back to top

Περιοδικόν διά την διάπλασιν κορασίδων και παίδων εντός και εκτός Κερκύρας

More
    Αρχική Blog Σελίδα 54

    Ένας ευαίσθητος ληστής εις τετραπλούν

    Piera Del Bando
    -
    0
    Ένας ευαίσθητος ληστής εις τετραπλούν

    Οι στίχοι του “Ληστή” είναι διασκευή από τον Νίκο Γκάτσο κείμενου του έργου “Μακρύ ταξίδι της μέρας μέσα στη νύχτα” του Γιουτζήν Ο’Νήλ.

    Πρωτοακούστηκε στο δίσκο “Μυθολογία” του Μάνου Χατζιδάκη.

    Η ορίτζιναλ ερμηνεία είναι η πρώτη από τον 19χρονο τότε Γιώργο Ρωμανό του πραγματικού πρίγκηπα της ελληνικής ψυχεδέλειας.

    Η δεύτερη, η πιο άρτια απ’ όλες, με τη Νένα Βενετσάνου.

    Η τρίτη είναι μπουζουκτσίδικη με το Πασχάλη Τερζή που προσπαθεί ένα διαφορετικό ρόλο.

    Η τέταρτη από την επίσης ακόμα κραταιά φωνή της Ξανθίππης Καραθανάση.

    image_pdf

    Οι δόγηδες

    Πέρονας
    -
    0
    Οι δόγηδες

    Σενάριο: Πέρονας
    Επιμέλεια: Σπαροχαύλης

    Είς το καφενείο εμετρούσανε τσι ξερές ο Πέρικλες με το φίλο του το Μίκιο.

    – Εμοσκέψαμε τέγια ετούτες τσι μέρες. Καθαρίσανε οι δρόμοι όμως εγένηκε λαμπίκο η Πιάτσα.

    – Ωρέ Πέρη τίποτις δεν είναι τούτα, βάλε τα μπουκαλέτα σου και δες ‘δώ κάτω τι γράφει η ‘φημερίδα ραπόρτο εκολότζικο από Αμέρικα.

    – Που;; Εδώ που λέει που θα σκωθεί η θάλασσα εβδομηνταπέντε πόντοι;;

    – Ναι ωρέ σε ογδονταπέντε χρόνια δε ξέρω άμα ζούμε αλλά η Ερβίρα η Αρχόντισα και ο Ντράκουλα ο Μητσοτάκης θα το προλάβουνε το σπετάκολο.

    – Πάω να τηνε κάμω, να ζητήξω στο πεθερό μου να μου γράψει κείνα τα κομματσούλια τα τυφλά στο Σιδάρι. Έιναι πίσω από τα μαγαζιά του Μπατιάνη, και του Τσιμπάρδη που εφάανε την αμμοδιά και έχουνε γιομίση μια ξέστα ευρώ ο καθένας. Θα γένουνε υποβρύχιοι Πιπίνοι σε ένα σέκολο!

    – Η αποθήκη στη κυρα Ρακέλε ψηλά ψηλά στην Οβριακή θα γένει παραθαλάσσια. Ώρα να τηνε πέσω στη Σάρα την ψευτεγγόνα της αλλά είναι μπαγιάτικια η φλιμένη.

    – Δεν πειράζει ωρέ, τσι βάζεις πετσέτα στο μούτρο στο σκοτάδι, όλες το ίδιο είναι, να ναι ογρή η θαλάμη μόνο. Ξέρω εγώ από τσι γριές τσι τουρίστριες που τσι δάγκανα.

    – Ωρέ φαντάζεσαι στη σπηγιά 75 πόντοι, που θα κυκλοφορούνε με γαλότσες, τέτοιο μαγαζί θα κάμεις την αποθήκη Γαλοτσερία!!

    – Θα βάλουνε γόνδολες οι μαγαζάτορες, θα μας προλάβουνε αφού έχουνε αρχηγόνε το κύρ Σπύρο , που βγαινε στα κανάλια με ένα τίρο από εφτά καρντινάλε θα τονε βγάλει Δόγη το κονσίγιο των δέκα τσι Σπηλιάς πόχε αρχηγό το Φράνκεσταιν με διάδοχο το γιό του το Χρήστο τον Μπέλλο που κοιτάεται τσι βιτρίνες να δεί το σβέρκο του πόχει γένει σα του Μπενιζέλου..

    – Κι ο Λιτσαρντό θα μείνει επ’έξω;

    – Όχι ωρέ θα γένει Ιάγος γιατί έχει περάσει απ’όλα τα κόμματα, είναι ανεμόμυλος σκέτος.

    image_pdf

    Για τον Κώστα Γεωργάκη

    Μάκης Μανέτας
    -
    0
    Για τον Κώστα Γεωργάκη

    Φωτογραφία από το πρώτο πολιτικό μνημόσυνο για τον Κώστα Γεωργάκη τον Σεπτέμβρη του 1974.

    Το πανό, το αναρτημένο στην είσοδο της Ιόνιας Ακαδημίας γράφει:

    – Κώστα Γεωργάκη η Θυσία σου μάς οδηγεί!

    Η εκδήλωση οργανώθηκε από τη Συντονιστική Επιτροπή πού είχε ξεκινήσει και τις διαδηλώσεις και ήταν μαζική με παρουσία κύρια της Νεολαίας. Πέντε χρόνια ακριβώς μετά τη θυσία του ηρωικού Κερκυραίου στη Γένοβα.

    Διακρίνονται από αριστερά προς τα δεξιά:

    Ο Aντρέας Κατσαρός που ανοίγει την εκδήλωση. (Τότε στο Ρήγα Φεραίο, Ψυχίατρος σήμερα)

    Ο Κώστας Γκιάτης κρατάει το μικρόφωνο, αναφέρθηκε μετά στις λεπτομέρειες της ηρωικής πράξης αυτοθυσίας τού Έλληνα Γιαν Πάλατς. Η μορφή διαμαρτυρίας με αυτοπυρπόληση είχε ξεκινήσει από τούς Βουδιστές μοναχούς τού Ν. Βιετνάμ λίγα χρόνια πριν.

    Ο Κώστας ήταν φοιτητής της Ιατρικής, μέλος του ΠΑΚ και διωκόμενος στην Ιταλία. Πέθανε εδώ και 12 χρόνια περίπου.

    Πίσω τους ο Δημήτρης Λεβέντης “κρατάει το φανάρι” για να διαβάζει ο ομιλητής στο σκοτάδι.  Έκανε μετά την πολιτική ομιλία τού κείμενου της Σ.Ε. (Τότε στο ΚΚΕ, Αρχιτέκτονας σήμερα).

    Με σταυρωμένα τα χέρια ο Φώντας Βλάχος, με πλούσια συνδικαλιστική δράση στη Θεσσαλονίκη, μέλος της Σ.Ε. (Ανεξάρτητος της Αριστεράς τότε, πέρασε στο ΚΚΕ μετά, γραμματέας του ΣΥΝ ένα διάστημα. Αρχιτέκτονας σήμερα).

    Ο μόνος εκπρόσωπος της εργατικής τάξης, ο ηλεκτρολόγος Γιάννης Μακρής. Παλιός Λαμπράκης, στο ΚΚΕ εσ. μετά, εργάζεται στο Δήμο.

    Η ηλεκτρική και μικροφωνική εγκατάσταση της εκδήλωσης ήταν δική του και του συνεταίρου του Τάσου Κούρκουλου.

     

    H φωτογραφία παραχωρήθηκε ευγενικά στη σύνταξη, από το Αρχείο της Νίνας Βιτάλ.

    Τέλος πιστεύω, πέρα από τις αναμνήσεις, ότι το μοναδικό χαμογελαστό άγαλμα που διαθέτει η Πόλη, και η πολιτική δραστηριότητα που σημειώνεται στο χώρο γύρω του είναι μια συνέχεια της δράσης του Κώστα.

    Είδατε γύρω από τις βλοσυρές μορφές σοφών, αρχόντων και παπάδων που “κοσμούν” την Πόλη να κινείται κάτι;

    image_pdf

    Γκρίζα διαφήμιση

    Μάκης Μανέτας
    -
    0

    Φέτος δεν χαρήκαμε φρούτο.

    Χτυπημένες οι καρδιές των καρπουζιών.

    Πατάτα τα πεπόνια, ακόμη και τ’ αρωματικά τα μικρά του Χαλικούνα.

    Τα σύκα άνοστα, χωρίς ζάχαρη δεν τραβιούνται και η τιμή τους μειώθηκε.

    Οι μαντόνες κάτι πάνε κι έρχονται αλλά πάνε ενάμιση ευρώ η εξάδα. Τα ραδίκια δε βράζουν με τίποτα.

    Τα σταφύλια ξινά ακόμα, με ρώγες μικρές άζουμες. Μια κόκκινη ποικιλία μακεδονίτικη αξίζει, που βγήκε πρόσφατα.

    Απ’ εκεί και τα ροδάκινα “Ούφο” σαν μικροί ιπτάμενοι δίσκοι, πλησιάζουν κάπως τούς παλιούς γερμάδες.

    Τα πετροκέρασα εξαφανίστηκαν σε μια εβδομάδα. Κάποιοι περιβολάρηδες με κέρασαν τη μπανάνα τη μικρή την Κερκυρέικια που παραμένει το ίδιο νόστιμη.

    Μονάχα στη Καραϊβική όταν ταξίδευα είχα δοκιμάσει παρόμοια στην Αϊτή, που τις κλέβανε οι Γάλλοι.

    Οι άλλες, οι Τσικίτες κλπ. βγαίνουνε στη Γουατεμάλα που είναι αποικία της Γιονάιντεντ Φρούιτ Κόμπανυ, κι όταν είχανε ξεσηκωθεί οι ντόπιοι μετά τον πόλεμο τους έκατσε ένα πραξικόπημα η ίδια η εταιρία, χωρίς βοήθεια από τη CIA. Με μισθοφόρους δικούς της.

    Ο φιλαράκος μου ο Τόκλης, κηπουρός που έχει σπουδάξει “ίσαμε δέκα πανεπιστήμια τσαπιές”, όπως περηφανεύεται ο ίδιος για τη δουλειά του, ενημερώνεται ακόμα τώρα στα γεράματα και μου λέει πράματα ανατριχιαστικά, και δεν ξηγούνε την αλλαγή της γεύσης μόνο.

    Τα βακτήρια των ζιζανιοχτόνων που “καθαρίζουν” τα εδάφη εξοντώνουν μαζί και τους ωφέλιμους μύκητες γονιμότητας.

    Τα  φυτά έχουν πια ενσωματωμένα εντομοχτόνα που δεν σκοτώνουν μόνο τα σκουλήκια αλλά είναι τοξικά και για τον άνθρωπο.

    Δεν είναι αιτία της ανοστιάς μόνο τα ταλαιπωρημένα από λιπάσματα και μονοκαλλιέργεια χώματα αλλά και οι μεταλλαγμένοι σπόροι.

    Τα γονίδια μεταφέρονται σε είδη συγγενικά που είναι ανθεχτικά στα ζιζανιοχτόνα και μετατρέπουν τα ζιζάνια σε “Υπέρ-Ζιζάνια”, και ορισμένα έντομα σε “Υπέρ-έντομα”. Επιπλέον, ορισμένα απ’ αυτά επικρατούν των αντιβιοτικών (για τον άνθρωπο) και τα αχρηστεύουν.

    Η απελευθέρωση των μεταλλαγμένων οργανισμών μπορεί να είναι μη αναστρέψιμη και η καταστροφή μεγαλύτερη από τη χημική.

    Μακριά λοιπόν απ’ ό,τι είναι ομοιόμορφο και ομοιόχρωμο. Είναι γκαστρωμένο με αρρώστια και θάνατο, με σκοπό πάντα το κέρδος!

    image_pdf

    Ο ερωτικός Αύγουστος του Νίκου Παπάζογλου

    Piera Del Bando
    -
    0
    Ο ερωτικός Αύγουστος του Νίκου Παπάζογλου

    Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός
    αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται
    μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως
    φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται
    και φέγγει από μέσα η φυλακή…

    Η “Φυλακή”! Αυτή “η άτιμη η φυλακή”, έλεγε ο Παπάζογλου, που μας αναγκάζει να είμαστε “νομιμόφρονες”, αυτή ήταν υπαίτια τελικά για ένα από τα ομορφότερα και πλέον διαχρονικά ερωτικά ελληνικά τραγούδια.

    Ήταν ο μετασεισμικός Ιούνης του 1978 και ο νεαρός πατέρας τότε Παπάζογλου ευρισκόμενος στο Πήλιο ένιωσε μία έλξη απ’ αυτές τις ακατανίκητες που φέρνει ο Αύγουστος, η κάψα του ήλιου, η αλμύρα της θάλασσας, η φουντωμένη γη της Δήμητρας, ο ανθισμένος  κήπος του κορμιού της  Ρέας που ρεί!

    Η  ιστορία λέει πως δεν άντεξε άλλο το μαρτύριο ενός μοιραία ανικανοποίητου έρωτα. Μπήκε στο αυτοκίνητό του, αποφασισμένος να επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη. Στη διαδρομή η μελαγχολία και οι σκέψεις του χτύπησαν κόκκινο. Ο “Αύγουστος” μόλις είχε συλληφθεί στο μυαλό του, στιχουργικά και μουσικά.

    Ήταν η πρώτη φορά επίσης, πάντα σύμφωνα με τον δημιουργό, που του βγήκε μια μουσική λόγια, κλασικίζουσα, ανεξάρτητη από τις rock ή τις λαϊκότροπες καταβολές του παρελθόντος και του τότε παρόντος του. Το τραγούδι γράφτηκε για κιθάρα-φωνή και ο Παπάζογλου συνήθιζε να το παρουσιάζει σε φίλους του, δειλά-δειλά στην αρχή.

    Αργότερα προστέθηκαν τα μέρη των εγχόρδων, που το εμπλούτισαν ενορχηστρωτικά με ένα συγκλονιστικό τρόπο, έτσι όπως μάθαμε τον “Αύγουστο” από το άλμπουμ “Χαράτσι” του 1984.

    Έπρεπε να περάσουν δηλαδή έξι χρόνια για να δισκογραφηθεί στο πρώτο προσωπικό άλμπουμ του τραγουδοποιού πια Νίκου Παπάζογλου και όχι απλά του ερμηνευτή του Ρασούλη, του Ξυδάκη, του Νικολόπουλου και των άλλων συνθετών.

    Ο “Αύγουστος” ήταν και είναι ο αισθηματικός λυγμός του Παπάζογλου, η μελαγχολία της ηττημένης λίμπιντο και αυτό το επίπονο απωθημένο ερωτικό ένστικτο που συναντάμε στα ποιήματα του Καβάφη ή και του Χριστιανόπουλου και του Ασλάνογλου, για να θυμηθούμε δύο άλλους μεγάλους ποιητές – συντοπίτες του τραγουδοποιού.

    “Ένα αριστούργημα” είχε χαρακτηρίσει τον “Αύγουστο” από το Τρίτο Πρόγραμμα ο Μάνος Χατζιδάκις πριν ακόμη βγει ο δίσκος!  Ήξερε να εκτιμά τα νεογέννητα διαμάντια ο μαέστρος.

    Ένα Live βίντεο από τη συναυλία στο Σέιχ Σου, με τον Μάλαμα σχεδόν παιδί στην κιθάρα  (από 0.20″-032″ ) σε μια εποχή όπου οι άνθρωποι είχαν αναπτήρες και βλέμματα για φως και όχι τα κωλοκινητά…

    image_pdf

    Κανελλίδου in duet με Αζναβούρ

    Piera Del Bando
    -
    0
    Κανελλίδου in duet με Αζναβούρ

    Η πλέον sofisticated lady του ελληνικού τραγουδιού ερμηνεύει στην ΕΡΤ2 μαζί με τον Αζναβούρ, το τραγούδι του “For me – formidable”, ένα πανέξυπνο λογοπαίγνιο που όσοι μιλούν γαλλο-αγγλικά  θα το απολαύσουν περισσότερο.

    Επίσης μια αγγλόφωνη  jazz ερμηνεία στο “Remember the Day” από το ελληνικό φιλμ “Φρενίτις” με τον Γιάννη Βόγλη.

    image_pdf

    Περί της καταγωγής των κουτεντέδων

    Νέλλη Δεμέστιχα
    -
    0
    Περί της καταγωγής των κουτεντέδων

    Αξίζει να διαπιστώσει ο αναγνώστης τη διαχρονικότητα της ανθρώπινης ανοησίας από ένα βιβλίο του 1585 του Χουάν Πέρεζ ντε Μόγια με τίτλο “Philosofia de la gentilidad”, στο κεφάλαιο ΧLII με θέμα “Η καταγωγή των Αποβλακωμένων”. Παραθέτω εδώ το μεταφρασμένο κείμενο λακωνικά σχολιασμένο στο τέλος.

    Λέγεται ότι ο Χαμένος Χρόνος παντρεύτηκε την Άγνοια. Απέκτησαν ένα γιο με τ’ όνομα Νόμιζα ‘Οτι. Αυτός ο γιος παντρεύτηκε τη Νεότητα. Απέκτησαν τα εξής παιδιά: Δεν Ήξερα, Δεν Σκέφτηκα, Δεν Πρόσεξα και τον Ποιός να το Φανταζόταν. Ο Ποιός να το Φανταζόταν παντρεύτηκε την Αμέλεια. Τα παιδιά ονομάστηκαν: Όλα Καλά, Άστο γι’ Αύριο, Δεν Υπάρχει Βία και η Θα Βρεθεί η Ευκαιρία.

    Ο Δεν υπάρχει Βία παντρεύτηκε με την ευγενή κυρία Δεν Σκέφτηκα. Τα παιδιά τους ονομάστηκαν: Ούτε Καν μου Πέρασε απ’ το Μυαλό, Ξέρω Τι Λέω Εγώ, Δεν Τους Αφήνω Να Με Κοροϊδέψουν, Μην Νοιάζεσαι και Άστο Σε Μένα.

    Ο Ξέρω Τι Λέω Εγώ παντρεύτηκε τη Ματαιοδοξία και τα παιδιά τους ονομάστηκαν:

    Σ’ Αρέσει δε Σ’ Αρέσει θα περάσει Το Δικό Μου, Απαιτώ Σεβασμό και Δεν Έχεις Ανάγκη.

    Η Δεν Έχεις Ανάγκη έσμιξε με τον Απαιτώ Σεβασμό. Τα τέκνα τους ονομάστηκαν: Χαλάρωσε και Αναποδιά. Η τελευταία παντρεύτηκε τον Μηδέν Μυαλό και τα παιδιά τους ήταν οι: Ωραίο Αυτό, Τι Τον Νοιάζει Εκείνον, Έτσι Μου Φαίνεται, Δεν Είναι Δυνατόν, Μη λες Άλλα, Θα Γίνει Το Δικό Μου, Ο Χρόνος Θα Δείξει, Περίμενε και Θα Δεις, Τα Σχόλια Είναι Περιττά, Με Τίποτα, Ό,τι και να Πουν, Όποιο Και Να Είναι Το Τίμημα, Τι Με Νοιάζει Εμένα, Δεν Θα Πεινάσουμε, και η Δεν Ήρθε Και Η Συντέλεια Του Κόσμου.

    Ο Απαιτώ Σεβασμό έμεινε Χήρος και παντρεύτηκε ξανά, αυτή τη φορά τη Βλακεία. Όταν σπαταλήθηκε όλη τους η κληρονομιά είπε ο ένας στον άλλο: “…Μη στεναχωριέσαι, θα πάρουμε δάνειο και θα περάσουμε ζωή και κότα μια χρονιά. Για του χρόνου έχει ο Θεός”. Ακολουθώντας τη συμβουλή της Δεν Έχεις Ανάγκη αυτό έκαναν. Όταν εξανεμίστηκε το δάνειο και δεν είχαν λεφτά να πληρώσουν τόκους και νοίκια η Αυταπάτη τους πήγε Φυλακή. Εκεί τους επισκέφθηκε ο Θεός Σχωρέσ’τον. Η Φτώχεια τους πήγε στο Νοσοκομείο όπου οι δυνάμεις του Απαιτώ Σεβασμό και της Δεν Πρόσεξα εξαντλήθηκαν. Τους έθαψαν μαζί με τη προγιαγιά τους τη Βλακεία. Αφήσαν πίσω τους πολλά παιδιά κι εγγόνια, διάσπαρτα σε όλο το κόσμο…

    Πολλοί απ’ αυτούς βολεύτηκαν σε τούτη τη γωνιά της Βαλκανικής και προσμίχτηκαν με τα Πελασγικά και Δωρικά Φύλα και ειδικά τις τελευταίες δεκαετίες παρήγαγαν επίγονους άφθονους όπως: Ο κοιτάω μόνο τη Πάρτη μου, Η Ξέρεις Ποιά Είμαι Εγώ, Ο Όλοι τα ίδια Σκατά Είναι, Ο κοίτα να Βολευτούμε, Η Κοίτα να Τυλίξεις κάποιο Καλοστεκούμενο, ο Όλα Στ’ Αρχ… κι άλλοι|ες αναρίθμητοι.

    image_pdf

    Όπου ο Νταλί συνάντησε τον Ντίσνεϋ

    Νέλλη Δεμέστιχα
    -
    0
    Όπου ο Νταλί συνάντησε τον Ντίσνεϋ

    Η Ιστορία Αγάπης μεταξύ του Χρόνου και μιας θνητής χορεύτριας που διασχίζει τα σκηνικά του Καταλανού σουρεαλιστή με την υπερβολική άνεση που της χαρίζει το animation.

    O Νταλί κλήθηκε από τον Χέντς να συνεργαστεί με την Ντίσνευ γι’ αυτό το φιλμ τα τέλη του 1945.

    Δούλεψαν μαζί οκτώ μήνες ,κυκλοφόρησε το τρέιλερ, αλλά η ταινία έμεινε ατελείωτη για οικονομικούς λόγους.*

    Εξάλλου προοριζόταν να κλείσει τη συλλογή 10 μικρομηκάδηκων γιά το “Μoυσικό Κουτί” πού βγήκε στα τέλη του ’46 και ήδη ήταν πολύ φορτωμένο.

    Το σενάριο και η μουσική διασκευή βασιζόταν σε ένα μεξικάνικο τραγούδι του Αλεχάντρο Ντομινκέζ.

    Μετά την έκδοση της “Φαντασίας 2000” η τελειοποιήση του παλιού υλικού δόθηκε απο τα Κεντρικά στα γαλλικά στούντιο της εταιρείας στο Μοντρέιγ.

    Το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον όχι μόνον για τα εντυπωσιακά σκηνικά αλλά και γιά το συνδυασμό της παραδοσιακής χειροποίητης τεχνικής με την σύγχρονη computer animation με την ευθύνη του Ντομινίκ Μονφρέυ.

     

    * Πιθανολογείται ότι έσπασε η συνεργασία λόγω των εναλλασσόμενων και υπερβολικών απαιτήσεων του εκκεντρικού Καταλανού, που τότε δεν είχε σηκώσει ακόμα το όνομα που έκανε μετά δέκα χρόνια! Και οι Αμερικάνοι δέν τον άντεξαν.

    image_pdf

    Η βέστα

    Πέρονας
    -
    0
    Η βέστα

    Σενάριο: Μάντε
    Επιμέλεια κειμένου: Πέρονας

    Έβανε μπροστά να τοιμάσει βέστα χινωπορινή η Ρακέλε κι έκραξε ράφτρα γκιορνάτα γιατί ’θελε να τηνε κάμη τη παρέλασή της εις την ορκομωσία του μπανκάριου του Δημάρχου.

    Γα να ειδή τσι φατσάδες αυτονώνανες που θα σπατσάρουνε απο τ’ Οριφανοτροφείο και θα πάνε οι άλλοι του Σύριτζα όπου λένε τι θέλουνε ισότη για ούλες τσι φυλές του Ιζραήλ δίχω να τσου διαφέρει το κολόρο κι οι Γραφές.

    – Ωρή κοπέλλα τση πέλυσε τη ποντούρα της η Αγγιολίνα που θα ’βρης τα όβολα που σας εφά’ανε το βιός και ούλες τσι λίρες οι πέρονες που σας εμαζέψανε μαζί με τσου Χούνους για πάνου;

    – Εμείς ειμάστενε νοικοκυραίοι αθρώποι, τα κάνουμε τα κουμάντα μας κ’ επέρ’σεψε ένα μπουκούνι. Αυτοί που τα εφά’ανε τι εκαταλάβανε; Aσκώσανε δυο πύργους από σπίτια ή τα εβάλανε εις το τόκο και τι μ’αυτό; Σέστο δεν είχανε ουτ’ έχουνε σε τούτη τη ζωή.

    – Δε τα’ αφένουνε σ’ αναπαμό τα πνέματα, τσου κυνηγάνε, σταυροκοπήθηκε η Αγγιολίνα.

    – Έλα σώνει τσι κουβέντες, πάω να τοιμάσω του Μωσσέ φρίτολες με μπακαλάρο, μη τόνε πιάκει δείλια και βγάνει βηχιό!

    image_pdf

    Παντιέρα ρόσσα

    Piera Del Bando
    -
    0

    Του τήνε φέλα’ε η Αγγιολίνα του κυρ-Άντζουλου του μανάβη πού’τουνε πάντα με τ’ Αρχόντοι και πέρονας τα’ Αστενομίας εις τους αιώνας των αιώνων και τώρα έστρωνε ταπί για τσ’ ακαινούργιους.

    – Ναι τεγειώνουμε αμιάς να’ρθή ο Αλέξης το γελαστό παιδί ν’αναπνέψουμε!

    – Ωρ’ Άντζουλο σε λί’ο θα μας ειπής ότι έριξες και Νεκολούζο το Μπανκάριο Ρόσσο.

    – Α! Δε με ξερεις καλά Αγγιολή. Έτσι και ξαναγένει πάλε η Ρουσσία θα έβγω με παντιέρες ρόσσες ειτς τσου δρόμους και θα σηκώσω το κόσμο τσι φωνές, δε θα με κρατεί ούτε ο Άη-Σπυρίδωνας.

    – Ωρέ απέ του λό’ου σου περιμένουνε οι Ρούσσοι! Αντί παντιέρες δε κουβαλείς κανά κομιντόρο ρόσσο γιατί αυτά που μας επουλείς είναι χλωμά και χτικιασμένα! Ωσά τη Ρεμπέκκα τη θυ’ατέρα του σιορ-Λινου όπου τσούκανα μπουγάδα και ήτουνε λιγάθυμη ίδιο κολόρο με τα πομιντόρια σου και τηνε στείλανε σε Σανατόριο στην Ερβετία!

    image_pdf
    1...53545556Σελίδα 54 από 56

    Στη θέση του σημερινού Β’ και Γ’ δημοτικού σχολείου στην πλατεία Δημαρχείου, κατά το παρελθόν υπήρχε το Βαϊλάτο το οποίο κατεδαφίστηκε το 1931 για να χτιστούν τα σχολεία. Λίγο πιο κάτω υπάρχει εντειχισμένη η επιγραφή «1698 Piera del Bando», δηλαδή, πέτρα της προκήρυξης, της ανακοίνωσης. Κατά την ενετοκρατία, εκεί στεκόταν ο κήρυκας και εκφωνούσε τις διάφορες ανακοινώσεις, αφού πρώτα ειδοποιούσε με τη σάλπιγγά του. Ο κήρυκας αντικαθιστούσε στις περισσότερες πόλεις τον τύπο, ανακοινώνοντας τα νέα. Στο σημείο αυτό τοιχοκολλούνταν και διάφορες ανακοινώσεις.

    Ιστολόγιο συλλογικής ελεύθερης έκφρασης. Τα πνευματικά δικαιώματα των άρθρων ανήκουν στους συντάκτες τους.