Σ' όλα αυτά τα τελευταία μεταμνημονιακά χρόνια της βίαιης φτωχοποίησης των λαϊκών μαζών και της εκτίναξης των κερδών του κεφαλαίου, κάθε διαμαρτυρία και κάθε οικονομική διεδίκηση των ανθρώπων του μεροκάματου έχει α πριόρι ενοχοποιηθεί.
Άμα έχεις εξουσία το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι είναι να μη τήνε χάσεις. Καθ’ ότι εξουσία ίσον δύναμη επιβολής επί των πάντων και δια τα πάντα και πολύ ωραία πράμα.
Όλα σκούντρα τα φέρνεις. Θα δουλεύουνε κι οι γιατροί και το Νισοκομείο. Κι άμα δε μπορούνε να τσου προκάνουνε αυτοί, θα τσου στέρνουμε με το ΕΚΑΒ και το Λιμεναρχείο απέναντι που έχουνε πιο πολλά φάρμακα. Τζίρος να γίνεται. Νομίζω…
Σήμερα η Ελευσίνα γίνεται η τέταρτη ελληνική πόλη, πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης… Με τις φανφάρες του σύγχρονου νέο-Ελληνικού υπουργείου Πολιτισμού, που συνεχίζει επάξια την πολιτική απαξίωσης του πολιτισμού…
Εμένα πάντως, άμα μου έλεγε κάποιος πριν από πεντ' έξι μήνες ότι θα βρίσκονταν αριστερά και προοδευτικά κόμματα που θα καθόντουσαν να κουβεντάσουν με το Bορίδη πώς να αποκλείσουν τάχα τους ναζήδες από τις εκλογές, αποκλείεται να τον πίστευα.
Χαρακτηριστική η περίπτωση της δικής μας Εύας Καΐλή. Το δράμα της ξεκινάει από την παιδική της ηλικία, τότε, που οι κομμουνιστοσυμμορίτες (διάβαζε ένας ακροδεξιός τραμπούκος του χωριού) δολοφόνησαν τον παππού της (που δεν ήταν τελικά παππούς της).
Σε άρθρο του στην εφημερίδα Irish Times, ο Ιρλανδός συγγραφέας Richard Pine, μόνιμος κάτοικος του νησιού, γράφει για τον μαζικό τουρισμό και τον κίνδυνο να μετατραπεί η Κέρκυρα σε μία απλή "παράσταση" για τους επισκέπτες της, χωρίς θέση για τους κατοίκους της.
Αυτές τις μέρες της έντασης στο δικαστήριο, που δικάζονται οι θεωρούμενοι ως φυσικοί αυτουργοί του 19χρονου οπαδού του Άρη, κάποιες διαφορετικές σκέψεις είναι φυσικό να αναπτύσσονται…
Στη "δημοκρατική" "πολιτισμένη" Κέρκυρα της ανοχής και της υποτιθέμενης σεξουαλικής ελευθερίας υπάρχει πολύς χώρος για τους ομοφοβικούς φασίστες, που ενθαρρύνουν οι εκκλησιαστικές ολονυχτίες και η ακροδεξιά ρητορική του βαθέος κράτους.
Είναι πάντως θετικό ότι στην πολιτισμένη συζήτηση που έχει ανοίξει σχετικά με τις οφειλόμενες ποινές που πρέπει να έχουν οι βιαστές σε μια ελεύθερη και ανοικτή κοινωνία, ούτε από τα δεξιά ούτε από τα αριστερά έχει κατατεθεί στο τραπέζι -ως τώρα- πρόταση σταύρωσης.