back to top

Περιοδικόν διά την διάπλασιν κορασίδων και παίδων εντός και εκτός Κερκύρας

More
    Αρχική Blog Σελίδα 24

    Ντοκουμέντο: Το τηλεοπτικό διάγγελμα του Κωνσταντίνου για το δημοψήφισμα του 1974

    Το διάγγελμα, το οποίο ήταν και το μοναδικό, του πρώην Βασιλιά Κωνσταντίνου προς τον Ελληνικό λαό πριν τη διεξαγωγή του κρίσιμου δημοψηφίσματος του 1974 μέσω της τηλεόρασης του ΕΙΡΤ. Μεταδόθηκε στις 26 Νοεμβρίου 1974. Στην συντομη παρουσίαση η Νάκυ Αγαθού.

    Γράφει για το διάγγελμα ο Μάριος Πλωρίτης, ο οποίος ηγήθηκε της εκστρατείας της αντιμοναρχικής παράταξης:

    “Την κρίσιμη ώρα την σήμανε η τηλεοπτική αντιπαράθεση. Οι δυο αντίπαλες παρατάξεις είχαν συμφωνήσει να γίνουν ανά τέσσερις δεκάλεπτες ομιλίες απ’ την κάθε πλευρά. Την αρχή έκανε (τιμής ένεκεν!) ο ίδιος ο Κωνσταντίνος, στις 26 Νοεμβρίου, με μαγνητοφωνημένο μήνυμα, σταλμένο απ’ το Λονδίνο, όπου εποιούσε τας διατριβάς του. Δήλωσε πως «σέβεται απόλυτα τη λαϊκή κυριαρχία» (εξαίρεση, τα βασιλικά πραξικοπήματα)… πως σκοπός του ήταν «η αποκατάσταση της εθνικής ενότητας» (εξαίρεση, οι διχασμοί που είχαν προκαλέσει οι «πατέρες» του, αλλά κι ο ίδιος, χαρακτηρίζοντας τους μισούς Ελληνες «μιάσματα»)… πως φρίττει για το «αυταρχικό καθεστώς της 21 Απριλίου» (εξαίρεση οι εναγκαλισμοί μαζί του και οι λιβανωτοί στους πρωτεργάτες του). Και τέλος, δακρυρρόησε για τον πόνο της εξορίας και τον καημό του να γυρίσει στον τόπο όπου «βρίσκεται το σπίτι του και οι τάφοι των προγόνων του». Αυτό το τελευταίο ­ όπως διαπιστώσαμε ­ φάνηκε να συγκινεί κάποιες «ευαίσθητες ψυχές» για «το καημένο το παιδί, που υποφέρει μακριά απ’ την πατρίδα του»…”

    image_pdf

    Ο Καραγκιόζης και ο Τέως (Ισχύς μου η αγάπη του λαού)

    Το 1992 ο Σταύρος Ξαρχάκος έγραψε σε στίχους του Νίκου Γκάτσου δύο τραγούδια για την εκπομπή “Ο Καραγκιόζης του Σπαθάρη”, που μετέδιδε το ραδιόφωνο του Σκάι. Το ένα από αυτά το “Ο Καραγκιόζης και ο Τέως”. Ο Νίκος Γκάτσος έδωσε στο τραγούδι αυτό τον τίτλο «Ισχύς μου η αγάπη του λαού – Καραγκιόζης».

    Οι γνώστες της μουσικής του Σταύρου Ξαρχάκου θα διαπιστώσουν πως η μελωδία του είναι η ίδια που έγραψε ο συνθέτης για “Τα παιδιά της Άμυνας”, ένα από τα τραγούδια της ταινίας “Ρεμπέτικο” του Κώστα Φέρρη.

    Το τραγούδι συμπεριλήφθηκε σε μια συλλογή με επιτυχίες του Σταύρου Ξαρχάκου με τίτλο “Ακούσατε ακούσατε”, η οποία εκδόθηκε την ίδια χρονιά.

    ΣΤΟΙΧΟΙ

    Εμένα φίλε με λένε Καραγκιόζη
    παντού κερδίζω κι ας μην κρατάω κόζι
    κι αν κάνω κουτσουκέλες κάπου κάπου
    το ’χω στο αίμα μου πάππου προς πάππου.

    Γεια σου μάνα μου Ελλάς
    είμαι κλεφτοφουκαράς
    μα δε μοιάζω με τους άλλους
    τους τρανούς και τους μεγάλους
    που ’χουνε μακρύ το χέρι
    και κρατάνε και μαχαίρι.
    Ούτε μοιάζω με το μάγκα
    που όταν ξέμεινε από φράγκα
    σήκωσε όλο το Τατόι
    να πουλάει και να τρώει.

    Εμένα φίλε με λένε Καραγκιόζη
    δε με τρομάζουνε μασόνοι και μαφιόζοι
    φοβάμαι μόνο κάθε πολιτσμάνο
    μη με γραπώσει στην κουτσουκέλα απάνω.

    Γεια σου μάνα μου Ελλάς
    είμαι κλεφτοφουκαράς
    μα δεν έχω νταραβέρια
    με της τράκας τα ξεφτέρια
    που ’χουν υπουργούς μαζί τους
    και το κράτος μαγαζί τους.
    Μένω πάντα τελευταίος
    και δε μοιάζω με τον τέως
    που του είπαν τα χρυσά μου:
    «Ό,τι θες εσύ πασά μου.»

    Στο τραγούδι κάποιοι στίχοι ακούγονται παραλλαγμένοι. Οι αρχικοί στίχοι ήταν:
    [1] δε με τρομάζουν της πιάτσας οι μαφιόζοι
    [2] κι ούτε μοιάζω με τον τέως
    ενώ έχουν απαλειφθεί οι δυο τελευταίοι στίχοι [3]:
    «…ό,τι θες γλυκύ μου έαρ
    τίποτα δεν είν’ ανφαίαρ».

    image_pdf

    ΕΡΧΕΤΑΙ!

    8 Δεκεμβρίου 1974. Μέσα σε λιγότερο από ένα μήνα από τις βουλευτικές εκλογές, το εκλογικό σώμα καλείται και πάλι στις κάλπες, για να αποφανθεί, αυτή τη φορά, για τη μορφή του πολιτεύματος. Το αποτέλεσμα ήταν συντριπτικό υπέρ της Αβασίλευτης Δημοκρατίας, με ποσοστό 69,2%. Υπέρ της μοναρχίας ψήφισε το 30,8%.

    Η αφίσα αυτή κυκλοφόρησε με αφορμή το δημοψήφισμα. Η λέξη “έρχεται” παρατίθεται με ξεκάθαρη αρνητική-ειρωνική διάθεση, με δεδομένο πως κυρίαρχη φιγούρα στην αφίσα είναι μια γιγαντιαία και αποκρουστική αράχνη, η οποία φέρει στην πλάτη της το βασιλικό στέμμα. Η παρουσία της σβάστικας στην κορυφή του στέμματος, υπενθυμίζει το «αμαρτωλό» παρελθόν της δυναστείας των Γκλύξμπουργκ στη διαχρονική της παρουσία στην Ελλάδα.

    image_pdf

    Ο Φάρος!

    Μικρή της μάνας της η αδερφή την έπαιρνε από το χέρι. Έκλεινε η θεία μέσα στο χέρι της. το χέρι του παιδιού και έπαιρνε το παιδί μαζί της.

    Σε αντίθεση με τους υπόλοιπους, τούτη η γυναίκα με τον μεγάλο κώλο και τα μεγάλα τα βυζιά δεν σύχναζε σε μαγαζιά. Αγόραζε μόνο φαγητό, απέφευγε τα καφενεία και τις διασκεδάσεις τις ράφτρες και το κομμωτήριο.

    Ήταν στρογγυλομούτρα, χαμογελαστή, δεν γκρίνιαζε ποτέ κι’ ούτε παραπονιόταν. Είχε λόγο γλυκό και έλεγε στο παιδί “ωραία που είναι ε; δεν είναι ωραία όλα”;

    Τα πρωινά πήγαιναν στης πόλης το γιατρείο. Εκεί η μικρή έβλεπε πως αλλάζουν τις πληγές, πως κάνουν τις ενέσεις και πώς γράφουν συνταγές.

    Συχνά, πήγαιναν και στις φυλακές. Η θεία την άφηνε έξω από την πόρτα. Το μόνο που θυμάται είναι η “μυρωδιά” και ένα γιατί εγώ δεν είμαι μέσα, που την απασχολούσε. Ερωτηματικό που έγινε ακόμη μεγαλύτερο όταν άρχισαν να πηγαίνουν και στις παιδικές φυλακές, στο Βίδο.

    Έπειτα πήγαιναν στο Πρεβεντόριο που ήταν τα άρρωστα, ίσως από φυματίωση παιδιά που είχαν έλλειψη από φαγητό. Συχνά την έπαιρνε και στου Στάρα το οικοτροφείο. Εκεί τα παιδιά ήταν όλα αγόρια με παπούτσια, που είχανε καρφιά για να κρατάνε βήμα σταθερό και για να μην τρυπάνε.

    Πήγαιναν και στο ορφανοτροφείο παίρνανε και παιχνίδια εις τα ορφανά όπως τα λέγανε εκείνα τα παιδιά.

    Τέλος πήγαιναν και στο γηροκομείο πάντα με φαγητό γιατί όπως της έλεγε, η θεία, οι γέροι θέλουνε φαΐ.

    Είμαστε από τον “Φάρο” λέγανε μα η μικρή δεν ήξερε άλλο τίποτα γι’αυτό παρά ότι πολλές κυρίες κάνανε τότε την δουλειά αυτή και την λέγανε “Φάρο”!

    Όταν γυρίζανε στο σπίτι γδυνότανε η θεία και έμενε με ένα baby doll όπως το λέγαν τότε. Μαγείρευε και μάθαινε στην μικρή πως να ξεχωρίζει όμορφα τα σκουπίδια. Έπειτα της έδινε ένα βιβλίο να το διαβάσει και εκείνη πήγαινε για ύπνο.

    Μια μέρα αρρώστησε η θεία η χοντρή με τον μεγάλο λευκό κώλο. Το παιδί έμεινε δίπλα της και την περιποιήθηκε σαν νοσοκόμα. Πάπια και λεκάνη για τον εμετό γιατί η θεία είχε ηπατίτιδα. Έφυγε όμως γρήγορα για την Αθήνα η θεία η Κατίνα, και το παιδί δεν την ξαναείδε. Άκουγε μόνο την γριά να κλαίει, λέγοντας πως θα ήτανε καλύτερα να είχε πάρει ο θεός το άλλο το παιδί της που τύχαινε να είναι η μάνα του παιδιού.

    image_pdf

    Σημαδιακό το όνειρο…

    Το έχω παρατηρήσει… Αν φάω βαριά το βράδυ, τα όνειρα που βλέπω είναι περίεργα και σημαδιακά…

    Εβλεπα, λοιπόν, πως ήμουν ταξίδι με φίλους στην Ευρώπη… Σκοπός μας ήταν να επισκεφτούμε δύο μεγάλα μουσεία με πολλές Ελληνικές αρχαιότητες. Το ένα ήταν του Λούβρου και το άλλο το Αρχαιολογικό Μουσείο του Λονδίνου…

    Εντυπωσιακοί πράγματι αυτοί οι παγκόσμιας φήμης μουσειακοί χώροι… Ατέλειωτοι διαμερίσματα, αμέτρητα εκθέματα… Καθώς, λοιπόν χάζευα την Αφροδίτη της Μήλου θυμήθηκα τον αιματηρό αγώνα, που έδωσαν οι κάτοικοι για να γλυτώσουν την αρπαγή του θεσπέσιου  αγάλματος από Γάλλο λοχαγό…

    Σκέφτηκα, μάλιστα, πως αν βγάλεις τα ξένα εκθέματα και από τα δύο μουσεία τί θα μείνει;;;

    Βλέπεις, οι μεγάλες αυτοκρατορίες (Γαλλική, Βρετανική κ.α.) επιφύλασσαν στους εαυτούς τους το δικαίωμα της κλοπής και της καταλήστευσης του πλούτου και της κληρονομιάς των φτωχών και αδύναμων της εποχής… Το ‘δικαίωμα’ αυτό το διατηρούν με μεγάλη φυσικότητα μέχρι και σήμερα, που δεν είναι πια αυτοκρατορίες αλλά …δημοκρατίες.

    Καθώς, λοιπόν επισκεφτήκαμε, την αίθουσα των Ελγίνειων, τα μάρμαρα είχαν εξαφανιστεί !!! (στο όνειρο πάντα)…

    Μείναμε εμβρόντητοι… Αυτά τα περιβόητα αγάλματα, που αποτελούν …διακαή εθνικό πόθο δεν υπήρχαν εκεί… Και όμως, όλοι -φύλακες, ξεναγοί, επόπτες, φαίνονταν απόλυτα ήρεμοι…Καθόλου ταραγμένοι…

    Μα τί συμβαίνει εδώ;;; ρώτησε κάποιος της παρέας.

    Τί να συμβαίνει; απάντησε ένας Αφροάγγλος φύλακας…

    Για τα Ελγίνεια ρωτάμε, συνέχισε ο φίλος…

    Α! μάλιστα, έκανε ο Βρετανός… Από πού είστε; ρώτησε…

    Από την Ελλάδα είπαμε…

    Καλά, δεν ξέρετε, ότι μετά από συμφωνία των δύο πρωθυπουργών, Ελλάδας και Μεγάλης Βρετανίας των κ.κ. Κυριάκου Μητσοτάκη και Ρίσι Σούνακ, τα Ελγίνεια μάρμαρα επιστρέφονται στην Ελλάδα!!!

    Τρελαθήκαμε. Αρχίσαμε να χοροπηδάμε γεμάτοι εθνικό ενθουσιασμό και περηφάνια… Τα Ελγίνεια στην Ελλάδα;;; Απίστευτο! Μετά από τόσες προσπάθειες υλοποιείται το εθνικό μας όραμα…

    Μα καλά, αφού εμείς από την Ελλάδα ερχόμαστε και εκεί δεν ξέρει κανένας τίποτε, είπε ένας της παρέας…

    Χαμογέλασε, πονηρά ο Βρετανός… Μα και βέβαια δεν ξέρει κανένας τίποτε! Ούτε στην Ελλάδα, ούτε εδώ…

    Και τα Μάρμαρα, πού βρίσκονται;

    Τα Μάρμαρα είναι συσκευασμένα και είναι έτοιμα να ταξιδέψουν για την Ελλάδα…

    Και τι θα γίνει; Εκπληξη;

    Όχι ακριβώς. Όπως ξέρετε σε λίγο στην Ελλάδα θα γίνουν εκλογές… Πρόκειται, λοιπόν για ένα θαυμάσιο δώρο του πρωθυπουργού μας στον δικό σας ώστε να απογειωθεί η δημοφιλία του και να κάνει περίπατο στις εκλογές… Γιατί ο καημένος έχει πολλά προβλήματα με ακρίβεια, ενεργειακό και άλλα τέτοια και του χρειάζεται μία τέτοια …ιστορία, που να σας …συνεγείρει εσάς του ψηφοφόρους… Οι φίλοι στις δυσκολίες φαίνονται.

    Θα γίνει χαμός με πανηγύρια, δηλώσεις, γιορτές, εκδηλώσεις… Ούτε Ολυμπιάδα…

    Καλά, ρώτησε ένας από μας, πώς έγινε και μας δίνετε πίσω τα μάρμαρα…

    Ξελιγώθηκε στα γέλια ο Βρετανός… Πίσω;;; όχι και πίσω!!! Αλίμονο αν ανοίξουμε τέτοια φάμπρικα… Αν είναι να δώσουμε τα Ελγίνεια θα αρχίσουν και άλλοι να ζητάνε τα δικά τους και εδώ θα μείνουμε …εμείς. Απλά θα πούμε ότι τα δίνουμε, χωρίς κουβέντα για το ιδιοκτησιακό καθεστώς… Και αναλόγως θα κανονίσουμε… Ή θα δημιουργήσουμε κάποιον Βρετανο-Ελληνικό οργανισμό, που θα έχει δικά του τα μάρμαρα και φυσικά στο παρασκήνιο θα είναι δικός μας… Αν δεν ευοδωθεί κάτι τέτοιο θα ορίσουμε την επιστροφή με ανοιχτή ημερομηνία…

    Αυτό δεν το πιστέψαμε κανένας… Δεν μας άρεσε… Ψέματα λέει ο κ@@@Εγγλέζος είπαμε… Πάμε να φύγουμε να προλάβουμε τα πανηγύρια στην Ελλάδα…

    Και εκεί ξύπνησα, γα@@@@…

    image_pdf

    Τα Φανταστικά Ιπτάμενα Βιβλία του κυρίου Μόρις Λέσμορ

    “Ο Μόρις Λέσμορ αγαπούσε τις λέξεις.
    Αγαπούσε τις ιστορίες.
    Αγαπούσε τα βιβλία.
    Κάθε ιστορία, όμως, έχει τις αναποδιές της.
    Παρ’ όλα αυτά, η δύναμη της ιστορίας θα σώσει την ημέρα!”

    “Τα Φανταστικά Ιπτάμενα Βιβλία του κυρίου Μόρις Λέσμορ” (The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore) είναι ένα μικρού μήκους animation που κυκλοφόρησε το 2011, σε σκηνοθεσία Γουίλιαμ Τζόις και Μπράντον Όλντενμπουργκ.

    Η ταινία, που μετέπειτα μεταφέρθηκε και σε βιβλίο, περιγράφεται ως μια “αλληγορία για τις θεραπευτικές δυνάμεις της αφήγησης”, με πρωταγωνιστή τον βιβλιόφιλο κύριο Λέσμορ και της συντροφιάς του των ιπτάμενων βιβλίων μιας μαγικής βιβλιοθήκης.

    Τα φανταστικά ιπτάμενα βιβλία του κου Μόρρις ΛέσμορΤο φιλμ δημιουργήθηκε με συνδυασμό computer animation, μινιατούρων και παραδοσιακών τεχνικών σχεδιασμού στο χέρι.

    Μετά από μια πληθώρα βραβείων σε διάφορα φεστιβάλ, η ταινία βραβεύτηκε με το Όσκαρ Καλύτερου Animation Μικρού Μήκους το 2012.

    Η περιπέτεια του νεαρού συγγραφέα Μόρις Λέσμορ ξεκινάει σε ένα μπαλκόνι στη Γαλλική Συνοικία της Νέας Ορλεάνης, όπου γράφει τα απομνημονεύματά του. Ξαφνικά ξεσπάει μια άγρια θύελλα που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά της, ακόμα και τις λέξεις και ο Μόρις βρίσκεται μόνος σε μια έρημη, κατεστραμμένη και σκοτεινή πόλη, με μόνη παρέα του το βιβλίο του. Αρχίζει να περιπλανιέται, ώσπου συναντάει μια κυρία που πετάει στον ουρανό πιασμένη από ένα σμήνος από βιβλία. Η κυρία στέλνει στον Μόρις το αγαπημένο της βιβλίο και αυτό τον οδηγεί στην κατεστραμμένη βιβλιοθήκη της πόλης όπου τα ζωντανά βιβλία, που περπατούν και πετούν, ψάχνουν κάποιον να τα φροντίζει και δίνουν πάλι φως και χρώμα στη ζωή του.

    Όπως λέει ο Μπράντον Όλντενμπουργκ, “Η ζωή του καθενός μας είναι μια ιστορία και κάποτε μια θύελλα μπορεί να έρθει και να σαρώσει τα πάντα αναγκάζοντάς μας να ξεκινήσουμε από την αρχή. Ο Μόρις μας παίρνει μαζί του στο δικό του ταξίδι για ένα νέο ξεκίνημα.”

    Ο Λόρις Λέσμορ δανείζεται τη μορφή του διάσημου ηθοποιού του βωβού κινηματογράφου Μπάστερ Κίτον. Η ταινία έχει αντλήσει έμπνευση από τη σκηνή της θύελλας στην ταινία του Κίτον “Steamboat Bill J.R.” του 1928, τη σκηνή του ανεμοστρόβιλου από τον “Μάγο του Οζ” (1939) (μπορείτε να δείτε τα συγκεκριμένα αποσπάσματα παρακάτω), αλλά και τον Τυφώνα Κατρίνα που κατέστρεψε τη Νέα Ορελάνη το 2005.

    Όπως και ο “Μάγος του Οζ”, η ταινία χρησιμοποιεί την αντίθεση χρώματος και μαυρόασπρου ως αφηγηματική τεχνική, με το μαυρόασπρο να αντιπροσωπεύει εδώ τη θλίψη και την απελπισία που άφησε πίσω της η καταστροφική θύελλα.

    image_pdf

    Τα Πηγαδάκια: Ένα νέο είδος Λαϊκής Αντίστασης

    Από την πρωτοεμφανιζόμενη οργάνωση ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ λάβαμε το παρακάτω κείμενο, το οποίο δημοσιεύουμε με την ελπίδα να υπάρξει συνέχεια.

    Πάει κι αυτό. Μαζευτήκαμε στο κέντρο της πόλης μας να διαδηλώσουμε τα αιτήματα μας για ένα λειτουργικό νοσοκομείο με γιατρούς, νοσοκόμες, προσωπικό και εξοπλισμό, όλα σε πλήρη επάρκεια. Ο πρώην διευθυντής της Παθολογικής Κλινικής του ΓΝΚ και Δημοτικός Σύμβουλος, Ιατρός κ. Χρυσόστομος Μπούκας, που έκανε το κάλεσμα, προσπάθησε με μια ομολογουμένως πολύ μικρή ντουντούκα να μιλήσει στο πλήθος (!!) των περίπου 300-400 ατόμων που μαζεύτηκαν προκειμένου να παρουσιάσει την κατάσταση και τα αιτήματα. Μίλησαν και άλλα δύο άτομα.

    Η συγκέντρωση ήταν εξόχως “φεισμπουκική”. Με αυτό εννοώ πως το πλήθος προτίμησε να λειτουργήσει όπως ακριβώς έχει μάθει από τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Μικρές ομάδες, κοινώς πηγαδάκια, ευχές για το νέο χρόνο, τα νέα σας, “χαίρετε, τι κάνετε καλά ευχαριστώ”

    Έχουμε χάσει την μπάλα.

    Ο Ιατρός κ. Χρυσόστομος Μπούκας και οι άλλοι δύο ομιλητές αναφέρθηκαν σε καίρια ζητήματα.

    Σαφώς και η αλλαγή του διοικητή (πολύ αργά) δεν είναι παρά μια πιθανή τρύπα στο νερό και ένας φτηνός προεκλογικός αντιπερισπασμός.

    Η στελέχωση του νοσοκομείου με γιατρούς και προσωπικό, ειδικά μετά από τις απανωτές παραιτήσεις και εκδιώξεις δεν είναι κάτι που γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη. Ειδικά από τη στιγμή που υπάρχουν “δομικά” ζητήματα που πρέπει να διευθετηθούν.

    Το στεγαστικό είναι ένα τεράστιο ζήτημα στην Κέρκυρα. Είναι ένα πρόβλημα το οποίο είναι ζήτημα και για άλλες κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες (δάσκαλοι-καθηγητές-δημόσιοι υπάλληλοι και φοιτητές)

    Όταν μαζευτούμε ξανά και καταλήξουμε σε πηγαδάκια να γράφουμε στα παλαιότερα των υποδημάτων μας τους ομιλητές, μήπως να σκεφτούμε πως για κάθε γιατρό που λείπει, που παραιτείται γιατί δεν αντέχει, που δεν θα έρθει γιατί δεν βρίσκει σπίτι η απλά “δεν βγαίνει” οικονομικά, για κάθε νοσοκόμα η νοσοκόμο που δεν έχει το ΓΝΚ, για κάθε κομμάτι εξοπλισμού που δυσλειτουργεί η δεν λειτουργεί η λείπει το προσωπικό που το χειρίζεται η λείπει σύσκαρο, για όλα αυτά και για το καθένα ξεχωριστά υπάρχει μια μελλοντική λίστα ανθρώπων που θα υποφέρουν και στη χειρότερη θα χαθούν;

    Αυτοί οι άνθρωποι που θα υποφέρουν και θα χαθούν δεν μας είναι άγνωστοι. Είναι οι μάναδες μας, οι πατεράδες μας, τα αδέρφια μας, τα παιδιά μας. Είναι οι φίλοι και οι γείτονες μας.

    Είμαστε εμείς.

    ΟΙ “ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ”

    image_pdf

    Electric Litany – Enemy

    0

    Οι Electric Litany σχηματίστηκαν το 2007 στο Λονδίνο, από τον Λευκιμμιώτη Αλέξανδρο Μίαρη (βασικό συνθέτης των τραγουδιών τους, στιχουργό, κιθαρίστα, περιστασιακά κιμπορντίστα, τραγουδιστή και γενικότερα «κινητήρια δύναμη») και τον φίλο του Richard Simic. Τότε, μάλιστα, πειραματίζονταν με τις μουσικές τους σε εγκαταλελειμμένα κτίρια της πόλης και έδιναν τα πρώτα τους live σε underground χώρους του ανατολικού Λονδίνου. Σήμερα οι Electric Litany βρίσκονται στην πρώτη γραμμή συνολικά του ευρωπαϊκού σύγχρονου rock.

    Το video τους για το τραγούδι τους Enemy από το ομώνυμο single που κυκλοφόρησε το 2012 γυρίστηκε κυρίως στη Λευκίμμη, με πρωταγωνιστές κατοίκους της περιοχής, σε μια απεικόνιση μιας μελλοντικής και ολίγον συμβολικής αγροτικής επανάστασης, και με σύμβολο ένα μικρό αγόρι.

    “Ουσιαστικά ο εχθρός (Enemy) είναι όλα αυτά που δεν μας χρειάζονται και στη ουσία μας βλάπτουν και το να αποτιναχτούμε άμεσα από αυτά θα μας χαρίσει μια μέρα που θα μπορούμε να έχουμε και θα χρειαζόμαστε μόνο τους αγαπημένους μας.”

    image_pdf

    Σφύριξε Χαρούμενα… Μπορείς

    Το βίντεο κλιπ της ελληνικής εκδοχής του διάσημου “Bright Side of Life” των Monty Python, από την ταινία τους “The Life of Brian”/ “Η ζωή του Μπράιαν”) από την μπάντα “Μακρινά Ξαδέρφια” στην ελληνική νοηματική.

    Σε σκηνοθεσία Δημήτρη Δεληνικόλα, γυρισμένο στην ΚέρκυράΜας.

    Ξημέρωσε ξανά κι η μέρα που περνά
    ανάποδη σου βγαίνει και πονά
    πάντα χαμογέλαγες και τώρα καταριέσαι
    σμίξε τα χειλάκια μη βαριέσαι

    Σφύριξε χαρούμενα μπορείς
    δες τη φωτεινή πλευρά της ζωής

    Μια φάρσα είναι η ζωή πολύ καλά στημένη
    κι ο θάνατος γελά και περιμένει
    ό,τι βαραίνει πέτα το και στη σκηνή υποκλίσου
    χαμογέλασε στο θεατή σου

    Σφύριξε χαρούμενα μπορείς
    δες τη φωτεινή πλευρά της ζωής

    Με τις γυναίκες ήσουνα πάντα ο σούπερ γκούφι
    και τώρα σε φωνάζουνε μαγκούφη
    κι αν όλες σε αφήσανε σε κυνηγάει μια
    η αιώνια η γκαντεμιά

    Σφύριξε χαρούμενα μπορείς
    δες τη φωτεινή πλευρά της ζωής

    Και αν σε κλείσει η τράπεζα μες στη φυλακή
    κάθε μέρα θα ‘ναι Κυριακή
    μη σε νοιάζει όλα θα είναι πληρωμένα
    αχ, να με μαζεύανε κι εμένα

    Σφύριξε χαρούμενα μπορείς
    δες τη φωτεινή πλευρά της ζωής

    Όλα στη ζωή σου είναι δανεικά
    χαμογέλα φέρσου ευγενικά
    μην το γρουσουζεύεις σκέψου θετικά
    όλα στη ζωή είναι σκατά

    Σφύριξε χαρούμενα μπορείς
    δες τη φωτεινή πλευρά της ζωής

    Κι όταν η παράσταση κλείσει τελικά
    όλα μοιάζουν με βεγγαλικά
    η ζωή κι ο θάνατος είναι θεατρίνοι
    και γελούν από το καμαρίνι

    Σφύριξε χαρούμενα μπορείς
    δες τη φωτεινή πλευρά της ζωής

    Και εδώ το πρωτότυπο που έγραψε ιστορία:

    image_pdf