήματα…
Λεωφόροι σε παγκόσμια συνάντηση τρόμου και η «επανάσταση» να καρτεράει – όπως λένε οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι της «μιας μοναδικής αληθείας» -την ανάσταση της από τους ίδιους τους δολοφόνους της…
Γνωστός ο επίλογος όταν τουφεκίζεται ο λόγος…
Γύρισα κοίταξα δεξιά, ζερβά κανείς κοντά μου, μόνος δίπλα της, έτσι άπλωσα χέρι χάιδεψα το μικρό της κλαράκι, πλησίασα το άνθος στ’ αχόρταγα ρουθούνια μου ρουφώντας το μύρο της και αδίστακτα έκοψα ένα μικρό της κλωνάρι…
Θα τη φυτέψω για να θεριέψει, θα τη ποτίζω, θα τη λιπαίνω και στο ξημέρωμα θα της διαβάζω στίχους Εκείνου, για να γίνονται τ’ άνθια της περίσσια και μυρωδιές αιθέριες να μαγεύουν τον νου μου και μέσα από τις στροφές των ποιημάτων του να ανοίγονται φαρδιές οι λεωφόροι των ονείρων μου γιατί έχω ακόμα ανάγκη να ελπίζω…
*Αφιερωμένο στα εκατό χρόνια από τη γέννηση του Γιάννη Ρίτσου (1009-2009)
Κέρκυρα
Σαν το σκυλί
Όσα χρόνια κι αν περάσουν δεν μπορώ να ξεχάσω εκείνο το απόγευμα. Είχαμε πάει όλα τα παιδιά, Αύγουστος γεμάτος, βόλτα στα χτήματα κι ακόμα παραπέρα, στα δικά μας μυστικά μέρη, μακριά από τους μεγάλους, και γυρνούσαμε ιδρωμένα και με τη γεύση από τα κλεμμένα φρούτα στο στόμα. Τα αμπέλια ήτανε λιγοστά στην περιοχή και τα αποφεύγαμε γιατί ήταν κλειστά και περιποιημένα, φραγμένα και σκουπισμένα, περίμεναν όλοι τα σταφύλια με έννοια κι όλο μιλούσαν για το κρασί τους μετά από τόσες περιποιήσεις, το ξεβοτάνισμα και τη γαλαζόπετρα. Στο αμπέλι του Μαντή σταματήσαμε σαν μαρμαρωμένοι: δεν έφτανε που στο αμπέλι ήταν μαζεμένοι όλοι σχεδόν οι άντρες του χωριού σαν να λάμβαναν μέρος σε μυστική τελετή αλλά στο ήσυχο απόγευμα ακούγαμε σπαραχτικά ένα σκυλί να αλυχτάει, ένα σκυλί που όλοι αυτοί οι άντρες χτυπούσαν ομαδόν και με σύστημα, με ξύλα, με παλούκια, μέχρι και με μια τσάπα που υπήρχε πρόχειρη στο αμπέλι. Κι εκείνο να σπαρταράει και σε κάθε κραυγή του ο ιδρώτας μου να κατεβαίνει κρύος στην πλάτη μου, εγώ ακίνητη, ούτε μπρος ούτε πίσω, αμίλητη, να οσφραίνομαι το αίμα του σκυλιού στον αέρα και σε λίγο να μην ακούγεται τίποτε πια κι όλη εκείνη η χειροπιαστή βαρβαρότητα κι η οδύνη να έχουν δώσει τη θέση τους στην απόλυτη γαλήνη. Τι στέκεσαι, προχώρα, νυχτώνει, με παρακίνησαν οι σύντροφοι του παιχνιδιού, αμίλητοι κατά τα άλλα κι αυτοί και αποχωρήσαμε χωρίς να σχολιάσουμε. Δεν ρώτησα ποτέ κανέναν, κανέναν μεγάλο, τι συνέβη και γιατί. Δεν ήθελα κανένας να μου εξηγήσει (γιατί, ναι, θα υπήρχαν εξηγήσεις) γιατί και πως άνθρωποι καλοί και πράοι, γλυκείς και φιλήσυχοι έδειραν μέχρι θανάτου ένα σκυλί στ’ αμπέλι. Μεγάλωσα αναγνωρίζοντας στην ανθρώπινη φύση το φως και τα σκατά που κρύβουμε όλοι μέσα μας και τις απέλπιδες καμιά φορά προσπάθειες που κάνουμε για το φως.
Λίγα λόγια για τον Κάιν
Ο Πάνος που έγραψε το κριτικό κείμενο για τους νταήδες που έκαναν το πρόσφατο σκηνικό Εξάρχεια είναι γνώριμος φίλος απ’τα παλιά.
Όταν τον συνάντησα φορούσε κοντομάνικο εμείς με τα μπουφάν ενώ ο αγέρας άφριζε τον Φαληρικό όρμο.
Άφησα το ερώτημα που με βασάνιζε πίσω.
Δεν θέλησα να ρίξω μίτο στο λαβύρινθο των λογοτεχνικών του ψευδωνύμων.
Μαύρος πειρατής, Μαύρος Πάνθηρας, Μαύρος Μεσογειακός Πειρατής όλα από τη κολυμπήθρα του Προυντόν και του Mπονό αλλά η γραφή ανέδυε το άρωμα της σπάνιας κριτικής του αντίληψης.
«Πίσω» μας η Αθήνα έβραζε.
Κάθε μέρα και πέντε συγκεντρώσεις.
«Δεν πήγα ούτε σε μια».
Μου το είπε όπως ένας αλκοολικός θα έλεγε «έχω δέκα μέρες να πιω».
Κάποτε το όνομά του σήμαινε πολλά για την Πλατεία Εξαρχείων.
Κάιν, ο αναρχικός με το βιβλικό παρατσούκλι.
Ήταν τότε που στην πλατεία «πρωταγωνιστούσαν» ο Πισιμίσης, ο Φελέκης, ο Μαρίνος (στα πρώτα του βήματα), ο Γιαννόπουλος, οι μακαρίτες Κωνσταντινίδης και Διαλυνάς, ο Σκυφτούλης, ο Πρωτοψάλτης, ο Γαρμπής…
O Κάιν- απ΄ τους δυναμικότερους -κατασκεύαζε συνθήματα, υπέγραφε αφίσες και πότε πότε την έπεφτε και στους μπάτσους. Αυτοί για αντίποινα κάθε τρεις και λίγο του ξετίναζαν το πατρικό του στο Φάληρο.
Βεντέτα κανονική.
Και το ΄82 που η Κολιτσοπούλου σκότωσε τον «μπάτσο άντρα της», ο Κάιν έβγαλε μια αφίσα που την αθώωνε. «Μεγάλο λάθος», θα μου πει σήμερα. «Τι δουλειά είχαμε εμείς να υποστηρίξουμε ένα έγκλημα, επειδή έτυχε το θύμα να είναι μπάτσος;»
Αναρτώ ένα κείμενο που έγραψε για τις ζημιές που έγιναν στη Θεσσαλονίκη το 08 καθώς και το πρόσφατο κείμενό του για την επίθεση στο Βαρουφάκη στα Εξάρχεια, και μια τηλεφωνική συνέντευξή του στο tvxs.gr.
«Πρωτοβουλία αναρχικών για την αλληλεγγύη και στήριξη της Χαρίκλειας Ανανιάδου.
Τα ξημερώματα της Κυριακής 2/11/08 και κατά τη διάρκεια συγκρούσεων νεαρών και ΜΑΤ έξω από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης η 70χρονη εργαζομένη Χαρίκλεια Ανανιάδου είδε το περίπτερό της να γίνεται στάχτη. Επειδή είμαστε αντίθετοι με ενέργειες αδιάκριτης τυφλής βίας, αποφασίσαμε να ανοίξουμε λογαριασμό ώστε να συγκεντρωθούν 10.000 ευρώ για να αγορασθεί νέο περίπτερο για την άνεργη ηλικιωμένη που παραμένει αβοήθητη παρά τις μεγαλόσχημες υποσχέσεις των παραγόντων της εξουσίας, για δήθεν “γρήγορη αποκατάστασή της”…
Όποιος και όποια νιώθει την ανάγκη να βοηθήσει ας “παραμερίσει” την απέχθεια για τους ναούς του κεφαλαίου (δυστυχώς δεν έχουμε άλλο τρόπο) και ας καταθέσει στον αριθμό 0026-0221-33-0101271081 της Εurobank το ποσό που μπορεί.
Η κοινωνική αλληλεγγύη ας δείξει άλλη μια φορά τον δρόμο
ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΠΟ ΑΘΗΝΑ, ΚΟΡΙΝΘΙΑ ΚΑΙ ΑΧAIA
Ώριμος λόγος πειστικός μεστός πείρας κι αλληλεγγύης.
Θυμάμαι ακόμη τον χαιρετισμό από το ποίημα της Ντίκινσον “To ανεξάντλητα σημαίνον” που του απέδωσα και συμπλήρωσε τις τελευταίες στροφές:
Είμαι ο Κανένας!
Εσύ είσαι ποιος;/ Είσαι-κι εσύ-Κανένας;/
Τότε μαζί ζευγάρι κάνουμε!/
Και μη μιλάς! μήπως μας εξορίσουν-ξέρεις!/
Τι βαρετό -να’ σαι- ο Κάποιος!.. .».
Δεν ξανασμίξαμε από τότε.
Είχε πολλά σημαντικά να κάνει.
ΒΓΑΛΤΕ ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΡΟΥΧΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΟΥΚΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ, ΠΡΟΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΑΡΓΑ ΓΙΑ ΕΣΑΣ ΚΑΙ ΕΜΑΣ ΜΑΖΙ…
Η εκδίωξη τού Γιάννη Βαρουφάκη και τής συντροφιάς του απο τόν λούμπεν πολιτικό χουλιγκανισμό που με εξουσιοφασιστικές πρακτικές στά Εξάρχεια και στίς συγκεντρώσεις εφαρμόζουν την “πολιτική” του τραμπουκισμού σέ όποιον δεν είναι με το “τοπικό Κρατίδιο” τής φοβέρας και τής σκλαβιάς ,είναι μια στενάχωρη υπόθεση που μόνο οι πολιτικοί χώροι μπορούν να λύσουν με τά “όπλα” τής αυτοοργάνωσης , τής περιφρούρησης και του διαχωρισμού.
Ο λούμπεν πολιτικός χουλιγκανισμός πού έχει “ιερό και όσιο” τήν Βία και τήν “δημοκρατία” τής εκδίκησης είναι η άλλη σκοτεινή πλευρά που συμπληρώνει τον Φασισμό και όσο “γυρνάμε την πλάτη” τόσο πιο συχνά θα τον βρίσκουμε μπροστά μας!
Δέν γίνεται να δείχνουμε ενδιαφέρον επιλεκτικά μόνο για ρατσιστικές και ναζιστικές δράσεις χωρίς να αναφερόμαστε στον “κόκκινο” ψευτοαντιφα /Φασισμό, αν θέλουμε πράγματι οι κοινωνίες να μην βρεθούν απο τήν οικονομική κρίση και εξαθλίωση σήμερα,στόν πόλεμο “όλοι εναντίον όλων” αύριο!
Ο Φασισμός θα μπεί από όλες τίς πόρτες “δικαιολογημένος” και “νομιμοποιημένος” και κανείς τότε δεν θα μπορέσει να τον σταματήσει ως “ανεπιθύμητο”!
Ο πανέξυπνος και αθάνατος Φασισμός(για αυτό Φασισμέ ποτέ δεν εγκαταλείπεις τα εγκόσμια,γιατί δεν σε καταλαβαίνουν καθώς αργά γλυστράς ξεγελώντας τον εγκέφαλο και τον διαλύεις κανοντάς τον Ανεγκέφαλο….),νίκησε άλλη μια φορά στά σημεία.
Τήν έχω “εισπράξει” αυτή την βία από όλης τής εξουσίας τούς “εκλεκτούς αντιπροσώπους”!
Απο φασίστες,”αντιφασίστες” και “αντιεξουσιαστές”,από βασανιστές αστυνομικούς σέ κλούβες,περιπολικά και αστυνομικά τμήματα.
Tήν έχουν “εισπράξει” σωματικά κι άλλοι όπως ο φαντάρος στίς 8/2/2014 στο Μοναστηράκι που έμεινε 5 μέρες βαριά χτυπημένος στο 401 ,κάποιοι περαστικοί Κύπριοι φαντάροι επίσης στίς 30/11/2013 στήν ίδια περιοχή επειδή το ψευτοαντιφα φασισταριό τούς καταδίκασε για ασφαλίτες και ακροδεξιούς με αφορμή την συνολική “εμφάνιση” και “αμφίεση”.Τόχω ξαναπεί και το επαναλαμβάνω ακούραστα με συνέπεια.
Τά μέλη τής “αγέλης τών λύκων”(κι ο ναζισμός ακριβώς τήν ίδια “ομάδα καθαρού επαναστατικού αίματος και υπεροχής” έχει και προωθεί,εκεί είναι ο φυσικός χώρος τού Μπαχαλισμού και του Μηδενισμού κι όχι στον Αναρχισμό) ακολουθούν πάντα τήν ίδα θρασύδειλη τακτική, τήν αριθμητική υπεροχή εκ τού ασφαλούς,μέσα και έξω απο τό “γκέττο” και τό “άβατο” που τούς παρέχει προστασία και “εξασφαλισμένη καριέρα και επιτυχία”!
Ακόμα και φασίστας νά είναι κάποιος ή ασφαλίτης,η μέθοδος τής βίας και του λυντσαρίσματος είναι απο μόνη της πράξη Φασιστική και δεν ανήκει στην δική μας συμπεριφορά και πολιτική πράξη!Και ΕΧΘΡΟΣ ΜΟΥ είναι όποιος παραβιάζει αυτόν τόν κανόνα,σέ όποιο “στρατόπεδο” ή “τάξη” κι άν είναι αλλοτριωμένος και προσκυνημένος!
Τό ψευτοαντιεξουσιαστικό και ψευτοαντιφασιστικό φασισταριό που με έπαρση,αλαζονεία και μηδενισμό αλλοιώνει και προβοκάρει τά τελευταία χρόνια τούς κοινωνικούς αγώνες(και ταυτόχρονα τις αναρχικές ιδέες και εκδηλώσεις) δεν αφήνει τίποτα “ζωντανό” και “άθικτο” εκτός απο τούς μιλιταριστές τού δικού τους τάγματος εφόδου.Γιατί ο στρατός τής “αντιεξουσιαστικής” τζιχάντ πού δεν αναγνωρίζει και δεν σέβεται άλλες απόψεις εκτός απο τίς δικές της (τις ανοησίες τού παραλογισμού και του αντικοινωνικού μικρόκοσμου δηλαδή) είναι αυτός που στίς 20 /4/2015 στον Κορυδαλλό(εν μέσω αντιφασιστικής συγκέντρωσης για την δίκη τής Χρυσής Αυγής) έδιωξε με προπηλακισμούς,βρισιές και βία τον βουλευτή Ν.Ορφανό απο το “Ποτάμι” γιατί η παρουσία του “παραβίαζε” το …καταστατικό “καθαρότητας” και “μαχητικότητας” τής ψευτοαντιφα.Είναι ο ίδιος μηδενοφασισμός που επιδόθηκε άλλη μια φορά στό “επαναστατικό άθλημα” τού κυνηγητού και ξυλοδαρμού εργαζομένων των ΜΜΕ στις 18/4/2015 στα δικαστήρια τής Ευελπίδων, κατά την διάρκεια της προσαγωγής τών συλληφθέντων απο τήν αστυνομική επέμβαση στήν πρόσφατη κατάληψη τής Πρυτανείας.Στούς δημοσιογράφους Σοφία Παπαιωάννου ,Πάσχο Μανδραβέλλη,Κώστα Μπογδάνο,στον σκιτσογράφο Soloup,στην Σώτη Τριανταφύλλου,σε φοιτητικές εκδηλώσεις,στον Γιάννη Πανούση(οταν ήταν καθηγητής στο πανεπιστήμιο),οι επιδρομές στά πρότυπα τής μαφίας ,τού παρακρατισμού και τής “ιδεολογίας” του τυφλού αφηνιασμένου όχλου έχει γράψει “λαμπρές σελίδες” και “ηρωϊσμούς” στα πρωτοσέλιδα τού θεάματος!
Αλλά και στο “Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά δικαιώματα” στίς 16/12/2012 ,στόν εμπρησμό τού Εναλλακτικού βιβλιοπωλείου του συντρόφου Γ.Καραμπελιά στην οδό Θεμιστοκλέους και τού περιοδικού “Ρεσάλτο” στην οδό Σολωμού στά Εξάρχεια,το ψευτοαναρχικο κατάμαυρο φασισταριό απονέμει παντού “δικαιοσύνη”.Αλλά και στο σπάσιμο τού καφε-βιβλιοπωλείου “Φλοράλ” στίς 20/2/2013 στην πλατεία Εξαρχείων, στον εμπρησμό βιβλιοπωλείων και πολιτικών γραφείων,στον εμπρησμό τής εφημερίδας “Athens Voice” στίς 6/11/2014,στον ξυλοδαρμό συντρόφων στίς 29/3/2015 επειδή διαφώνησαν με την επίθεση σε περιπολικό στα Εξάρχεια ,στην επίθεση στό στέκι τής Αναρχικής Συλλογικότητας ΕΠΙ ΤΑ ΠΡΟΣΩ στήν Πάτρα το βράδυ της Κυριακής 26/4 /2015 επειδή οι σύντροφοι αναρχικοί διαχωρίστηκαν απο την βιαιομανία τους που διαλύει πολιτικές συγκεντρώσεις.Το αντιεξουσιαστικό φασισταριό δεν κάνει “εκπτώσεις” και “χάρη” σε κανέναν γιατι ….”εδώ μόνο εμείς” ,”νόμος είναι το δίκιο το δικό μας” και “όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας”!
Σε αυτόν τον Κόσμο δέν ήρθαμε για να “εκτονωθούμε” και να κάνουμε τήν “πλάκα μας”,αλλά για να συμβάλλουμε (ο καθένας απο την αλήθεια του κι απο όσο κι ότι μπορεί….)στην αλλαγή του και στην εκτροπή απο τήν μακάβρια κανονικότητα και δουλεία πού επιδιώκει να μας κάνει να συνηθίσουμε ο καπιταλισμός και η τερατογεννησή του ο φασισμός.
Διαφωνούμε και είμαστε αντίθετοι κι απέναντι με πολλούς και πολλά.Κι αυτοί μαζί μας.Αλλά αυτό που πρέπει να κάνουμε εμείς δεν είναι αντιγραφές απο τον Φασισμό πού κλωτσά στον αποκλεισμό,στην εξορία και στον αφανισμό ότι γι αυτόν είναι “ανάπηρο” και “άπλυτο”,ότι δεν έχει το full face της κτηνωδίας του!Οποιος λοιπόν συμπεριφέρεται σαν συμμορία με σεξισμούς,βρισιές ,προπηλακισμούς,βία και απειλές,όποιας λογής ή κοπής φασιστότσουρμο κι άν είναι ,”περαστικά του” καί νά πάει στα τσακίδια ,δέν αξίζει εδώ νά μοιράζεται τό ψωμί και τό νερό μας!Δέν είναι Αναρχισμός η “ετυμηγορία της λαικής αγανάκτησης” στήν οδό Βαλτετσίου ,δέν είναι “άνεμος ελευθερίας” παρά μόνο Φασισμός και ποινή Φυλακής τύπου Γ!
Στο ατέλειωτο σύμπαν που ανοίγει διαρκώς στό άκουσμα της πολιτικής θέσης και σκέψης για τήν διαχείριση της ζωής μας ,δέν έχουμε όλοι τίς ίδιες επιλογές,τίς ίδιες πολιτικές ή ιδεολογικές αναφορές,αφετηρίες και πορείες.Προφανώς καμμία πρόταση(ακόμα κι η αναρχική)από μόνη της δεν φτάνει,τίποτα δεν είναι αλάνθαστο,αυτόφωτο και μοναδικό!Τίποτα δεν είναι “ιδανική αυθεντία” και “βεβαιότητα” όσο αγνός κι ανιδιοτελής είναι ο αγώνας κι η πρόθεση για το “ταξίδι στά αστέρια ή στον παράδεισο” τής κοινωνικής-συλλογικής μας αξιοπρέπειας και αρμονίας.Ολες οι προσπάθειες,οι συνεργασίες και οι ουτοπίες μαζί θα “απαιτηθεί” εκ τών πραγμάτων να ενωθούν στό τέλος για να αποδεσμευθούν οι ανθρώπινες σχέσεις απο τίς εξαρτήσεις εξουσίας και εκμετάλλευσης που διαιωνίζουν τον Φασισμό!
Δεν βρίσκω άλλη διέξοδο παρά μόνο μέσα απο τον κοινό διάλογο( με τις απαραίτητες ωφέλιμες και ενδογενείς συγκρούσεις που τον διευρύνουν )και εκπαίδευση στο πολύμορφο σχολειό τής διαφορετικότητας , ώστε νά μπορέσει κάποια στιγμή (μετά από γενιές και χρόνια) να προκύψει η ανασύνθεση και η κατάκτηση τής απάτητης κορυφής στό βουνό της Ανθρωπιάς.Για να προκύψει η κοινωνία τής συν-ευθύνης που “δεν θα πετάξει στον δρόμο το τσιγάρο για να πιαστεί η μέση τού οδοκαθαριστή” πού γράφει τονίζοντας τό “φταίμε κι εμείς”, ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος!
Αυτοί που πρίν λίγες μέρες βανδάλισαν μέσα καί έξω απο τήν Νομική με πρόσχημα τήν αλληλεγγύη στους απεργούς πείνας πολιτικούς κρατούμενους ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ συντροφοί μας ,δεν ενδιαφέρονται για τίς κοινωνικες αλλαγές.Κάτω απο κουκούλες και μαύρα ρούχα δεν βρίσκεται η αναζήτηση μιας καλύτερης τύχης για τα προβλήματα τού ανθρώπινου είδους,δεν βρίσκεται ένας καλύτερος Κόσμος,δεν βρίσκεται το αναρχικό ήθος κι η ευγένεια των συντρόφων Νίκου Μπαλή,Γιάννη Πασχαλίδη,Χρήστου Κωσταντινίδη,Βασίλη Καραπλή,Μιχάλη Πρωτοψάλτη,Σύλβιας Παπαδοπούλου καί άλλων που “φύγανε” νωρίς,αλλά κι άλλοι φασίστες κουφάλες μέσα στούς τόσους άλλους που το “οραμά” τους είναι κρεμάλες και εμφύλιος(πανω στο αίμα όλων τών άλλων εκτός απο το δικό τους)!
Εχω γράψει πολλές φορές (και στο τελευταίο κειμενό μου εδώ http://kourdistoportocali.com/post/42653/kain ) ,πώς Τρομοκράτης δέν είναι μόνο η Εξουσία,αλλά κι όποιος “από τά κάτω” τήν συνοδεύει στήν γιορτή τού μίσους και τού θανάτου,όποιος αδιαφορεί για την αξία τής ανθρώπινης υπόστασης .Πώς οι κουκουλονόμοι ,οι τρομονόμοι και η συκοφάντηση τού αναρχικού ρεύματος στήν Ελλάδα δέν “έπεσαν ξαφνικά απο τόν ουρανό εν αιθρία”! Ναί μέν συντάχθηκαν απο εξουσίες-ξυράφια ,αλλά με την συναυτουργία τής χρήσιμης ηλιθιότητας τής ψευτοαντιφα και τής “νέας αναρχίας” που καταστρέφει ότι “δέν τής γουστάρει”!
Και για να σταματήσει να χρεώνεται(άδικα)ο αναρχικός χώρος την καταστολή και τήν ανομία απο τίς πολιτικές συμμορίες και τούς μηδενιστές “σερίφηδες” που υποδύονται τους αναρχικούς,δεν υπάρχει άλλη επιλογή και λύση απο ΤΗΝ ΑΝΑΛΗΨΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗΣ πού θα κλείσει τόν κύκλο τής Ανοχής και Σιωπής γιατι ο Φασισμός δεν αργεί να περάσει απο “φαινόμενο” τής εποχής, στήν πλήρη κυριαρχία!
Κανένας δέν είναι ικανός να καθορίζει και να αποφασίζει ποιός θα μείνει και ποιός θα φύγει απο εστιατόρια,ταβέρνες,καφενεία ή πλατείες ,κανένας δέν είναι “ιδιοκτήτης” ή “τσιφλικάς” τής γής και τού δημόσιου χώρου που ανήκει σε όλους μας.Και στον Ορφανό και στόν Βαρουφάκη και στους αναρχικούς και σέ όλους χωρίς εξαιρέσεις!Δέν θα γίνουμε εμείς “καθεστώς εξαίρεσης και απαγόρευσης”,ποιοί είμαστε εμείς που θα επιβάλλουμε στούς άλλους(θεσμικούς ή εξωθεσμικούς,ανώνυμους ή επώνυμους,”περσόνες” ή “αντισυμβατικούς”….)πού θα διασκεδάσουν,πού θα εκφρασθούν ,πού θα διαδηλώσουν ?Ο Κόσμος μας χωρά όλους τούς Κόσμους ακόμα και εκείνους που στον δικό τους(ίσως ) ποτέ δεν θά είμαστε επιθυμητοί ή καλοδεχούμενοι!Κι αυτή είναι η νίκη μας στήν Εξουσία τού Φασισμού!
Η απάντηση στον φασισμό δέν μπορεί να είναι η μπατσαρία τής σκέψης,οι κομάντο περιπολίες (σαν αυτές πού κάνουν οι εθνικιστές “πατριδοφύλακες” στον Αγιο Παντελεήμονα και στο κέντρο τής Αθήνας) και οι εξώσεις-επιθέσεις για όποιον δέν ανήκει στήν “φυλή μας”!
Η απάντηση στον φασισμό δεν είναι η ανακύκλωση τού ίδιου τού φασισμού!
“Κυνηγοί κεφαλών” και “πορτιέρηδες-μπράβοι” του ψευτοαναρχισμού δεν έχει καμμία διαφορά ο φασισμός σας στον Κορυδαλλό και στήν οδό Βαλτετσίου με τούς φασίστες και θρησκόληπτους που πολιόρκησαν στίς 11/10/2012 τό θέατρο “Χυτήριο” και ματαίωσαν την παράσταση CorpusChristi γιά τού “Χριστού την πίστη την αγία”,δεν έχει καμμία διαφορά το δικό σας “καθαρτήριο” με εκείνο τής ένστολης αλητείας και τού ναζισμού μέρους τής ΕΛΑΣ που όταν τούς δοθεί η ευκαιρία(όπως τούς τήν δώσατε με τήν επίθεση στο περιπολικό στά Εξάρχεια και στίς “φάσεις” σας μέσα και έξω απο το Πολυτεχνείο)έχουν “ψωμοτύρι” τις εισβολές,τίς προσαγωγές και τούς τραμπουκισμούς σε καταστήματα και χώρους πολιτικών ομάδων σε μιά συνοικία που τήν ιστορία της και τήν αγνοείτε και τήν έχετε τσακίσει με τον φασισμό σας!
Οι κοινωνικοί αγώνες δεν γίνονται για νά προστεθεί κοντά στόν φασισμό τών Κέλτικων και Πύρινων σταυρών ο δικός σας “αντιφασιστικός ” ολοκληρωτισμός ως νέος φασισμός με άλλα “χρώματα,σύμβολα και σημαίες”,οι κοινωνικοί αγώνες δεν συμπορεύονται μέ τά άτυπα “υπουργεία” σας (πολύ πιο σκληρά κι αυταρχικά απο εκείνα τής εξουσίας πού δήθεν “πολεμάτε”…νομίζετε…), τίς κλίκες,τίς εμμονές ,τις ιδεοληψίες και τά “συνοπτικά λαϊκά δικαστήρια τού δρόμου” που αναπαράγουν με τήν “ιερή βίβλο” τής οργής την βαρβαρότητα,τον ατομικισμό και τήν πολιτιστική και πολιτική ισοπέδωση πού προκάλεσαν οι κάθε λογής φασισμοί και χρηματοαξίες τής ψευτοδημοκρατίας και των εξουσιαστικών συστημάτων.
Γιατί ,την ζωή μας πάνω απ΄όλα έχει πάντα σημαδέψει πώς για να μην περάσει ο Φασισμός έχουμε ως θεμέλιο να υπερασπίζουμε το δικαίωμα τού καθενός να λέει τήν γνώμη του χωρίς νά βλάψει τόν άλλο,να ξεπερνάμε τήν εξουσία και να σέρνουμε μπροστά τον τροχό για Ζωή με τον πολιτικό λόγο και την πειθώ των προτάσεων,νά στέκεται όρθιος ο διπλανός μας χωρίς φόβο ανάμεσα σε χιλιάδες διαφορετικούς ανθρώπους και απόψεις χωρίς να κινδυνεύει απο τον φονταμελισμό και τον σεκταρισμό που καταστρέφει μαζί με όλα τά άλλα όλες τις δημοκρατικές αξίες και ιδέες των κοινωνικών κινημάτων!
Η διάβαση από τό Εγώ τής Εξουσίας γιά νά φθάσουμε στό Εμείς της Αυτοδιεύθυνσης και τής Συμμετοχής θα μπορέσει να πραγματωθεί μόνο όταν σκοτώσουμε τον φασίστα και δήμιο πού έχουμε μέσα μας !
Μετά…θα μπορέσουμε πιό εύκολα να μιλήσουμε με τούς “άλλους” για Κομμουνισμό και Αναρχία πού τό ένα χωρίς τό άλλο δέν μπορούν να ζήσουν χώρια και αυτά πάλι δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς Κοινωνία !Ας κοινωνήσουμε παντού τίς σταγόνες τού ήθους τού Αγώνα χωρίς διακρίσεις,προτού ο Φασισμός …μάς προλάβει “ντύνοντας” τον Κόσμο στις ατέλειωτες κρύες Νύχτες τών Κρυστάλλων και των Ολοκαυτωμάτων!
Η ΑΝΑΡΧΙΑ(ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΦΗΡΗΜΕΝΑ Η “ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑ”…)ΔΕΝ ΕΚΔΙΚΕΙΤΑΙ ΑΛΛΑ ΚΑΝΕΙ ΠΑΝΤΟΥ ΜΟΝΟ ΦΙΛΟΥΣ ΚΑΙ ΕΡΑΣΤΕΣ
Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν)
Συνέντευξη στο TVXS
Tζόνυ Καζανόβα
Μία ασταμάτητη σεξουαλική μηχανή o Tζόνυ Καζανόβα είναι φτυσμένος από τα κορίτσια αλλά επιμένει.
Ένα καρτούν από το ομώνυμο περιοδικό που κυκλοφόρησε στα 70s ο Τζέιμι Ριτς.
Σιχαμερή ατμόσφαιρα για σκληρές μέταλ καταστάσεις.
Play it again Sam!! ή ο πιανίστας Σαμ που δεν ήταν πιανίστας
Ο θρυλικός Σαμ της Καζαμπλάνκα κατά κόσμον Άρθουρ “Ντούλεϋ” Ουίλσον ήταν ντράμερ και vocalist.
Ξεκίνησε με τους Red Devils κι έκανε καριέρα στα καμπαρέ σε Ευρώπη κι Αμερική. Δραστήριος συνδικαλιστής μέχρι που πέθανε στα 70 του στο Negro Actors Guilde κι εκτός από τον Μάξ Σταίνερ συνεργάστηκε στις θεατρικές; παραστάσεις του Όρσον Ουέλες στο Μπρόντγουαιη.
O Έλλιοτ Καρπέντερ που τον ντούμπλαρε από δίπλα στο φίλμ ‘ηταν πιανίστας που σπούδασε σε Παρίσι και Νίς πρίν καταλήξει στα Υπόγεια της Νέας Υόρκης.
Ξεκινάμε απόψε με τη σκηνή απόφθεγμα.
«Play it again Sam» όταν η Μπέργκμαν ζητάει από το Μαύρο πιανίστα να παίξει το “Όπως φεύγει ο καιρός” που ήταν το αγαπημένο της με τον Μπόγκυ σαν ήσαν ζευγάρι.
Ο Μπόγκυ μπαίνει στη αίθουσα και θυμίζει στον Σάμ ότι δεν θέλει να ξανακούσει ποτέ αυτό το τραγούδι.
Έτσι είναι οι σκληροί φοβούνται τα σημάδια από τα ίχνη.
Δεν θέλουν να γυρίσουν πίσω ποτέ.
Και το εννοούν.
Φοβούνται την ελάχιστη χαραμάδα μήπως και καταρεύσει η σκληράδα.
Μετά το ίδιο τραγούδι σε σόλο κι ακολουθεί το “Χτύπα Ξύλο”.
Μετά παραδίδουμε μάθημα σολφέζ με την εκτέλεση του As Time Goes on και έπεται μία βερσιόν με την μεγάλη Μπίλλυ Χολιντέϊ.
Κλείνουμε με την κόντρα του Γαλλικού και του Γερμανικού Ύμνου μέσα στο κλάμπ.
Αμερικάνικο χιούμορ υψηλής πολιτικής του Στέητ Ντηπάρτμεντ της εποχής.