Επάντρεψα την αγγονιά, με δόξα και καμάρι / επήρε ένα λεβεντονιό, δυο μέτρα παληκάρι. / Ντεμέλες δε τζ΄αγόρασα μήτε και μαξιλάρια / παρά από ένα λαπιτόπ βαστάνε εις τα ποδάρια.
Το όνομά της δεν ήταν Αΐντα. Αΐντα την εβάφτισε το παιδί που τση ’φερνε τα ψώνια. «Ακούει», είπε του αφεντικού, «μια μουσική με καλπασμούς αλόγων και τρομπέτες». «Αΐντα είναι αυτό», του ’πε ο παρτσινέβελος.
Η γκριζοπράσινη Κοντσίτα υπήρξε η προσωπική μου θεραπεύτρια και συντρόφισσα για περισσότερο από 12 χρόνια, πνεύμα ελεύθερο κι ερευνητικό εκτελέστηκε από τροχοφόρο φέτος τον ζεστό απαίσιο Αύγουστο.
Τον έβαλε να μάθει τέχνη. Μόλις ετέγειωσε το Δημοτικό. Όχι που δε τα έπαιρνε τα γράμματα αλλά κάποιος ήπρεπε και να τσοντάρει. Τη μάμα του όλο με τη κοιγιά στο στόμα την είχε κι εούτος τι να πρωτοπροκάνει; Εβάρουνε μέχρι νάβγει το σερνικό. Να μη χαθεί τ’ όνομα. Εβγήκε ο Σπούργος, έτσι τον έλεε χαϊδευτικά το Φώντα.
Στη "δημοκρατική" "πολιτισμένη" Κέρκυρα της ανοχής και της υποτιθέμενης σεξουαλικής ελευθερίας υπάρχει πολύς χώρος για τους ομοφοβικούς φασίστες, που ενθαρρύνουν οι εκκλησιαστικές ολονυχτίες και η ακροδεξιά ρητορική του βαθέος κράτους.
Η αναρτημένη εικόνα είναι από τον Φλεβάρη του '64 μερικές μέρες πριν την 16η που έμελε να' πραγματοποιηθούν οι τελευταίες εκλογές πριν την στρατιωτικοφασιστική δικτατορία.
Είχαμε στο Μαντούκι ένα παιδί που του άρεσαν τ’ αγόρια. «Γυναικωτό» τον φώναζαν οι νοικοκυράδες, «Τζιώρτζιο» τα κορίτσια που αποζήταγαν τη παρέα του και μοιράζονταν τα μυστικά τους, γιατί ήξερε τα πάντα στη γειτονιά.
Χαρακτηριστική η περίπτωση της δικής μας Εύας Καΐλή. Το δράμα της ξεκινάει από την παιδική της ηλικία, τότε, που οι κομμουνιστοσυμμορίτες (διάβαζε ένας ακροδεξιός τραμπούκος του χωριού) δολοφόνησαν τον παππού της (που δεν ήταν τελικά παππούς της).