back to top

Περιοδικόν διά την διάπλασιν κορασίδων και παίδων εντός και εκτός Κερκύρας

More
    Αρχική Blog Σελίδα 25

    Κι από Θεού βροχάμενοι κι από τα κεραμμίδια

    Πείτε μου πως παράκουσα, πως είναι από τη θέρμη,
    που τέσσερα μερόνυχτα με τυραγνάει την έρμη…

    Κουτσά στραβά κατήβηκα να πάω στο σπετσιέρη,
    νιάκα σιρόπι ή ντεπό, μ’άκουσα το χουνέρι.

    Τάχα συλλαλητήριγιο θα γένει εις το Σαρόκο,
    τσι πετριγιές εβάλανε τ’αδοικητή το θόκο.

    Θωρώτονε λεβένταρο, εις την τιβί να βγαίνει,
    αναριτσιαίνω, ξεφυσώ, το σύφλογο με πιένει.

    Iναμοάτα, παναπεί, ιστάνομαι στο πέτο,
    σαν τρέμει το τσαούλι του, με τήρο και δεσπέτο

    Ακούς εκεί ν’ ασκώσουνε παντιέρα οι ντοτόροι,
    και να φαοσπορίσουνε, να παρουνε τα όρη…

    Δεν έχουν, λέει, γιατρικά, τσου λείπουνε ‘ργαλεία,
    ούτε εικοστετράωρη, αντέχουν φημερία.

    Kι απάνου στην εγχείρηση, αυτό κι αν είναι ψέμα,
    χαλάνε κι οι γεννήτριγιες σαν κόβεται το ρεύμα.

    Πετεγολέτσα παναπεί, τέγεια συκοφαντίες,
    ας όψοντ´, Άγιε μου, οι ζερβοί, που ψάχνουνε αιτίες…

    Σώνει και η λαδοφωτιά την κούτρα να ταγιάρεις
    και στα στραβά τρεις βελονιές, μπορείς να κουμαντάρεις.

    Μηνίπως τάχα προβολείς είχε ο Ιπποκράτης;
    Η αφεντιά σου από παγιά τσι συνταγές εκράτεις.

    Ξορκίστρες, καταπλάσματα, γαργάλες και μολόχα,
    το βυζιγαντι μ’ έγειανε σ’ενα ντεφέτο πώ ‘χα.

    Τόμου σφαγιά με πιένουνε, μου στρίβουνε τ’αφάλι
    και τρεις με ξαβασκάνουνε, όποντας έχω ζάλη.

    Τση φάιζερ τα γιατρικά, τι ωφελούν στα ράφια;
    Για την ψηλή την πίεση, βεντούζες και ξουράφια.

    Με την ποδιά τση η πρωτοθειά, αντίκρυ στο φεγγάρι,
    κι αντίσταυρα τρεις μουτζωσιές, την κρίθα ρεμεντιάρει.

    Σιόρα Ξουσία, θα στο πώ και μη με μολοήσεις,
    ρεντίκολο να μη γενώ και με ειπούν τσι ειδήσεις.

    Εφτά ντοτόροι ή δεκαφτά, τσου έχουμε γραμμένοι,
    μα σού ‘ρχονται για σύνιαστρο Κορφιάτες μαζωμένοι.

    Μη νευρικιάσεις σκιάομαι και μου σε πιάκει κόρπος,
    κάμε πως τάχα τσ’άκουσες, και μπάλωστα όπως όπως.

    Πρέπον για την ξαφόρμηση να στείλεις πυροσβέστη.
    Και για απολυμμαντικά πέντε κιλά ασβέστη.

    Πενέψου πως παιδεύτηκες, μα ηύρηκες τη λύση,
    και ίσιαμε τη Λαμπριγειά, θα τό ‘χουν λησμονήσει…

    Υ.Γ.
    Ιώσεις, γρίπες, κορωνιοί, οχιές και σαμαμίδια,
    Κι από Θεού βροχάμενοι, κι από τα κεραμμίδια

    image_pdf

    Θαύμα στην κοπή της βασιλόπιτας του Κερκυραϊκού Τσίρκο Μεντράνο

    Αποκλειστικό ινσταντανέ από το θαύμα κατά την κοπή της βασιλόπιτας της δημοτικής αρχής των απανταχού Νιοράντηδων από την αυτού μεγαλειότητα Μερόπη. Ντυμένη με φορεσιά συνδυάζουσα την αρχαιοελληνική μετά της ελληνορθόδοξης παράδοσης (με πινελιές από παραδοσιακό εργόχειρο, δωρικό κίονα και τσολιαδούλα)*, η Δήμαρχος των Δημάρχων έλαμψε κυριολεκτικά διά της παρουσίας της όταν από τον Κερκυραικό ουρανό εμφανίσθηκε το χέρι του Θεού υποδεικνύοντάς την ως την αδιαμφισβήτητη εκλεκτήν αυτού, στιγμήν κατά την περιβλήθηκε από εκτυφλωτική άλω, επιβεβαιώνοντας για μια ακόμη φορά το προσωνύμιό της ως “Λουμινόζα”.

    *Υ.Γ. Αναμένουμε με αγωνία να επιβεβαιωθούν οι φήμες περί πρόσκλησής της στο ντεφιλέ της Βικτώρια Σίκρετ.

    image_pdf

    Λίαν προσεχώς… εντός και εκτός διαδικτύου και επί τα αυτά

    0

    Για αρκετό καιρό με βασάνιζε το συντριπτικό ερώτημα:
    Γιατί τα αμερικάνάκια της Marvel και όχι εμείς;;;

    Έχουν σπείρει ένα σωρό υπερήρωες μεταλλαγμένους και μή πανταχόθεν που υπεραμύνονται των ιδανικών της ελευθερίας και της δημοκρατίας όπως αυτοί τις αντιλαμβάνονται, από τον Κάπταιν Αμέρικα και τον Σούπερμαν από τον πλανήτη Κρύπτον μέχρι το γκέϊ ζευγάρι του Τζόναθαν Κέντ (καρπού της σχέσης της Λόϊς Λέην και του Κάλ-Έλ) με τον Τίμ Ντρέϊκ (υιού του αγέραστου Ρόμπιν βοηθού του Μπάτμαν), κρατάνε αμόλυντο τον πολιτισμό του μόλις 247 ετών κράτους τους που εδραιώθηκε αφού εξοντώθηκαν 70 εκατομμύρια των ντόπιων καθυστερημένων κατώτερων όντων.

    Έχουμε και μείς οι Κορφιάτες αξίες τρισχιλιετούς πολιτισμού που απειλούνται από την ιερά συμμαχία των απέναντι φυλών: την παστιτσάδα, το σοφρίτο, το Λιστόν, τις μπάντες, τους μπότηδες, τις μαζορέτες, τον άγιο, την Σερενίσιμα, τα Μπί μπί, και υπέρ όλων τον βαθιά ριζωμένο Νιοραντισμό.

    Με τα άλλα παιδιά της Piera σχεδιάζουμε τη δημιουργία του μασκοφόρου εκδικητή Νιοράντσομάν ή Σούπερ Νιοράντε που αλλάζει την στολή του σε μια κρυφή καμπίνα από τα μπάνια τ’ Αλέκου και αποκτά υπερδυνάμεις με μια μυστική συνταγή της σιόρα Βιτόρια που κύρια συστατικά της είναι: Φρεσκοκομμένος φρέντο εξιπρέσος λάτε από το Λιστόν με σπετσερικό παστιτσάδας από τη Καρμέλα, σπόρια κουμ κουάτ, σάλτσα από τον Μπούζη (τον παλιό) και βουτημένους κουτσούλους πιπεράτους από του Βουλισμά για ανανέωση.

    Ο ήρωάς μας κρατά το μαγικό ρόφημα σε χρυσό σέϊκερ.
    Η μπέρτα του είναι κεντημένη από τα σεντόνια της Μερόπης που απλώθηκαν το καλοκαίρι για να διαφημίσουν το Φεστιβάλ της ΚερκυράςΜας.
    Τα φτερωτά παντοφλάκια του, που του δίνουν δυνατότητα πτήσης, είναι αντίγραφα από κείνα που λιώνει ο άγιος στις βραδινές του βόλτες.
    Με τούς ήχους του σούπερ κλαρινέτου ακινητοποιεί τους εχθρούς και το κράνος της Παλαιάς με λοφίο από βαρβάτο κόκορο από τσ’ Άηδέκα τον κάνει άτρωτο.
    Στο στήθος του πάντα υπάρχει μενταγιόν που έχει κλεισμένη ευλαβικά μια τούφα από τα μαλλιά της εθνικής μας Άντσελας που τον βοηθά να αναδύει τον θρυλικό ερωτισμό του κερκυραίου κάμακα.

    Η πρώτη του περιπέτεια είναι “Το μυστήριο της κλεμμενης μπαγκέτας του Μάντσαρου” και θα κάνει πρεμιέρα “λίαν προσεχώς”, όπως έγραφαν οι βιτρίνες των σινεμάδων παγιά.

    Y.Γ.: Μόνον οι Γάλλοι με το Μαρσέλ Γκοτλίμπ και τον σεναρίστα Λόμπ, δημιουργούς του Super Dupont, κατάφεραν να παρουσιάσουν από το 1972 έναν υπερήρωα που ξεφτιλίζει τον δικό τους εθνικισμό και ρατσισμό. Ο γόνος του Αγνωστου Στρατιώτη πρωτοεμφανίστηκε στο Pilote του Γκοσινύ, για να ακολουθήσει στο Fluide Glaciale που ίδρυσε ο ίδιος με τον Αλεξίς και τον Ζάν Ντιαμάν.
    Στην χώρα μας ο Ελληνοαυστραλός Con (Chrisoulis) σχεδίασε έναν σουβλατζή στην Αστόρια της Νέας Υόρκης στα μέσα της πρώτης δεκαετίας του 2000 που μεταβάλεται σε υπέρ-Καραισκάκη καταπίνοντας πιτόγυρα.

    Super Dupont
    Ο Super Dupont
    image_pdf

    Οι κόκκινες

    Οι Κόκκινες

    Το έχουν παραξευτελίσει οι δύο κυράδες δηλαδή η Λουμινόζα και η Μελογκράνα. Όποτε είναι στον Άγιο βγάζουν σέλφι μαζι του και την τελευταία φόρα ήταν στα κόκκινα-κατακόκκινα και οι δύο λες και πήγαιναν σε σουαρέ ή σε μάζωξη από κουμούνια.  Κυρίες μου είσαστε σε μια ηλικία που πρέπει να σοβαρευτείτε και οι δύο και μη κάνετε τις κοπελούδες. Ο Άγιος δεν είναι για να κάνετε ψήφους. Αρκετά κάνετε σε κάθε λιτανεία.

    Δε φταίτε εσείς όμως, φταίει ο Άγιος που δε σας κοπανάει δυο τρεις-κεραυνούς για να ησυχάσουμε εμείς και αυτός. Δεν θάταν άσχημη ιδέα βέβαια να ρίξει και ένανε στο Ρισελιέ.

    Ο τύπος μετά από τόσο καιρό  που τον τρώμε στη μάπα, δεν έχει ακόμα καταλάβει ότι άλλο πρόεδρος τση κομμούνας  (έστω και της Κέρκυρας) και άλλο  συζητάω και βγάζω λόγο στη ταβέρνα του Κοπριά εκεί στα Ψαράδικα.

    Άσε που τη παραμονή η Λουμινόζα το έπαιζε τζόβενο με τη σαμπάνια και τη γούνα να πρωτοστατεί. Ποιος  κέρασε  τη σαμπάνια δε ξέρουμε, ούτε ξέρουμε από τι ζω ήτανε η γούνα. Από ασβό; Από αλεπού; Από λύκο; Από πρόβατο; Από τι τέλος πάντων; Θα σκάσουμε αν δε μάθουμε.

    Λοιπόν,  όλο το τσούρμο που παριστάνει ότι διοικεί τη κομμούνα είναι μόλις δεκαπέντε περσόνες, ούτε μια κουτοδιμοιρία δηλαδή.

    Τώρα που μπήκε ο Γενάρης, αρχινίσανε οι πίτες. Και ξεκίνησε η Μελογκράνα που της στείλανε λέει πίτα από τα νότια και τση πέτυχε το φλουρί, για να παρηγορηθεί  που είχε Κορωνοϊό ή τσαμένη.  Τώρα, έτσι και όπου κόβουνε πίτα πάει  και η Λουμινόζα ή η Μελογκράνα σπάστε πλάκα που θα πετυχαίνει σ΄ αυτές. Άμα είναι και  οι δύο τους, από ότι μας είπανε από ένα σωματείο, θα κάνουνε δύο πίτες.

    Και με όλα αυτά έχουμε χάσει το κόντε Κολώνα. Ξέρει κανένας που βρίσκεται; Εκεί στο … σπίτι της Βλαχοπούλου, που ρίχνει παραδάκι ο κόντες,  ξέρουνε αλλά δεν έχουνε παρτίδες με τη πλέμπα.

    image_pdf

    Να θριαμβεύσουμε στην Eurovision… again and again

    Πλάκα πλάκα, είναι κομματάρα.
    Φοβερά πιασιάρικο, ωραίος ρυθμός, το ακούω ξανά και ξανά.

    Σε στίχους της παρέας «Διεφθαρμένη Κοινωνία» (happycry) και σε μουσική έμπνευση του Σπύρου Μακρή, αλλά με την σύμπραξη του γνωστού ποινικολόγου Μιχάλη Δημητρακόπουλου, παρουσιάζουν το επί σκηνής μουσικό δράμα «Η Εύα, τα μήλα και ο όφις στις Βρυξέλλες» σε ‘ρε’ ελάσσονα.

    Άνετα παίρνουμε Γιουροβίζιον με κλειστά τα μάτια.

    Άλλωστε πολύ πριν ο Έλλην Τυρταίος Δημητρακόπουλος εκφέρει γαλλιστί την εν λόγω ωδή, η ελληνορθόδοξη βαρώνη Βίκυ Λέανδρος -προφανώς κορφιάτικης καταγωγής κι αυτή- θριάμβευσε το 1972 σε γαλλικό στίχο με το “Apres toi” εκπροσωπώντας το ασήμαντο Λουξεμβούργο.

    Je veux dire
    a vous
    que Madame Eva Kaili
    est innocent
    et jamais n’etait Koropi
    ΖΑΜΕΕΕ ΚΟΡΟΠΙ
    Με μιά βαλίτσα στο χέρι
    σαν φυλαχτό την κρατάς
    Tzόρτζι-Μπέν Σάμιχ- Παντσέρι
    σε ραντεβού διαφθοράς
    μην μου πουλάς τώρα τρέλλες
    εσύ δέν έχεις ντροπή.

    Θα ήταν αίσχος όμως 19 συναπτά έτη μετά τον θρίαμβο της πατρίδας μας το αξέχαστο 2004, εποχή της ελληνικής εποποιΐας (Euro uefa-Olympic games-Γιουροβίζιω), να μην αποδοθούν κάποια ποσοστά στον εμπνευσμένο έγκριτο νομικό.

    image_pdf

    Η Ελβίρα

    Να σας συστήσω την Ελβίρα. “La mia sorella Elvira” έλεγε, ευθύς δε και πριν προλάβει ο νεοσυστηθής να “χαρεί” άνοιγε η Ελβίρα το στόμα της και εβομβάρδιζε προς πάσαν κατεύθυνσην.

    Ύψωνε ελαφρά την γνάθον και καθότι κόρη καπελούς έφτιαχνε, κάντοντας κίνησην αμυδράν, το βέλο της. Δεν το καμάρωνε που ήτανε κόρη της καπελούς, μα είχε τόσες ώρες κάτσει στη ζωή τση “στο ατελιέ τση μάμμας τση” που είχε ασκώσει όλες της τσι κινήσεις και τις επαναλάμβανε δίχως να το καταλαβαίνει.

    “Να με λέτε Vera και να τονίζετε το α παρακαλώ, εμείς εις την οικογενειάν μας” έλεγε “ομιλούμε την Γαλλικήν απταίστως. Ητο φυσικά η πρώτη γλώσσα που εδιδάχθημεν και περιττόν να σας αναφέρω, ότι και αυτήν και την Ελληνικήν και την Ιταλικήν και την Αγγλικήν φυσικά, τας εμελετήσαμε με professeur, πάντα γυνή, κατ΄οίκον. Θα ήτο αδιανόητον δια τον παπάκην μας να μας επιτρέψει την φοίτησην εις σχολεία, εις τα οποία εφοίτουν, Αλβανίδες, Αρμένισσες η και ντόπιες άλλης τάξης από την ειδικήν μας όσον και αν αυτά δίνανται να εξοφλούν τα δίδακτρά των με λίρας”.

    Η μεγάλη αλήθεια είναι ότι “ο παπάκης” ο φλημένος έλειπε το μεγαλύτερο διάστημα εις την Τεργέστην όπου διατηρούσε “μπουτελί’” και κάβα διότι επραγματεύετο οίνον, λάδι και σαπούνι. Καθώς δε η μητέρα, ονόματι Τερέζα ήτο καπελλού έπρεπε κάποιος να φροντίζει τα κορίτσια και τον υιόν.

    Η άλλη κόρη ονόματι Ελίνα ήτο ευφυής μα ζωηρή, ο δε υιός, ονόματι Ιωάννης, αναφέρεται ως ελαφρώς νιοράντες. “Θα ήτο ακατόρθωτον να συμμαζέψω τα κορίτσια μου” έλεγε ο παπάκης, ονόματι Χαρίλαος, “πουτ… θα γενόντανε αν τους εδίνετο η ευκαιρεία”.

    Τα τέκνα λοιπόν του Χαρίλαου δεν έλειπαν ποτέ από τας εκδηλώσεις της καλής κοινωνίας του τόπους. Σύχναζαν σε ποιητικές βραδιές, απογευματινά τέια και εις καλλιτεχνικάς soirees. Mια από αυτές ήτο και η παρακάτω εις την οποίαν εγνώρισε τον συζυγόν της, η Ελίνα, με τον οποίον απ΄ ότι φαίνεται επέρασε πολύ καλά διότι, κατά τα λεγόμενα αγάπησαν πολύ και οι δύο την φωτογραφίαν.

    Εις την εν λόγω βραδιάν λοιπόν, νεαρά Γαλλίς καλλιτέχνης, εχόρεψε παρουσία σεμνού Κερκυραικού κοινού την λίμνην των κύκνων. Ο νεαρός, υιός γνωστού φωτογράφου, ο οποίος διατηρούσε ατελιέ, έκανε εκείνο το βράδυ, χρέη “πατρός”. Ένα κλίκ από δω, άλλο κλίκ από κεί έφθασε και κοντά στον Ιωάννη. “Να σου συστήσω, μάτια την Ελβίρα” λέει ο Νάνες. “Να με φωνάζετε Βερά” του λέει η Ελβίρα ή οποία εκατάφερε να στουπίρει το Νάννε γιατί πρός εκπληξήν του αντί να πετάξει το γνωστόν περί Γαλλικών και διδακαλίας κατ΄οίκον λέει “λατρεύω την φωτογραφία τι λέτε να έρθω να με φωτογραφίσετε”; Φαίνετε εκείνος είπε, “ναι και βέβαια ευχαρίστως, σας περιμένω” γιατί αμέσως εμαθεύτηκε που τσήβγαλε “όλες τσι πόζες” στο ατελιέ και λένε κιόλης που σαν ανέβηκε για τη φωτογραφία ελησμόνησε απάνου “το βρακί τση”, όπου βέβαια μετά από το φάτο εγίνηκε αμέσως και ο γάμος.

    image_pdf

    Μα τι θέλει τέλος πάντων;;;

    Σε λαϊκή συνέλευση στον Κολωνό, μίλησε ο 18χρονος αδελφός της 12χρονης, που είχε γίνει για αρκετούς μήνες πρώτη είδηση των δελτίων, των πρωινάδικων και των μεσημεριανάδικων της… παιδαγωγικής μας τηλεόρασης. Και ιδού τι είπε μεταξύ άλλων:

    Έχουν περάσει 4 μήνες και δεν έχουν κάνει τίποτα για την υπόθεση μας. Είναι σίγουρο το μόνο που θέλουν είναι να συγκαλύψουν την υπόθεση και όσους εμπλέκονται, πολιτικοί, παπάδες, μπάτσοι, διάφορες προσωπικότητες και οι καλοί οικογενειάρχες που μπαίνουν στο ίντερνετ για να βρούνε να βιάσουν παιδιά. Ποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό. Αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι το μήνυμα που θέλουν να δώσουν σε όποιον του συμβαίνει κάτι τέτοιο είναι, αν κάποιος μιλήσει για βιασμούς θα περάσει αυτά που περνάει η οικογένειά μου. Ποιο παιδί θα τολμήσει και ποια οικογένεια θα πάει να καταγγείλει αν κάτι του συμβαίνει. Θα τον ξεφτιλίσουν και θα του διαλύσουν τη ζωή

    Εδώ στην ΦΑΙΑΚΙΑ, είμαστε αφοσιωμένοι στις παραδοσιακές μας αρχές, που συνοψίζονται στο τρίπτυχο: Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια. Γι’ αυτό δεν μπορούμε να καταλάβουμε τον νεαρό, που μάλλον οργή και θυμό μας προκαλεί…

    Δεν γνωρίζει ο νεαρός, ότι κάποιοι ευυπόληπτοι πολίτες, που αποτελούν την σπονδυλική στήλη αυτού του υγειούς μορφώματος έχουν κάποια δικαιώματα παραπάνω… Όπως π.χ. μία ξεχωριστή προτίμηση σε τρυφερές ηλικίες για την σεξουαλική τους ικανοποίηση… Που φυσικά δεν πρέπει να αποκαλύπτεται ανοιχτά και δημόσια για να μην διακινδυνεύουν την σχέση τους με την νομιμότητα οι ευυπόληπτοι πολίτες ούτε να απειληθεί η οικογενειακή τους γαλήνη, που δομείται σε κλίμα ειλικρίνειας και ευπρέπειας….

    Δεν αντιλαμβάνεται ο νεαρός, ότι στην φιλελεύθερη κοινωνία που ζούμε θα υπάρξουν και μερικοί πιο ατσίδες, που θα εκμεταλλευθούν την ευκαιρία για… επενδύσεις.

    Είναι πολύ πιθανόν να είχε φανταστεί, πώς πλάϊ στην οικογένεια θα προστρέξει ολοκληρωμένη στήριξη της πολιτείας με ψυχολόγο κοινωνικό λειτουργό και όποια άλλη ειδικότητα θα κρίνονταν αναγκαία… Και αυτό σε σχεδόν καθημερινή βάση αν λάβει κανείς υπόψιν του το βάθος και την έκταση του προβλήματος…

    Όχι νεαρέ μου… Τί το περάσαμε;;; Που ζούμε;;; Σε καμία σοβιετία;;; Θα δουλεύουν οι… δημιουργικοί πολίτες για να επωφελούνται οι χαραμοφάηδες;;;. Δεν είμαστε καλά…

    Ομολογουμένως μία 12χρονη, που μεγαλοδείχνει είναι… εξαιρετική ευκαιρία για… αξιοποίηση. Αυτή την ικανότητα για άμεση και αποδοτική παρέμβαση στις… ευκαιρίες διδάσκει ο φιλελευθερισμός… Κάποιοι, λοιπόν, χωρίς ταμπού, τις εκμεταλλεύονται και γίνονται μεγάλοι και τρανοί αν λάβουμε υπόψη το εύρος των φωτογραφημένων πολιτικών προσωπικοτήτων με τον ευσεβή ενορίτη, διευθυντή και οργανωτή της… επιχείρησης!

    Ηλθε ο καιρός να ξεπεράσουμε τις μικροαστικές μας προκαταλήψεις και να ανοίξουμε τα φτερά μας προς την ανάπτυξη… Η Δύση αποτελεί… πρωτοπόρο δύναμη και φωτεινό παράδειγμα. Σκεφτείτε π.χ. πόσες χιλιάδες παιδάκια έλαβαν… ξεχωριστές ευλογίες από τους πνευματικούς τους πατέρες… Αναλογιστείτε, ότι κόμμα παιδεραστών διεκδικεί την επίσημη αναγνώρισή του στην Ολλανδία…

    Εχουμε ακόμη δρόμο να διανύσουμε για την κατάχτηση της προόδου… Πάντοτε βέβαια στα πλαίσια του ιερού, παραδοσιακού μας τριπτύχου: Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια.

    image_pdf

    ..και σαν καφέ πικρό

    Θα αναφερθώ σε κάποιες από τις αντιεμπορικές αλλά εξαίσιες δημιουργίες του Νότη Μαυρουδή που αναχώρησε τραγικά προχτές.

    Δεν είναι πλεονασμός να τον χαρακτηρίσουμε σαν παιδί θαύμα της σύγχρονης ελληνικής μουσικής.

    Κάτω από τα 20 χρόνια του, μπαίνει και στη δισκογραφία, δίνοντας τα πρώτα τραγούδια του (σε στίχους Γιάννη Κακουλίδη), τα οποία θα απέδιδε ο Γιώργος Ζωγράφος.
    Τα τραγούδια είχαν τίτλους «Άκρη δεν έχει ο ουρανός / Τα γιορτινά σου φόρεσε» και θα κυκλοφορούσαν σ’ ένα δίσκο 45 στροφών, στις 3 Οκτωβρίου 1964, από την Lyra.

    Το λίνκ του δεύτερου σχεδόν άγνωστου τραγουδιού εδώ:

    Το 1965 απέσπασε το α’ βραβείο στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης με το τραγούδι «Ήταν μεγάλη η νύχτα», σε στίχους Κακουλίδη και ερμηνεία Σούλας Μπιρμπίλη.

     

    Το 1966, στα 21 χρόνια του, δηλαδή πολύ νέος ακόμη, ο Νότης Μαυρουδής ανακατεύεται με το σινεμά, καθώς συμμετέχει ως συνθέτης σε μερικές ταινίες – μία εκ των οποίων είναι και η «Δάφνις και Χλόη 66» της Μίκας Ζαχαροπούλου.

    Ένα τραγούδι, σε στίχους Γιάννη Κακουλίδη, το «Δάφνις και Χλόη 66», που απέδιδε ο Αλέξης Γεωργίου και πέντε ορχηστρικά, του Νότη Μαυρουδή, που είχαν τίτλους «Ο μύθος», «Ο ερχομός», «Νυχτερινό», «Χορός» και «Καλπασμός».

     

    Σπουδαία δημιουργία του επίσης το «Παιδί της Γης», τίτλος δάνειος από ένα ποίημα του Χατζιδάκι – αναφορά στον Gustav Mahler, κυκλοφόρησε το 1977 και το εξώφυλλο του κοσμούσε ένας σουρεαλιστικός πίνακας της Αρλέτας, όπως άρεσε του Πατσιφά και της ζητούσε να το κάνει σε όσους δίσκους εμπλεκόταν.

    Ο Μ.Χ έδωσε κατευθείαν προφορικά την άδεια του.

    «Δε θέλω τίποτα ν’ ακούσω από πριν» τού ‘χε πει, «σε εμπιστεύομαι. Προχώρα!»

    image_pdf

    Ο χάρος βγήκε παγανιά

    Ο χάρος βγήκε, βγήκε παγανιά
    μεσ’ στη δική μου γειτονιά
    κι από τον πολύ συλλογισμό
    έχασε το λογαριασμό
    Κι από μια πόρτα χαμηλή
    κι από μια σκοτεινή αυλή
    βγήκε κλεφτά, κλεφτά ο σιδεράς
    ο σιδεράς και του είπε λόγια της χαράς
    Ο χάρος βγήκε, βγήκε παγανιά
    μεσ’ στη δική μου γειτονιά
    Ο χάρος βγήκε, βγήκε παγανιά
    και θέρισε μια γειτονιά
    και έγινε μαύρος ουρανός
    και ανεμοζάλη και καπνός

    Το τραγούδι ‘‘Ο Χάρος βγήκε παγανιά’’ κυκλοφόρησε το 1972 και περιλαμβάνεται στο δίσκο ‘‘Άγιος Φεβρουάριος’’ σε μουσική του Δήμου Μούτση και στίχους του Μάνου Ελευθερίου.

    Η ιστορία του δίσκου ξεκινά την τριετία 1968-1970, όταν ο Μάνος Ελευθερίου γράφει 30 περίπου κείμενα, εμπνευσμένα από την ενασχόλησή του εκείνης της περιόδου, με καρτ ποστάλ, φωτογραφίες, άρθρα και λοιπές πηγές από τη Σμύρνη προς της Μικρασιατικής Καταστροφής.

    Ο Μάνος Ελευθερίου έδωσε τους στίχους του στον Δήμο Μούτση. Του τόνισε όμως ότι αυτοί οι στίχοι δεν είναι η ιστορία της Σμύρνης, αλλά αναφέρονται σε κάτι οριστικά χαμένο σαν τη Σμύρνη.
    Ο Δήμος Μούτσης μελοποίησε μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα εννέα από τα κείμενα. Τα τραγούδια πρωτοπαρουσιάστηκαν ζωντανά τον Οκτώβριο του 1971 στο κέντρο ‘‘Περικλής’’ της Πλάκας, το οποίο μετονομάστηκε σε ‘‘Φεβρουάριος’’ ειδικά γι’ αυτές τις παραστάσεις.
    Τα πιο λαϊκά τραγούδια του κύκλου απέδιδε ο Γιάννης Μπογδάνος, ενώ τα πιο λυρικά κομμάτια ερμήνευε η Πετρή Σαλπέα. Ο Μούτσης κράτησε τη Σαλπέα και για την ηχογράφηση του υλικού, αναζητούσε όμως ερμηνευτή για τα ‘‘αντρικά’’ κομμάτια του δίσκου. Δέχτηκε σε ακρόαση πολλούς τραγουδιστές. Δεν έβρισκε όμως αυτό που ήθελε. Τον Δημήτρη Μητροπάνο του τον πρότειναν από την εταιρεία, τη Philips.

    Ο Δήμος Μούτσης κάλεσε τον τραγουδιστή για δοκιμαστικό, ο νεαρός όμως τότε Δημήτρης Μητροπάνος υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία στην Αλεξανδρούπολη. Με μέσο της εταιρείας πήρε ολιγοήμερη άδεια, κατέβηκε στην Αθήνα και παρουσιάστηκε στον Μούτση.
    Στεγνή φωνή-σκέτη, χωρίς πολλά τσαλίμια, ό,τι έπρεπε γι’ αυτό που ήθελε ο Μούτσης σ’ αυτά τα τραγούδια. Καταφέρνουν να εξασφαλίσουν στον τραγουδιστή νέα άδεια για να ηχογραφήσει.

    Στις 20 Δεκεμβρίου του 1971 ο Δημήτρης Μητροπάνος κατέβηκε στην Αθήνα και μέσα σε δύο μέρες ηχογράφησε και τα πέντε τραγούδια που λέει στο δίσκο.

    Ο Άγιος Φεβρουάριος είναι ένας από τους πρώτους δίσκους που γράφονται σε οκτακάναλο, το οποίο μόλις είχε φτάσει στα στούντιο της Κολούμπια. Η σύγχρονη τεχνολογία ηχογράφησης προσφέρει στον Δήμο Μούτση τη δυνατότητα πειραματισμού. Ο συνθέτης βάζει τον Δημήτρη Μαριολά να παίξει με το μπουζούκι του συνδεδεμένο στον ενισχυτή.

    Η ενορχήστρωση του δίσκου προκαλεί αμηχανία στους κριτικούς. Η εφημερίδα ‘‘Ακρόπολις’’ (1972) επισημαίνει την επίδραση της σύγχρονης ποπ στον τρόπο έκφρασης του συνθέτη.
    Ο δίσκος κυκλοφορεί το 1972 και δεν ξεπερνά σε πωλήσεις τα 2.000 αντίτυπα. Η αποτυχία είναι καθολική, μέχρι που λαμβάνει χώρα η υπόθεση Κοεμτζή και ο συγγραφέας Δημήτρης Ψαθάς, σε κείμενό του στην πρώτη σελίδα των ΝΕΩΝ, αναφέρει το ‘‘Ο Χάρος βγήκε παγανιά’’ ως ‘‘τραγούδι προτρέπον εις εγκλήματα’’. Ο κόσμος αρχίζει να αναζητεί το συγκεκριμένο τραγούδι και οι πωλήσεις του “Αγίου Φεβρουαρίου” ανεβαίνουν ραγδαία…

    Πληροφορίες από το MusicHeaven.gr

    image_pdf

    Υπουργός Χασκογελών

    “Υπάρχουν μέρες που ο θάνατος έπρεπε να εφεύρει κάτι για να μην κάνει αισθητή την παρουσία του.”

    Μία από τις top επιλογές του είναι και το μειδίαμα της φασιστόφατσας του Θανάση Πλεύρη “προισταμένου άρχοντα” “Υγείας” της Ελλαηδίας.

    Σ.Σ.:
    Απόσπασμα από τις “Bariccadas”, ποίημα του “Poesies d Joan Maragall” (Les belles Lettres Paris 1966)

    image_pdf